II OSK 123/07

TEZY Przepis art. 54 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jako przepis szczególny, stanowi samoistną podstawę wydania decyzji administracyjnej. jest to jeden z przypadków, o którym mowa w art. 163 kpa. SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. i L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 1022/05 w sprawie ze skargi J. i L. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 1022/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. i L. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2005 r., nr [...], którą Wojewoda uchylił w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., decyzję własną z dnia [...] września 2005 r. (nr [...]) i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 2005 r. (nr [...]) oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. i L. K. pozwolenia na budowę - wykonanie robót budowlanych związanych z obudową dwóch tarasów zadaszonych w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] i [...] w G. Wyrok tek zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Prezydent Miasta G. zatwierdził projekt budowlany inwestycji i udzielił pozwolenia na budowę "obudowy dwóch tarasów zadaszonych w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] i [...] w G." inwestorom J. i L. K. Od tej decyzji Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" pismem z dnia [...] lipca 2005 r. wniósł odwołanie, cofając jednocześnie wyrażoną wcześniej pismem z dnia [...] maja 2005 r. zgodę na zabudowę. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] września 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 2005 r., wskazując, że wniosek inwestorów w dniu wydania ww. decyzji Prezydenta spełniał wymogi ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), a zmiana stanowiska Wspólnoty Mieszkaniowej co do planowanego zamierzenia inwestycyjnego (uchwała z dnia [...] lipca 2005 r.), jaka nastąpiła pod wpływem pisma Prezydenta Miasta G. z dnia [...] lipca 2005 r., nie zmienia prawidłowości wydanej wcześniej decyzji organu I instancji. Na powyższą decyzję Wojewody P. skargę do sądu administracyjnego wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]". W tym stanie rzeczy, Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2005 r., na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2005 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 2005 r. i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - wykonania robót budowlanych związanych z obudową dwóch tarasów zadaszonych w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] i [...] w G. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że jakkolwiek inwestor przedłożył wymagane oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane wynikające ze zgody Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" z dnia [...] maja 2005 r., to jednak w dniu [...] lipca 2005 r. uchwałą nr [...] Wspólnota uchyliła swoją uprzednią uchwałę i nie wyraziła zgody na realizację inwestycji. Oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane powinno być aktualne także na dzień wydania decyzji przez organ II instancji, wobec czego w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższą decyzję z dnia [...] października 2005 r. oraz wydane także w dniu [...] października 2005 r. postanowienie Wojewody P. o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody z dnia [...] września 2005 r. zaskarżyli J. i L. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając wyrokiem z dnia 20 września 2006 r. skargę wskazał, że żądanie Wspólnoty Mieszkaniowej sprowadzało się do wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 2005 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i L. K. pozwolenia na budowę. W zakresie tak określonego żądania zaskarżona decyzja odpowiada treści art. 54 § 3 p.p.s.a., nie jest zatem zasadny zarzut skarżących, że decyzja nie uwzględniała skargi w całości. Sąd wskazał, iż organ odwoławczy rozpatrując sprawę powinien ją ponownie merytorycznie rozstrzygnąć. Oznacza to, że zarówno w dacie orzekania przez organ I instancji, jak i przez organ odwoławczy, winny być spełnione przesłanki warunkujące zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Stąd zachodziły podstawy do uchylenia decyzji organu odwoławczego z dnia [...] września 2005 r., która nie uwzględniała stanu istniejącego w dacie jej podejmowania. W dacie podejmowania tej decyzji nie istniała już bowiem uchwała z dnia [...] maja 2005 r. Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w G. o wyrażeniu zgody na realizację inwestycji. Bezsporne jest zatem, że w dacie wydawania przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...] września 2005 r. skarżący nie legitymowali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ jest to przesłanką warunkującą udzielenie pozwolenia na budowę, słusznie odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorom pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z obudową dwóch tarasów zadaszonych w budynku przy ul. [...] i [...] w G. Kwestia prawidłowości bądź legalności uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej w przedmiocie zgody na realizację inwestycji, nie należy do kognicji organów administracji, czy też sądu administracyjnego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. przy wydawaniu decyzji na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., Sąd wskazał, że wydanie decyzji w tym trybie (autokontroli) następuje w toku postępowania sądowoadministracyjnego, które rozpoczyna się wniesieniem skargi, organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji uwzględniającej skargę w całości. W skardze kasacyjnej od tego wyroku wniesionej przez J. i L. K. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez uznanie, że wskazane niżej uchybienia proceduralne nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, tj.: naruszenie art. 54 § 3 p.p.s.a. przez bezzasadne przyjęcie, że przepis ten stanowi samoistną podstawę uprawniającą organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, do uwzględnienia skargi w całości do dnia rozpoznania sprawy, w sytuacji gdy naruszony przepis wyraźnie stanowi, iż organ może działać jedynie w zakresie swojej właściwości; naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. i art. 155 k.p.a. poprzez uznanie za słuszne uchylenia zaskarżoną decyzją ostatecznej decyzji Wojewody P. i decyzji Prezydenta Miasta G., z mocy których skarżący nabyli prawa, bez zgody strony - J. i L. K.; naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. przez uznanie za słuszne odstąpienia organu od wskazania w zaskarżonej decyzji jej pełnej podstawy prawnej, w szczególności uzasadniającej, że organ wydając tę decyzję działał w zakresie swej właściwości; naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za słuszne pozbawienia strony - J. i L. K., wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed podjęciem decyzji, w sytuacji gdy oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta G. dokonano uwzględniając bezzasadnie dowód w postaci uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej, uzyskany w postępowaniu uzupełniającym. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego w obu instancjach oraz tytułem zwrotu opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze (skarga kasacyjna, zażalenie) od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach skargi kasacyjnej, jak w tym przypadku, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania, wymienione w § 2 art. 183 p.p.s.a. Wniesiona skarga kasacyjna w istocie nie zawiera żadnego prawidłowo sformułowanego zarzutu, tak jak wskazano to w art. 174 p.p.s.a. Jako podstawę, na której oparto skargę kasacyjną wskazano co prawda przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jednak zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczą przepisów, w oparciu o które wydał bądź zdaniem pełnomocnika skarżących powinien wydać zaskarżoną decyzję Wojewoda P. Tymczasem skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczenia Sądu I instancji a nie skargą na orzeczenie organu administracji publicznej. Żadnego z wymienionych w pkt I skargi kasacyjnej przepisów (art. 54 § 3 p.p.s.a., art. 16 § 1, art. 155, 107 § 1, art. 10 § 1 k.p.a.) nie stosował i nie mógł stosować Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie mógł więc też żadnego z tych przepisów naruszyć Sąd wydając zaskarżony wyrok. Natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżany wyrok został wydany prawidłowo w oparciu o art. 151 p.p.s.a. (którego to naruszenia przepisu nie podnosi się w skardze kasacyjnej), bowiem żadnego z wcześniej wymienionych przepisów postępowania, nie naruszył Wojewoda P. wydając zaskarżaną decyzję z dnia [...] października 2005 r. Pogląd pełnomocnika skarżących, że przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. nie może stanowić samoistnej podstawy prawnej do wydania decyzji uwzględniającej skargę w całości, jest całkowicie błędny. Przepis art. 54 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jako przepis szczególny, stanowi samoistną podstawę wydania decyzji administracyjnej. Jest to jeden z przypadków, o których mowa w art. 163 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.