II SA/Gd 861/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 12 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie. 2. zasądzić od Prezesa Sądu Okręgowego na rzecz skarżącego M. J. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z 23 stycznia 2013 r. M. J. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego o udzielenie informacji publicznej dotyczącej wyników kontroli przeprowadzonych w 2012 r. przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w Sądzie Rejonowym. Decyzją z 25 stycznia 2013 r. Prezes Sądu Rejonowego poinformował wnioskodawcę, że w 2012 r. nie były przeprowadzane kontrole, o wyniki których wnosił. Decyzją z 12 lutego 2013 r. Prezes Sądu Okręgowego utrzymał w mocy powyższą decyzje. M. J. wniósł skargę do tutejszego Sądu, domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W wyniku rozstrzygnięcia autokontrolnego z 25 kwietnia 2013 r., wydanego na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), Prezes Sądu Okręgowego uchylił obie wydane w sprawie decyzje oraz stwierdził, że decyzja Prezesa Sądu Rejonowego została wydana bez podstawy prawnej. Na powyższa decyzję M. J. wniósł skargę i została ona zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygnaturą II SA/Gd 626/13. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone postanowieniem z 6 września 2013 r., do czasu prawomocnego zakończenia sprawy ze skargi M. J. na decyzję autokontrolną z 25 kwietnia 2013 r.. Wyrok oddalający skargę M. J. w sprawie II SA/Gd 626/13 został wydany w dniu 16 października 2013 r. i stał się prawomocny z dniem 16 listopada 2013 r. Postanowieniem z 26 listopada 2013 r. postępowanie w niniejszej sprawie zostało podjęte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z powołanego unormowania wynika, że organ administracyjny ma możliwość dokonania ponownej weryfikacji swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie, organ drugiej instancji, korzystając z uprawnień autokontrolnych wynikających z art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględnił skargę w całości i decyzją z 25 kwietnia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej. Skarga na decyzję autokontrolą została ona prawomocnie oddalona wyrokiem z 16 października 2013 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że na skutek powyższego przestał istnieć przedmiot skargi, a co za tym idzie, wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uwzględnienie skargi przez organ czyni zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Koszty postępowania, które podlegają zwrotowi przez ich zasądzenie od Prezesa Sądu Okręgowego na rzecz skarżącego, obejmują wyłącznie wpis od skargi w kwocie 200 zł.. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Gdańsku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.