I SA/Ol 474/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium odwoławcze (dalej jako SKO, organ odwoławczy, Kolegium) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na własne postanowienie z "[...]" o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia "[...]" wydanego przez Wójta Gminy (dalej jako Wójt, organ I instancji) w przedmiocie uznania zarzutów wniesionych przez M. F. (dalej jako strona, skarżący) za nieuzasadnione. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że "[...]" Wójt wystawił wobec strony tytuł wykonawczy nr "[...]" obejmujący zaległości w opłatach za gospodarowanie odpadami. W odpowiedzi na powyższe strona wniosła zarzuty oraz skargę na czynności egzekucyjne. Wyjaśniając, iż zajęcie świadczenia emerytalnego z tytułu nieuregulowania opłat za gospodarowanie odpadami jest całkowicie bezzasadne, gdyż deklaracja jest nieważna, zaś odpady jakie produkuje są tak niewielkie, że powinny być usuwane nieodpłatnie. Postanowieniem z "[...]" Wójt uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Wyjaśniając, że strona w złożonej "[...]" deklaracji zadeklarowała zbieranie odpadów w sposób nieselektywny i wskazała jedną osobę zamieszkałą w lokalu mieszkalnym. Wskazał również, że niewielka ilość odpadów nie wpływa na obniżenie opłaty ustalonej uchwałą rady gminy. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie. SKO postanowieniem z "[...]" utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z dnia "[...]". W dniu "[...]" do organu odwoławczego wpłynęło zażalenie strony na postanowienie Kolegium z "[...]". Zaskarżonym do sądu postanowieniem z "[...]" Kolegium stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu SKO przywołało treść art. 134, 15, 123, art. 126, 141 § 1, art. 144, 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej jako u.p.e.a.), wskazując, że postanowienie Wójta z "[...]" wydane zostało w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów. W wyniku rozpoznania tego zażalenia SKO postanowieniem z "[...]" utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Z powyższego wynika zatem, że postanowienie Kolegium z "[...]" wydane zostało w postępowaniu zażaleniowym. Zatem postanowienie to jest ostateczne, a na zasadzie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie należało stwierdzić niedopuszczalność wniesionego przez stronę zażalenia. Środek zaskarżenia w postaci zażalenia przysługuje bowiem na wydane przez organy I instancji postanowienia w przypadkach wskazanych w kodeksie postępowania administracyjnego oraz innych ustawach (w tym przypadku ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W przedmiotowej zaś sprawie zażalenie wniesione zostało na postanowienie SKO wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie organu I instancji w sprawie stanowiska wierzyciela, a więc na ostateczne postanowienie wydane w postępowaniu drugoinstancyjnym. Powyższe postanowienie zaskarżył skarżący wskazując, że zajęcie świadczenia emerytalnego jest całkowicie bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszaniem prawa, zaś poniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli jest postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia "[...]", stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na własne postanowienie z "[...]" o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia "[...]" wydanego przez Wójta w przedmiocie uznania zarzutów wniesionych przez skarżącego za nieuzasadnione. Z akt sprawy wynika, iż "[...]" Wójt wystawił wobec strony tytuł wykonawczy nr "[...]" obejmujący zaległości w opłatach za gospodarowanie odpadami. W odpowiedzi na powyższe strona wniosła zarzuty oraz skargę na czynności egzekucyjne. Wyjaśniając, iż zajęcie świadczenia emerytalnego z tytułu nieuregulowania opłat za gospodarowanie odpadami jest całkowicie bezzasadne, gdyż deklaracja jest nieważna, zaś odpady jakie produkuje są tak niewielkie, że powinny być usuwane nieodpłatnie. Postanowieniem z "[...]" Wójt uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Wyjaśniając, że strona w złożonej "[...]" deklaracji zadeklarowała zbieranie odpadów w sposób nieselektywny i wskazała jedną osobę zamieszkałą w lokalu mieszkalnym. Wskazał również, że niewielka ilość odpadów nie wpływa na obniżenie opłaty ustalonej uchwałą rady gminy. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie. SKO postanowieniem z "[...]" utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z dnia "[...]". W dniu "[...]" do organu odwoławczego wpłynęło zażalenie strony na postanowienie Kolegium z "[...]", które organ postanowieniem z "[...]" uznał za niedopuszczalne. Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był przepis art. 134 k.p.a. Zgodnie z nim, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przytoczona regulacja stosownie do treści art. 144 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Z tą ostatnia przesłanką mamy do czynienia w niniejszym przypadku. Sąd w pełni podziela bowiem stanowisko Kolegium, że postanowienie SKO z "[...]" wyczerpywało administracyjny tok instancji, a zgodnie z zamieszczonym pouczeniem, było ostateczne i nie służył od niego żaden środek zaskarżenia. Postanowienie to było bowiem wydane w postępowaniu zażaleniowym, którego przedmiotem było stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. na takie postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie należało stwierdzić niedopuszczalność wniesionego przez skarżącego zażalenia. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.