II GZ 179/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. W. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 179/10 w zakresie oddalenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1319/09 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek postanawia: odrzucić zażalenie UZASADNIENIE I Postanowieniem objętym zażaleniem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1319/09, w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadnie Sąd I instancji pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu. Wyjaśnił, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. II Pismem z dnia 17 września 2010 r. Z. W. zakwestionował powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wniósł o jego uchylenie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. Zaskarżone orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wymienionych w tym przepisie (pkt 1-10). Z art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skarg kasacyjnych i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Mając na uwadze, że kwestionowanie środkiem odwoławczym postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 i art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.