II SA/Gl 1137/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. D. na akt Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. W. D. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o zwrot kwoty 425 zł tytułem niesłusznie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu marki "A", zarejestrowanego w dniu [...]r., pod nr rejestracyjnym [...]. W dniu [...]r. W. D. zostało doręczone pismo Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...], stanowiące negatywną odpowiedź na powyższy wniosek. Pismem z dnia [...] r. W. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Po udzieleniu przez skarżącego wyjaśnień jako przedmiot skargi oznaczone zostało powyższe pismo Starosty [...], któremu Sąd przekazał skargę celem nadania dalszego biegu, stosownie do regulacji art. 54 § 2 ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej Ppsa. Udzielając odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że przedmiotowe roszczenie skarżącego ma charakter cywilnoprawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na inne niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie zauważyć wymaga, że uchwałą z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07 (ONSAiWSA z 2008 r., Nr 2, poz. 21) skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że skierowane do organu administracji żądanie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu administracyjnego lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...]stanowi wobec tego akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania na drodze administracyjnej trybu określonego w art. 52 § 3 Ppsa. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akt Starosty [...] było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do tego organu z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący nie dopełnił tej czynności, lecz jak wynika z akt administracyjnych sprawy zainicjował on postępowanie odwoławcze przez Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K., zakończone postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], stwierdzającym niedopuszczalność przedmiotowego odwołania. W świetle wskazanych okoliczności, skarga W.D. jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Na marginesie należy zauważyć, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia warunku wystąpienia przed wniesieniem skargi do sądu, z wezwaniem do organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na ten sam akt przez tą samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. Jednakże z uwagi na upływ czternastodniowego terminu wymaganego do wystąpienia wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skarżący wraz z wezwaniem winien złożyć do organu wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, skoro dokonał jej po terminie bez swojej winy. Brak winy po stronie skarżącego należy bowiem upatrywać braku pouczenia co do sposobu i terminu wniesienia skargi w akcie Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...] mimo, że obowiązek tego rodzaju spoczywający na organie należy wywnioskować z ogólnych zasad regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, w szczególności z art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią tego przepisu organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto, organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Wskazać przyjdzie, że kwestia charakteru powyższego terminu jest jednak przedmiotem pytania prawnego skierowanego do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w oparciu o postanowienie tego Sądu z dnia 7 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 894/09. Jednocześnie należy podkreślić, że po wyczerpaniu środka w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w terminie określonym w art. 53 § 2 Ppsa otwiera się możliwość skutecznego wniesienia skargi do tutejszego Sądu na akt odmowny Starosty [...] z dnia [...]r.