I OZ 966/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt III SAB/Łd 34/08 odrzucające zażalenie W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SAB/Łd 34/08 oddalające wniosek o uzupełnienie postanowienia w sprawie ze skargi W. R. na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt III SAB/Łd 34/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie W. R. na postanowienie tego Sądu z dnia 1 kwietnia 2009 r., którym odmówiono uzupełnienia postanowienia z dnia 8 stycznia 2009 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, na co wskazuje zamknięty katalog postanowień zaskarżalnych w drodze zażalenia, wskazany w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym skarżący był pouczony. W zażaleniu na to postanowienie W. R. wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie zażalenia z dnia [...] maja 2009 r. na postanowienia WSA z dnia 1 kwietnia 2009 r. i [...] kwietnia 2009 r. w związku z artykułami 104 oraz 105 K.p.a. Ponadto wniesiono o zasądzenie na jego rzecz od Prezydenta Miasta Łodzi kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych oraz o zachowanie kontradyktoryjności. W dość obszernym uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż WSA w postanowieniach z 8 stycznia, 1 kwietnia, 22 kwietnia oraz 2 czerwca odmówił rozpoznania istoty sprawy, co do której nie wypowiedział się także Prezydent Miasta Łodzi. Skarżący uważa, iż wniosek o uzupełnienie wyroku, który nie dotyczy kosztów powinien Sąd rozpoznać na posiedzeniu jawnym, co dotyczy także postanowień, do których stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Ponadto odniósł się do wszystkich wydanych w jego sprawie orzeczeń, które w jego ocenie nie kończyły postępowania w sprawie, ponieważ nie dotyczyły istoty sprawy podjętej w skardze z dnia [...] listopada 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim należy wskazać, iż przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ocena postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2009 r., którym odrzucono zażalenie, a nie wszystkie orzeczenia jakie zapadły w niniejszej sprawie. Oceniając zaś prawidłowość przedmiotowego orzeczenia należy wskazać, iż stosownie do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje jedynie w przypadkach przewidzianych w ustawie, który ponadto zawiera enumeratywnie wskazane w pkt 1-10 tego przepisu rodzaje postanowień zaskarżalnych w drodze zażalenia. Z treści tego przepisu wynika więc, że jeżeli nie istnieje przepis, który upoważnia strony do wniesienia zażalenia na konkretne rozstrzygnięcie lub kwestionowane rozstrzygnięcie nie zostało ujęte w zamkniętym katalogu w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a., to zażalenie na takie rozstrzygnięcie jest niedopuszczalne. W katalogu postanowień wymienionych w art. 194 § 1 P.p.s.a. nie ma postanowienia, którego przedmiotem jest odmowa uzupełnienia postanowienia. Prawa do zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia nie przewidział ustawodawca również w przepisach szczególnych. W związku z tym skoro możliwość zaskarżenia postanowienia o odmowie uzupełnienia postanowienia nie wynika expresis verbis z art. 194 § 1 P.p.s.a. i przy tym nie istnieje na gruncie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi inny przepis, dopuszczający możliwość zaskarżenia tego rodzaju rozstrzygnięcia, to z tych powodów należy uznać, że takie postanowienie jest niezaskarżalne w drodze zażalenia. Powyższy pogląd również znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 438/05, postanowienie z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. I OZ 938/06, postanowienie z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I FZ 472/08). Ponieważ sądy administracyjne w swoim orzekaniu ograniczone są przepisami wskazanej ustawy należy uznać, iż zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił jako niedopuszczalne zażalenie z dnia 15 maja 2009 r. na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia, a orzeczenie Sądu z dnia 2 czerwca 2009 r. jest zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a.