II GSK 937/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "W" Sp. j. z siedzibą w M od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2125/19 w sprawie ze skargi "W" Sp. j. z siedzibą w M na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] listopada 2015r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) oddalił skargę "W" Sp. j. z siedzibą w M (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: Inspektor) z dnia [..] listopada 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że 31 lipca 2015 r. w miejscowości Topólka na drodze krajowej nr 36 zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy marki [...]. Pojazdem wykonywany był w imieniu skarżącej przewóz drogowy betonu towarowego z wytwórni betonu w M, na budowę w W. Podczas kontroli stwierdzono, że samochód ciężarowy poruszając się drogą krajową nr 36 przekroczył dopuszczalny nacisk na podwójnej osi napędowej względem dopuszczalnych 19 t oraz przekroczył dopuszczalną rzeczywistą masę całkowitą względem dopuszczalnych 32 t. W wyniku pomiarów, stwierdzono następujące naruszenia: - nacisk na podwójną oś napędową 21,55 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę - przekroczenie o 2,55 t, (przekroczenie dopuszczalnej wartości o ok. 13 %), - masę całkowitą pojazdu 35,85 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 3,85 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o ok. 12 %).Ustalono, że podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...]października 2015 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% a mniej niż 20 %. Inspektor po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji . WSA w Warszawie wyrokiem z 14 września 2016 r., VI SA/Wa 295/16, uchylił powyższą decyzję Inspektora. Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia zasad określonych przez producenta w instrukcji obsługi wag, gdyż czteroosiowy pojazd został zważony jedną parą wag SAW 10C/II, co podważa wiarygodność dokonanego ważenia zarówno w zakresie nacisku osi pojazdu, jak i ustalenia jego masy całkowitej. Zdaniem Sądu I instancji, należałoby poszerzyć zgromadzony materiał dowodowy, poprzez uzyskanie jednoznacznej opinii Głównego Urzędu Miar lub innego uprawnionego organu, w przedmiocie możliwości zastosowania jednej pary wag SAW 10 do wyżej wskazanych celów, ewentualnie także opinii biegłego dla ustalenia, czy uzyskane w czasie kontroli pomiary przy uruchomionym urządzeniu (mieszadła betoniarki) pozwalały obliczyć w sposób obiektywny i precyzyjny rzeczywiste naciski osi oraz dmc pojazdu, bowiem mogło to mieć wpływ na wynik ważenia. Sąd wskazał również, że organ winien również rozważyć możliwość przesłuchania kierowcy oraz strony, jak również wyjaśnić kwestię rodzaju przewożonego ładunku (betonu w stanie płynnym), w szczególności czy spełnia on definicję materiału sypkiego, o którym mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: p.r.d.)., gdyż może to mieć to bezpośredni wpływ na zakres odpowiedzialności skarżącej za stwierdzone naruszenie norm transportu drogowego. Sąd I instancji zalecił również odniesienie się do treści § 5 ust. 1 pkt 5 lit. c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, jako przepisu uzasadniającego nienormatywność przedmiotowego pojazdu. Sąd przypomniał, że w stanie prawnym obowiązującym przed 19 października 2012 r. istota odpowiedzialności administracyjnej za przejazd pojazdem nienormatywnym znajdowała regulację w u.d.p., przepisy tej ustawy normowały zarówno naciski pojedynczych osi napędowych, jak i nienapędowych oraz osi wielokrotnych. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyrokiem z dnia 25 czerwca 2019 r., II GSK 5689/16, uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W ocenie NSA zasadne okazały się zarzuty dotyczące rzekomego nieodniesienia się do kwestii związanych z ustaleniem rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, oraz ustaleniem wartości nacisku na oś, jak też braku wyjaśnienia wiarygodności pomiaru dokonanego w trakcie pracy urządzenia. Jak wskazał NSA, Inspektor zawarł w uzasadnieniu stosowną argumentację na poparcie swojej decyzji wskazując m.in., że podstawą przeprowadzonych pomiarów w zakresie nacisków na osie oraz masy całkowitej pojazdów jest instrukcja obsługi wag SAW 10/II. W tym zakresie organ przytoczył stosowne postanowienia tej instrukcji odnoszące się do dokonanych pomiarów, m.in. punkt 2.4 i 2.5, wyjaśniając i wskazując na sposób dokonania pomiaru, który zdaniem GITD jest zgodny ze wskazana instrukcją. NSA zwrócił uwagę na to, że zastrzeżenia Sądu I instancji dotyczą prawidłowości pomiaru za pomocą wag SAW/10/II nacisku osi pojazdu składającego się z czterech osi, natomiast pojazd posiadał dwie osie podwójne składające się z osi składowych, to jest napędowej i nie napędowej. Te kwestie nie były rozważane przez Sąd I instancji, który stwierdził m.in., iż czteroosiowy pojazd został zważony jedną parą wag SAW/10C/II, co jego zdaniem podważa wiarygodność ważenia zarówno w zakresie nacisku osi pojazdu jak i ustalenia jego masy całkowitej. Sąd kasacyjny wskazał, że masa całkowita pojazdu była ustalana za pomocą dwóch wag SAW10C/II, a wyniki pomiaru poszczególnych osi były sumowane, w wyniku czego otrzymano wartość masy całkowitej pojazdu. NSA wskazał, że Sądu I instancji powinien się odnieść do stanowiska Inspektora w zakresie dokonanych ustaleń m.in. co do pomiarów nacisku osi wielokrotnych oraz masy całkowitej pojazdu, czy też pomiarów dokonanych w trakcie pracy mieszadła betoniarki, jak też do dokonanej przez GITD wykładni, w zakresie pojęcia materiału sypkiego uwzględniając w tym zakresie wywody zawarte w niniejszym uzasadnieniu, jak również argumentacji w zakresie pomiaru parametrów pojazdu w trakcie jego pracy. WSA w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy oddalił skargę. Sąd przypomniał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwiema osiami kierowanymi - 32 t. Sąd powołał się na § 5 ust. 1 pkt 5 lit. c) rozporządzenia i wskazał, że nacisk osi nie może przekraczać w przypadku podwójnej osi napędowej, przy odległości (d) między osiami składowymi pomiędzy 1,3 m a 1,8 m (1,3 < d < 1,8) - 18 t albo 19 t, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5 lit. c), albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 t. Norma dotycząca nacisków osi podwójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg. Z uwagi na powyższe, wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r., sygn. akt C - 127/17 nie ma zastosowania w sprawie. Przepisy o drogach publicznych określające dopuszczalne naciski osi pojazdu, do których odwołano się w definicji pojazdu nienormatywnego zawartej w art. 2 pkt 35a p.r.d. - to zarówno przepisy ustawy o drogach publicznych, jak i przepisy dotyczące dróg, zamieszczone w ustawie Prawo o ruchu drogowym i w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Nie można podzielić stanowiska, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia nie mogą stanowić podstawy ustalenia "nienormatywności" pojazdu w zakresie dopuszczalnych nacisków osi wielokrotnych, ponieważ określone w nich parametry nacisku osi stanowią jedynie warunki dopuszczalności pojazdu do ruchu. Trudno bowiem uznać za racjonalny taki stan, w którym pojazd musi spełniać określone wymagania w zakresie maksymalnych nacisków osi wielokrotnych jedynie na użytek i na etapie dopuszczenia do ruchu, a nie obowiązują już one po dopuszczeniu pojazdu do ruchu, podczas wykonywania przejazdów po drogach publicznych. Przyjęcie definicji pojazdu nienormatywnego - nieuwzględniające dopuszczalnych nacisków osi wielokrotnej - byłoby niezgodne z wynikami wykładni funkcjonalnej spornej normy i podważałoby podstawowe założenie o racjonalności prawodawcy. Poza sporem pozostaje okoliczność, że pomiary kontrolne organ wykonał przy użyciu jednej pary wag typu SAW 10C/II. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej instrukcja wag SAW/Seria II dopuszcza ważenie osi wielokrotnych przy pomocy jednej pary wag. Świadczy o tym przede wszystkim punkt 2.5 tej instrukcji, przedstawiający w formie graficznej (w części poświęconej ważeniu przy pomocy 1 pary wag) sposób ważenia dla pojazdów z osiami dwu- i trzykrotnymi. Dopuszczalność tego sposobu ważenia potwierdza również pkt 2.4, który w uwadze drugiej wskazuje m.in., że jeżeli niemożliwe jest jednoczesne zważenie kół mostów dwu- lub trzyosiowych, należy zrównoważyć różnicę wysokości przy pomocy płyt pomocniczych. Wobec stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej, które było wystarczające do uznania zasadności nałożenia na skarżącą kary, bez wpływu na wynik sprawy pozostają zastrzeżenia odnoszące się do ustalania rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Niezależnie bowiem od wyniku pomiaru tego parametru, zaistniały podstawy do uznania pojazdu za nienormatywny w rozumieniu art. 2 pkt 35a p.r.d. i nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. Sąd zaaprobował stanowisko organu co do tego, że przedmiotem przewozu nie był materiał sypki, a zatem brak w sprawie podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Sąd wskazał, że ładunek sypki cechuje się zdolnością do przesypywania. Przemawia za tym zarówno słownikowe znaczenie słowa "sypki", jego synonimy (niespoisty, niespójny), jak i wykładnia systemowa oraz celowościowa powołanego przepisu. Płynny beton nie jest ładunkiem sypkim w rozumieniu art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.; obiektywnie nie charakteryzuje się bowiem możliwością przesypywania. Analizowany przepis nie może zatem znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Zdaniem WSA uzasadnione było dokonanie pomiarów w takich warunkach, w jakich faktycznie odbywa się przewóz przedmiotowego ładunku, czyli z włączonym mieszalnikiem. Wyłączenie bowiem na czas pomiarów mieszalnika w betoniarce i ustabilizowanie ładunku w postaci płynnego betonu - inaczej niż w przypadku przewozu cysterną ładunków płynnych - spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, tj. zakrzepnięcie ładunku. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że wyniki pomiaru uzyskane za pomocą wag SAW 10C/II w trakcie kontroli były błędne, a jeśli tak, to w jakim stopniu, natomiast organy dowiodły w toku postępowania, że w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz dokumenty dopuszczające wagi do użytkowania, za ich pomocą prawnie dopuszczalne i w pełni uprawnione było dokonanie ustaleń w zakresie nacisku osi podwójnych. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i wynika z niepodważonego protokołu kontroli. W sprawie brak było przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Skarżąca nie dostarczyła dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d. Spółka zaskarżyła wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj.: 1) art. 2 ust. 35a p.r.d. w zakresie definicji pojazdu nienormatywnego, jak również przepisów wykonawczych do powyższej ustawy, stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 oraz załącznika nr 1 p.r.d. poprzez przyjęcie przez Sąd, że przyjęcie definicji pojazdu nienormatywnego nieuwzględniające dopuszczalnych nacisków osi wielokrotnej - byłoby niezgodne z wynikami wykładni funkcjonalnej spornej normy i podważałoby podstawowe założenia o racjonalności prawodawcy, a co za tym idzie, niezależnie od wyniku pomiaru, zaistniały podstawy do uznania pojazdu za nienormatywny w rozumieniu art. 2 pkt 35a p.r.d i nałożenia kary pieniężnej w kwocie 2.000 zł, a konsekwencji czego Sąd uznał zarzut naruszenia art. 2 pkt 35a p.r.d. zawarty w skardze jest chybiony. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucam zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niepełnym i niewystarczającym wyjaśnieniu podstawy swojego rozstrzygnięcia w zakresie podnoszonych w zakresie co do pomiarów nacisku osi wielokrotnych oraz masy całkowitej pojazdu, pomiarów dokonanych w trakcie pracy mieszadła betoniarki oraz dokonanej przez GITD wykładni w zakresie pojęcia materiału sypkiego, jak również w zakresie pomiaru parametrów pojazdu w trakcie jego pracy, podczas gdy zalecenie NSA zawarte w wyroku z dnia 25 czerwca 2019 r. sygn. akt II GSK 5689/16 wymagało, aby WSA ponownie rozpoznając sprawę rozpatrzył zarzuty skarżącej w kontekście dokonanej przez NSA oceny prawnej, a więc dokonał dogłębnej w tym zakresie analizy; 2) art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi oraz wobec braku własnych ustaleń i całkowitego oparcia swoich twierdzeń, w zakresie stawianych przez skarżącego zarzutów, na stanowisku organów obu instancji; 3) art, 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art 134 p.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 8, 9, 68 i 77 k.p.a. polegające na niedokładnym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, w szczególności: - niewyjaśnieniu wątpliwości czy wagi typu SAW 10C/II używane w zespołach dwóch wag mogą dawać precyzyjne pomiary nacisków na osie w pojazdach więcej niż trzyosiowych oraz czy można przy ich pomocy określać masę całkowitą takich pojazdów, - niewyjaśnieniu wątpliwości czy pomiar dokonany w trakcie pracy urządzenia kontrolowanego pojazdu (mieszadła betoniarki) był wiarygodny, - niewyjaśnieniu kwestii rodzaju przewożonego ładunku, w szczególności czy spełnia on definicję materiału sypkiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sad Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna spółki oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej zarzuty materialne. Konieczność zachowania takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego jest możliwa tylko wtedy, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Skarga kasacyjna spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku. Zdaniem NSA nietrafne są podniesione w tej skardze zarzuty wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Spółka formułuje dwa takie zarzuty, przy czym raz art. 141 § 4 p.p.s.a. łączy z art. 134 § 1 p.p.s.a., a w drugim układzie ten przepis wiąże z naruszeniem art. 151 p.p.s.a. W obu przypadkach zarzut jest chybiony. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że art. 141 § 4 p.p.s.a. to przepis, który określa elementy formalne poprawnie zbudowanego uzasadnienia wyroku. Poprawnie skonstruowanego od strony formalnej, a nie merytorycznie trafnego, a tym bardziej uzasadnienia, z którym godzi się strona. Zatem art. 141 § 4 p.p.s.a. to przepis, który nie pozwala stronie kwestionować poglądów i twierdzeń wypowiadanych przez Sąd I instancji. Jest to przepis, który pozwala uchylić wyrok, jeżeli jego uzasadnienie nie posiada elementów formalnych wynikających z tego przepisu. Uzasadnienie wyroku objętego skargą kasacyjną posiada wszystkie składniki, na które wskazuje art. 141 § 4 p.p.s.a., zatem rozpoznawane zarzuty nie mogły być uwzględnione. To czy strona podziela prawny wywód przedstawiony przez Sąd I instancji nie może być odnoszone do treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Jeżeli jej zdaniem, Sąd I instancji myli się w tym zakresie, to należy w zarzucie wskazać naruszenie konkretnych przepisów materialnych lub procesowych. Wobec powyższego rozpoznawane zarzuty należało uznać za nietrafne. Z kolei zarzut procesowy wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 i art. 134 tej ustawy oraz art. 7, art. 8, art. 68 i art. 77 k.p.a. jest niezasadny, bo jest formalnie wadliwy. Sąd II instancji zwraca uwagę, że zaskarżony wyrok zapadł na skutek wcześniejszego uwzględnienia skargi kasacyjnej Inspektora. Skoro tak, to Sąd I instancji był związany stanowiskiem NSA w zakresie oceny zebranego materiału dowodowego. Tak więc, kwestionowanie tej oceny w obecnie skarżonym wyroku mogłoby mieć miejsce tylko przez pryzmat art. 190 p.p.s.a. Oznacza to, że zarzut powinien odnosić się do treści tego przepisu i wykazywać jego naruszenie z perspektywy wskazanych w nim przepisów. Skarga kasacyjna tego nie robi, zatem Sąd II instancji nie ma możliwości oceny merytorycznej tego zarzutu, a więc kontroli wyroku z punktu widzenia wymienionych w nim przepisów. NSA zwraca uwagę, że granice sprawy kasacyjnej wyznacza strona, więc skarga kasacyjna, a Sąd II instancji działa tylko w tak wyznaczonych granicach. Z tego względu skarga kasacyjna jest profesjonalnym środkiem prawnym. W ocenie NSA nietrafny jest również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut materialny. Spółka wskazuje, że Sąd I instancji dokonał wadliwej definicji pojazdu nienormatywnego, czym naruszył art. 2 ust. 35a p.r.d. W zakresie tego zarzutu skarga kasacyjna nie musiała wskazywać na powiązanie z art. 190 p.p.s.a. Sytuacja taka ma miejsce dlatego, że w pierwszym wyroku WSA w Warszawie, kontrolowanym przez NSA, który uwzględniał skargę kasacyjną Inspektora, NSA nie wypowiadał się na temat wiążącej wykładni tego przepisu, bo skargę kasacyjną uwzględnił z powodu naruszeń procesowych, tym samym nie związał Sądu I instancji co do wykładni art. 2 ust. 35ap.r.d. Odnosząc się do tego problemu w rozpoznawanej sprawie, NSA stoi na stanowisku prezentowanym przez Sąd I instancji. Definicja pojazdu nienormatywnego musi być ustalona na gruncie szerokiego rozumienia przepisów o drogach publicznych, a więc także na podstawie p.r.d. W tym zakresie NSA zauważa pojawiającą się w przeszłości rozbieżność w orzecznictwie, jednak stwierdza, że obecnie ta problematyka nie budzi wątpliwości. Wniosek taki jest zasadny na gruncie systemowej wykładni przepisów prawa, co musi prowadzić do uznania, że obowiązek poniesienia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym ciąży na podmiocie wykonującym przewóz, także wtedy, gdy dochodzi do przeciążenia osi wielokrotnych, a nie tylko pojedynczej osi napędowej. Z tych wszystkich powodów i ze względu na treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.