II SA/Wa 299/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego Z. F. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku Z. F. z dnia [...] czerwca 2017 r. (data wpływu do organu [...] czerwca 2017 r.), decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288 z późn. zm.); zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową, odmówił wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. W toku postępowania organ ustalił, że wnioskodawca został zwolniony ze służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] w dniu [...] lutego 2006 r. i ma prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Zgodnie z pismem Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., stanowiącym Informację o przebiegu służby, Z. F. pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, od dnia [...] lipca 1986 r. do dnia [...] lipca 1990 r., czyli przez 4 lata i 1 miesiąc. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 19 lat, 7 miesięcy i 24 dni. Z kopii akt osobowych o sygn. [...] nie wynika, aby wnioskodawca nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. W oparciu o opinię, przekazaną przez Komendanta Głównego Policji przy piśmie z dnia [...] marca 2018 r., odnośnie przebiegu służby Z. F. po dniu 12 września 1989 r., stwierdzono, że wielokrotnie przyznano mu zwiększony dodatek kwalifikacyjny, służbowy i funkcyjny do uposażenia, wyróżniano nagrodami pieniężnymi i krótkoterminowym urlopem wypoczynkowym, awansowano go w stopniu służbowym oraz pozytywne opiniowano. Ponadto został odznaczony [...] Krzyżem Zasługi i [...] Odznaką "Zasłużony Policjant". Wskazano, że w 1996 r. z ww. przeprowadzona została rozmowa dyscyplinująca. Jednocześnie zwrócono uwagę, że w materiałach zgromadzeniach w przedmiotowej sprawie brak jest dokumentów potwierdzających udział wymienionego w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla jego życia i zdrowia. W piśmie uzupełniającym z dnia [...] sierpnia 2019 r., dotyczącym przebiegu służby, Komendant Główny Policji przesłał uwierzytelnioną kopię wniosku z 2004 r. o nadanie Z. F. [...] Odznaki "Zasłużony Policjant". Jednocześnie wskazał, że dysponentem wniosku z 2002 r. o nadanie ww. Krzyża Zasługi, o który apelowała strona, pozostaje Kancelaria Prezydenta RP. W piśmie tym podtrzymano uprzednio przesłaną wstępną ocenę rzetelności służby pełnionej przez byłego funkcjonariusza po dniu 12 września 1989 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, uzasadniając odmowę wyłączenia zastosowania wobec wnioskodawcy art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, odwołał się do treści tego przepisu, który przewiduje, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. W ocenie organu, służba Z. F. pełniona na rzecz totalitarnego państwa przez okres 4 lat i 1 miesiąca przy całkowitym okresie służby 19 lat, 7 miesięcy i 24 dni, czyli przez prawie 21% całego okresu służby, zarówno w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być uznana za krótkotrwałą. Ponad 4-letni czas realizacji obowiązków służbowych nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego, czy epizodycznego i z całą pewnością strona przez ten okres dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Minister zwrócił uwagę, że zakończenie powyżej wskazanego okresu pełnienia na rzecz totalitarnego państwa nie wynikało z woli wnioskodawcy, lecz z likwidacji i transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Organ uznał zatem, że niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka stypizowana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Jednocześnie organ stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia także przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Minister wskazał, że nie kwestionuje rzetelności służby wnioskodawcy po dniu 12 września 1989 r., ale jednocześnie stwierdził, że brak jest jakichkolwiek dowodów, aby służba ta była pełniona z narażeniem zdrowia i życia. Zauważył, że świadczenie emerytalne wypłacane Z. F. nie było podwyższone ze względu na służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86 poz. 734, z poźn. zm.). Zaznaczył, że argumenty dotyczące zaangażowania w realizowanie zadań i obowiązków podczas pełnienia służby w Policji, a także otrzymywane nagrody pieniężne za dobre wyniki w służbie, pełną dyspozycyjność, dużą odpowiedzialność za realizowane zadania, a co za tym idzie sam charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych Policji i wynikające z niego prawdopodobieństwo zaistnienia sytuacji stanowiących zagrożenie życia i zdrowia, nie mają wpływu na ocenę wystąpienia w sprawie przesłanki dotyczącej narażenia zdrowia i życia, o której mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Zdaniem organu, zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał, nie daje podstaw do przyjęcia, że została spełniona przesłanka dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a, art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. F. zakwestionował decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w konsekwencji błędnym uznaniu, że rola słuchacza w [...] w [...] jest w istocie pełnieniem służby na rzecz "państwa totalitarnego" w rozumieniu ustawy zaopatrzeniowej; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez uznanie, że służba skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r. nie nosiła cech krótkotrwałości, natomiast służba po 12 września 1989 r. nie była pełniona z narażeniem zdrowia i życia i nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, które to okoliczności wymagane są do zastosowania przepisu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, w sytuacji gdy w ocenie skarżącego takie przesłanki zostały spełnione; 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego poprzez zaniechanie pełnej realizacji wniosku dowodowego strony z dnia [...] września 2018 r., który to zmierzał do wykazania, że służba skarżącego była pełniona z narażeniem zdrowia i życia, w sposób wzorowy, co ma dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie w świetle treści przepisu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że okres wskazany w informacji IPN, jako służba na rzecz totalitarnego państwa, wynoszący 4 lata i 1 miesiąc, nie był okresem krótkotrwałym. Tym bardziej, że wiele miesięcy z tego czasookresu to czas nauki w [...] w [...]. Podniósł, że organ w ogóle nie odniósł się do problemu zakwalifikowania czasu nauki skarżącego w [...] w [...], jako okresu służby na rzecz "państwa totalitarnego". Wskazał, że w porównaniu owego okresu do okresu całości służby, tj. 19 lat, 7 miesięcy i 24 dni, jest to zaledwie marginalna jego część. Ma ona zatem charakter "okresowy", "epizodyczny", czy "trwający krótko". W tej sytuacji organ przekroczył granice uznania administracyjnego, a jego ocenę cechuje nie swoboda, a niedopuszczalna dowolność. Stwierdził, że jego służba, ponad wszelką wątpliwość, pełniona była w sposób wyjątkowo rzetelny. Swoje zadania wykonywał w sposób wzorowy, rygorystycznie przestrzegał prawa, dyscypliny i etyki zawodowej i bronił honoru funkcjonariusza służb publicznych. Narażał również swoje życie i zdrowe, a zagrożenie to nie było hipotetyczne, tylko realne. Pełnienie funkcji [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], [...] Prewencji RD KPP w [...], [...] Policji w [...], było służbą bardzo ciężką, wymagającą bardzo dużej odporności na stres. Niejednokrotnie podejmowane czynności polegały na rozbijaniu międzynarodowych zorganizowanych grup przestępczych przemycających alkohol i papierosy, co wiązało się z całonocnymi operacjami, podczas których skarżący zawsze uzbrojony był w długą broń i kamizelkę kuloodporną. Skarżący podniósł, że wraz z podległymi mu policjantami w toku swojej służby zajmował się również zagadnieniami związanymi z deportacją cudzoziemców m.in. z [...], [...], [...] czy [...]. Wskazywał, że poza tymi zadaniami, w okresie pracy w Prewencji brał udział w niezliczonej ilości zabezpieczeń imprez masowych, głównie jako dowódca. Zwieńczeniem tej pracy było mianowanie skarżącego dowódcą podczas wizyty Ojca Świętego Jana Pawła II w 1999 r. w [...]. Przygotowanie tak doniosłego przedsięwzięcia wymagało wielu miesięcy pracy i ogromnego wysiłku. Za wzorowe przygotowanie wydarzenia otrzymał z rąk Prezydenta Miasta Medal [...]. Tak więc jego służba nie była prowadzona "zza biurka", a zagrożenie życia i zdrowia wykraczało ponad normalne następstwa pełnienia służby. Natomiast o wybitności osiągnięć w służbie, które wyróżniają go na tle innych funkcjonariuszy świadczy fakt, że w 2002 r. z rąk Prezydenta RP odebrał [...] Krzyż Zasługi. Odznaczenie to nadawane jest osobom, które położyły zasługi dla państwa lub obywateli, spełniając czyny przekraczające zakres ich zwykłych obowiązków, a przynoszące znaczną korzyść państwu lub obywatelom, ofiarną działalność publiczną, ofiarne niesienie pomocy oraz działalność charytatywną. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (pkt 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (pkt 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Zgodnie z art. 8a ust. 2 tej ustawy, do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2). Użyty przez ustawodawcę w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej zwrot "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jest pojęciem nieostrym, zawierającym elementy ocenne. Przy stosowaniu pojęcia nieostrego organ jest zobowiązany do wykazania poprawności jego rozumienia i przedstawienia przekonujących w tym zakresie argumentów. Organ powinien dokonać, zatem doprecyzowania, skonkretyzowania tego pojęcia przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych indywidualnej sprawy oraz kontekstu normatywnego, w którym pojęcie to funkcjonuje. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Zaniechanie w powyższym zakresie powoduje, iż organ naraża się na skuteczny zarzut dowolności (arbitralności) decyzji. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, z tej racji, że organ nie dokonał oceny zarówno krótkotrwałości służby skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, jak też nie ocenił rzetelności wykonywania przez niego zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie dokonał oceny zaistnienia przesłanki "krótkotrwałości służby" w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, stwierdzając jedynie, że ponad 4-letni czas realizacji obowiązków służbowych nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego, czy epizodycznego i z całą pewnością strona przez ten okres dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Brak indywidualnego odniesienia tej przesłanki do okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy wskazuje na niezachowanie należytej staranności w załatwieniu sprawy, która właśnie ze względu na materię poddaną uznaniowej decyzji organu, wymaga rzetelnego i wszechstronnego rozważenia wszystkich istotnych jej elementów, zgodnie z regułami postępowania określonymi w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3, a także wyrażoną w art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), dalej "k.p.a.", zasadą zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej. Skarżący we wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. podnosił, że służbę, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej pełnił zasadniczo w roli słuchacza w [...] w [...], co jego zdaniem, nie może być kwalifikowane, jako pełnienie służby na rzecz "państwa totalitarnego w rozumieniu ustawy zaopatrzeniowej. Zatem służby na rzecz państwa totalitarnego nie pełnił przez 4 lata i 1 miesiąc, lecz niespełna rok (od października 1987 r. do czerwca 1988 r.), co jego zdaniem, przy tak niewielkim odcinku czasu ma ogromne znaczenie dla rozstrzygnięcia o krótkotrwałości służby. W tym zakresie warto zwrócić uwagę, że jako pewnego rodzaju wskazówkę interpretacyjną podano - w trakcie prac nad treścią art. 8a ustawy - że co najmniej 20% całego okresu służby funkcjonariusza można uznać za okres krótkotrwałej służby (por. zapis Posiedzenia Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji (nr 76) i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (nr 55) z dnia 14 grudnia 2016 r. Sejm VIII Kadencji, s. 19). Tak więc w sytuacji, gdy okres służby w organach wymienionych w art. 13b ustawy jest stosunkowo krótki, w porównaniu do okresu całej służby skarżącego, można uznać, że spełniona została przesłanka z art. 8a ust 1 pkt 1 ustawy. Minister w sprawie niniejszej nie kwestionował, że skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki po 12 września 1989 r., jednakże stwierdził, że brak jest dokumentów dotyczących zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia, a także potwierdzających szczególne osiągnięcia w służbie, które by dowodziły zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku skutkującego wyłączeniem stosowania względem skarżącego ogólnie obowiązującego prawa. Zaznaczyć należy, że ustawodawca nie wymaga w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, aby przez rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. rozumieć wyłącznie przypadek pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia. Gdyby tak było ustawodawca wprost wskazałby to w powołanym przepisie. Dodanie przez ustawodawcę, po zwrocie "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", zwrotu "w szczególności" "z narażeniem zdrowia i życia" stanowi jeden z przykładów takiego wykonywania zadań i obowiązków, który uprawnia do przyjęcia, że te zadania i obowiązki były wykonywane rzetelnie. Brzmienie art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy nie zawęża tym samym rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków wyłącznie do służby pełnionej z narażeniem zdrowia i życia. Kwestia braku dokumentów, odnoszących się do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia, na co wskazał organ, nie stanowi w tej sprawie podstawy do przyjęcia, że przesłanka ta nie została spełniona. Organ pominął podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące przebiegu jego służby po 31 lipca 1990 r. Nie zbadał i nie ocenił wyczerpująco osiągnięć skarżącego w służbie. W przedmiotowej sprawie organ zatem nie przeprowadził oceny ustalonych okoliczności pod kątem zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, dającego podstawę do wyłączenia wobec skarżącego stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W istocie organ nie rozpatrzył zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czym naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie wydanej w sprawie decyzji nie spełnia zaś wymogów określonych w art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. W konsekwencji, rozstrzygniecie organu w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a, art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, zostało wydane z naruszeniem granic uznania administracyjnego. Ponownie rozpatrując sprawę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uwzględni wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku. Organ ponownie ustali istotne w tej sprawie okoliczności faktyczne, a następnie dokona oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek umożliwiających zastosowanie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Przy czym wskazane w tym przepisie kryteria oceni przez pryzmat przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Organ musi rozważyć, w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku", podniesione przez Z. F. we wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r., okoliczności dotyczące krótkotrwałości jego służby na rzecz totalitarnego państwa oraz służby w demokratycznej Polsce (w tym otrzymane wyróżnienia i nagrody, m. in. [...] Krzyż Zasługi, [...] Odznaką Zasłużony Policjant), mogące wskazywać na to, że nie był przeciętnym funkcjonariuszem. Można tylko przypomnieć, że z przepisu art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach (Dz. U. z 2020 r., poz. 138) wynika, że Krzyż Zasługi jest nagrodą dla osób, które położyły zasługi dla Państwa lub obywateli spełniając czyny przekraczające zakres ich zwykłych obowiązków, a przynoszące znaczną korzyść Państwu lub obywatelom. Z tych wszystkich powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oraz art. 135 tej ustawy, orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.).