II SA/Wa 1260/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na pismo Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop p o s t a n a w i a: odrzucić skargę UZASADNIENIE Wnioskiem z [...] listopada 2018 r. W. J. (dalej: "skarżący") wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w P. o ponowne przeliczenie należnego mu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w wymiarze 137 dni, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Powyższy wniosek został przekazany (przy piśmie Komendanta Powiatowego Policji w P. z [...] listopada 2018 r. nr [...]) Komendantowi [...] Policji (dalej: "K[...]P", "organ"). Pismem z [...] grudnia 2018 r. nr [...] K[...]P udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego, informując go, że na chwilę obecną nie wprowadzono regulacji prawnych określających inny (niż przewidziany w art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji) wymiar części miesięcznego uposażenia do naliczenia ekwiwalentu. Powyższe pismo organu z [...] grudnia 2018 r. skarżący uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, błędnie wskazując, że jest to "decyzja Komendanta Powiatowego Policji w P.". W odpowiedzi na skargę K[...]P wniósł o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi. Organ wskazał, iż właściwą stroną tego postępowania powinien być Komendant Powiatowy Policji w P. jako ostatni przełożony skarżącego w sprawach osobowych. K[...]P podał także, że w związku z planowanym na dzień 1 października 2020 r. wejściem w życie regulacji prawnych wynikających z projektu ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych i zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, organ po tym terminie rozstrzygnie sprawę merytorycznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Na wstępie przypomnieć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres działania sądów administracyjnych został ukształtowany w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") szeroko, obejmując praktycznie całokształt działalności administracji publicznej. Podstawowym kryterium, które określa i statuuje kognicję sądów administracyjnych do kontroli rozstrzygnięć administracyjnych jest rodzaj i charakter prawnej formy działania administracji publicznej, wyznaczony przez art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis ten enumeratywnie wymienia akty i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucenie skargi następuje, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie z tego powodu ma miejsce w szczególności wówczas gdy dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, zaskarżone w niniejszej sprawie pismo K[...]P z [...] grudnia 2018 r. nie mieści się w katalogu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pismo to ma wyłącznie charakter informacyjny. Wyjaśniono w nim skarżącemu przyczyny, z powodów których – zdaniem organu - brak jest podstaw do rozpatrzenia wniosku o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy/dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby. Przedmiotowe pismo nie stanowi decyzji administracyjnej, gdyż nie zawiera wszystkich elementów konstytutywnych decyzji. Niezbędnym elementem prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej jest przede wszystkim jej rozstrzygnięcie, a więc władcze ukształtowanie określonego stosunku administracyjnoprawnego, stanowiące "rdzeń" decyzji w postępowaniu administracyjnym (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 4147/18 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to jeden z tych elementów składowych, bez którego decyzja nie może istnieć. Zaskarżone pismo nie jest też czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynność z zakresu administracji publicznej powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków przewidzianych przepisami prawa administracyjnego. Musi ona wywoływać dla określonego podmiotu (tu: skarżącego) skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na jego sytuację prawną. Zatem musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami) a możliwością realizacji uprawnienia. Tymczasem zaskarżone do tut. Sądu pismo ww. wymogów nie spełnia. Nie rozstrzyga ono żadnej sprawy administracyjnej, nie kształtuje praw czy obowiązków skarżącego. Wobec tego, iż nie stanowi ono władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia, lecz ma ściśle informacyjny charakter, stwierdzić należy brak kognicji sądu administracyjnego. W konsekwencji skarga wniesiona na pismo informacyjne - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.