II FSK 3378/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 918/14 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 5 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenie opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 918/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 5 marca 2014 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie umorzenia opłaty legalizacyjnej. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że skarga podpisana została przez A. C. – prezesa zarządu skarżącej spółki. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 19 maja 2014 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis z KRS) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej spółce w dniu 27 maja 2014 r. Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przypadł zatem na dzień 3 czerwca 2014 r. W wyznaczonym terminie skarżąca spółka nie nadesłała odpisu z KRS. Niewykonanie w terminie nałożonego przez Sąd obowiązku przedstawienia dokumentu spowodowało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W skardze kasacyjnej spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie od Ministra Finansów na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonemu postanowieniu zarzucam naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7 p.p.s.a. poprzez uznanie, że niezałączenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego stanowi brak formalny skargi, a tym samym przedłużenie postępowania uniemożliwiające szybkie załatwienie sprawy, - art. 29 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że obowiązek wyrażony w tym przepisie odnosi się także do sytuacji, gdy skargę w imieniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wnosi członek organu tej spółki, którego umocowanie wynika z aktualnego wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym, dostępnego za pośrednictwem Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego w ogólnodostępnych sieciach teleinformatycznych oraz pominięciu, że przepis ten może mieć zastosowanie jedynie w przypadkach, gdy zweryfikowanie prawidłowego umocowania osoby wnoszącej skargę możliwe jest jedynie na podstawie dokumentu, którego treść nie znajduje odzwierciedlenia w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, a także przyjęciu (niezależnie od powyższego), że skutkiem niezałączenia dokumentu, wskazanego w przepisie jest odrzucenie skargi po bezskutecznym wezwaniu strony do uzupełnienia braków formalnych, - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że niezałączenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego stanowi przyczynę odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie, podczas gdy brak dokumentu potwierdzającego umocowanie członka organu spółki do jej reprezentowania nie budzi wątpliwości skoro wynika z wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, którego treść (odpowiadająca odpisowi aktualnemu) dostępna jest za pośrednictwem Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, a brak dokumentu w postaci odpisu z KRS nie stanowi braku formalnego, uzasadniającego, - art. 31 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy stanowi on uregulowanie szczególne w odniesieniu do ogólnej reguły wzywania stron do uzupełnienia braków, zawartej w art. 49 p.p.s.a., czego konsekwencją było niedopuszczenie, w przypadku powzięcia wątpliwości co do należytego umocowania, chociażby tymczasowo A. C. do określonych czynności w postępowaniu, - art. 49 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że brak dokumentu w postaci odpisu z KRS stanowi brak formalny, którego uzupełnienie powinno nastąpić w trybie określonym w tym przepisie, Ponadto strona wskazała na naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. 2013 poz. 1203 t.j. ze zm.), zwanej dalej "ustawą o KRS" poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy możliwe było potwierdzenie umocowania A.C. za pomocą ogólnodostępnej Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, więc zażalenie należało oddalić. Stosownie do treści art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Osoby te mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, a zwykle będzie to dokument urzędowy, odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Powyższe przepisy są jasne i czytelne. Osoby umocowane do reprezentacji innej osoby, czy to fizycznej, czy to prawnej zobligowane są do przedstawienia dokumentu, z którego takie umocowanie wynika. W niniejszej sprawie strona została wezwana do przedłożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Pomimo wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania tego wezwania strona braku tego nie uzupełniła. W związku z tym, Sąd pierwszej instancji biorąc pod uwagę treść art. 29, art. 49 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę strony odrzucił. Takie postępowanie Sądu pierwszej instancji jest zgodne z prawem. Zarzuty spółki są w tej sytuacji niezasadne. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej Sąd nie ma obowiązku poszukiwać i ustalać, czy osoba składająca pismo jest umocowana w rozpatrywanej sprawie. Sąd nie może za stronę dokonywać czynności procesowych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji