I SA/Gl 519/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Asesor WSA Monika Krywow (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi P. I. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako "organ nadzoru" lub "Dyrektor"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. Z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), po rozpoznaniu zażalenia P. I. (dalej jako "zobowiązany" lub "skarżący") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej jako "organ egzekucyjny") z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych Poczty Polskiej S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej w B. (dalej jako "Wierzyciel") o nr [...] do [...], obejmujących zaległości w opłatach abonamentowych rtv za okres od stycznia 2010 r. do sierpnia 2013 r. – uchylił w całości zaskarżone postanowienie i orzekł o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych Wierzyciela o nr [...] do [...], obejmujących zaległości w opłatach abonamentowych rtv za okres od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ egzekucyjny prowadzi wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych Wierzyciela o nr [...] do [...] wystawionych na zaległości w opłatach abonamentowych rtv za okres od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014 r. w kwocie głównej [...] zł plus odsetki za zwłokę. W jego toku zawiadomieniem z dnia [...] zajął wynagrodzenie za pracę zobowiązanego w A S.A., doręczając je zobowiązanemu wraz z odpisem tytułów wykonawczych w dniu [...]. Zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty zostały oddalone ostatecznym postanowieniem Dyrektora z dnia [...], zaś skarga zobowiązanego na powyższe postanowienie została oddalona prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 425/17. Zawiadomieniem z dnia [...], doręczonym zobowiązanemu w dniu [...] organ egzekucyjny zajął wynagrodzenie o pracę zobowiązanego w B z o.o. w P.. Pracodawca zrealizował zajęcie w całości w kwocie należnej w okresie od 9 lipca do 8 sierpnia 2019 r. Jednocześnie w dniu 11 lipca 2019 r. zobowiązany zwrócił się do Wierzyciela o potwierdzenie wymagalności dochodzonych zaległości, w wyniku którego Wierzyciel wyjaśnił, że zobowiązanie jest wymagalne i nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do [...] obejmujące zobowiązanie z tytułu opłaty abonamentowej rtv za 2009 r. stwierdzając, że zobowiązanie to uległo przedawnieniu a pobrana kwota na poczet tych zaległości w wysokości [...] zł została zwrócona zobowiązanemu. Natomiast wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny odmówił zobowiązanemu umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wierzyciela o nr [...] do [...] wskazując, że zobowiązanie to jest wymagalne, co wynika z pisma wierzyciela. Jednocześnie wskazał, że podniesiony zarzut niedopuszczalności egzekucji w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a. nie znajduje oparcia. Wskazał, że Wierzyciel potwierdził zasadność i wymagalność dochodzonej należności. Organ egzekucyjny wskazał na treść art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych rtv (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm., dalej jako "ustawa abonamentowa") oraz art. 1a pkt 13 u.p.e.a. i stwierdził, że wierzytelność z tytułu opłat abonamentowych rtv podlega egzekucji administracyjnej, zaś Poczta Polska S.A. ma status wierzyciela. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, organ egzekucyjny odwołał się do art. 70 § 1 i § 4 ustawy z dnia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej jako O.p.). Stwierdził zatem, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano skutecznego zajęcia wynagrodzenia o pracę zawiadomieniem z dnia [...] oraz z dnia [...]. Na powyższe postanowienie zobowiązany wniósł zażalenie podnosząc zarzut nieistnienia zaległości abonamentowej z powodu braku umowy z C S.A., a także kwestionując prawo Wierzyciela do wystawienia tytułów wykonawczych. Zobowiązany podniósł, że Wierzyciel jako podmiot gospodarczy musi wystąpić do Sądu i wykazać wymagalność roszczenia. Jednocześnie podkreślił, że w niniejszej sprawie nie ma sądowego tytułu wykonawczego zaopatrzonego przez Sąd w klauzulę wykonalności. Wniósł zatem o umorzenie postępowania egzekucyjnego Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego wszczęte zostało na podstawie tytułów wykonawczych Wierzyciela o nr [...] do [...] wystawionych na zaległości w opłatach abonamentowych rtv za okres od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014 r. Jednocześnie podkreślił, że w odniesieniu do tytułów wykonawczych tytułów wykonawczych Wierzyciela o nr [...] do [...] wystawionych na zaległości w opłatach abonamentowych rtv za 2009 r. postępowanie egzekucyjne zostało umorzone z uwagi na przedawnienie tych zobowiązań. Wyjaśnił, że w art. 59 § 1 u.p.e.a. wskazano w sposób enumeratywny przypadki obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Dyrektora żaden z przypadków wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. w niniejszej sprawie nie zachodzi. Również przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a. w niniejszej sprawie nie zachodzą. Wskazał, że z dniem 1 września 2009 r. na mocy ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" (Dz. U. Nr 180, poz. 1109, dalej jako "ustawa komercjalizacyjna") doszło do przekształcenia dotychczasowego przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną, w której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa. Spółka akcyjna wstąpiła przy tym we wszystkie prawa przedsiębiorstwa państwowego i nadal realizuje zadania publiczne, w tym wynikające z ustawy abonamentowej. Wyjaśnił także, że w świetle art. 7 ust. 5 ustawy abonamentowej uprawnionym do żądania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 tego artykułu są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego, co oznacza, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. jest Wierzycielem w rozumieniu art. 1a pkt 13 u.p.e.a. i był uprawniony do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środka egzekucyjnego i wystawienia tytułów wykonawczych na podstawie art. 26 u.p.e.a. Ponadto organ nadzoru wskazał, że z uwagi na treść art. 70 § 1 i § 4 O.p. nie doszło do przedawnienia zobowiązań wynikających z tytułów wykonawczych o nr [...] do [...] wystawionych na zaległości w opłatach abonamentowych rtv za okres od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r. Wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego zajęto jego wynagrodzenie o pracę w A S.A. Zawiadomienie o zajęciu pracodawca odebrał w dniu [...]r., zatem od dnia [...] zaczął biec na nowo 5 letni termin przedawnienia. Następnie zawiadomieniem z dnia [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia zobowiązanego w B sp. z o.o., a zawiadomienie o zajęciu kolejny pracodawca odebrał w dniu [...]. Oznacza to, że od dnia [...] ponownie zaczął biec pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania. Jednocześnie wskazał, że w postanowieniu organu egzekucyjnego pominięto tytuły wykonawcze o nr [...] do [...] obejmujące należności z tytułu opłat abonamentowych rtv za okres od września 2013 r. do kwietnia 2014 r., a zatem mając na względzie treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. postanowienie organu egzekucyjnego zostało w całości uchylone, a Dyrektor orzekł co do istotny sprawy. Ostatecznie stwierdził, że dochodzona przymusowo zaległość w niniejszej sprawie została w całości wyegzekwowana, a pobrane środki po rozliczeniu opłat egzekucyjnych i komorniczych zostały przekazane Wierzycielowi. Skargę na powyższe postanowienie wniósł zobowiązany wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podniósł, że przez ponad pięć lat organ egzekucyjny bezskutecznie zwracał się z prośbą do Wierzyciela o dostarczenie dokumentów dotyczących wymagalności tytułów wykonawczych. Jednakże pomimo tego egzekucja została przeprowadzona. Podkreślił także, że on sam oczekuje na odpisy dokumentów od Wierzyciela, które miałyby świadczyć o roszczeniach. W jego ocenie przysługuje mu do tego prawo wynikające z art. 73 k.p.a. Jednocześnie odwołując się do Kodeksu spółek handlowych stwierdził, że abonament jako forma rozliczenia finansowego jest możliwy o ile obie strony umowy cywilnoprawnej zaakceptują warunki i dojdzie do zawarcia umowy. Zatem C S.A. jedynie na podstawie takiej umowy może wystąpić do drugiej strony o wypełnienie zobowiązania. Spółka ta, jako że jest innym podmiotem niż peerelowska C’, jako osoba prawna powinna zawrzeć takie umowy z odbiorcami swoich programów. Tymczasem zobowiązany takiej umowy nie zawarł. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, Wierzyciel nie ma prawa ściągnąć należności za nieopłacony abonament, ponieważ również jest spółką prawa handlowego. Nie może zatem podejmować decyzji administracyjnych, jak również wystawiać tytułów wykonawczych. Aby "ściągnąć dług" musi najpierw udowodnić, że jest on wymagalny, czyli wystąpić do sądu. W ocenie zobowiązanego istnieje obawa, że ustawa abonamentowa jest deliktem prawnym, tym bardziej, że pobieranie opłaty abonamentowej kwestionuje Komisja Europejska. System finansowania TVP S.A. jest bowiem niezgodny z unijnym prawem. Wskazał, że Komisja Europejska skierowała wystąpienie w tej sprawie. Dodał także, że prawo unijne jest prawem nadrzędnym nad prawem polskim. Stwierdził także, że Wierzyciel nie uznaje wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 r. stanowiący, iż do roszczeń z tytułu opłaty abonamentowej stosuje się trzyletni termin przedawnienia z art. 118 k.c. Ponadto, zdaniem zobowiązanego, z chwilą przekształcenia C’ w spółkę akcyjną przepisy o obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej straciły ważność. Podkreślił, że w przypadku opłaty abonamentowej art. 70 O.p. stanowi przepis szczególny wobec art. 118 k.c., jednakże pięcioletni termin przedawnienia mógłby zostać przerwany tylko wskutek zastosowania środka egzekucyjnego zaopatrzony przez sąd w klauzulę wykonalności. Tymczasem w niniejszej sprawie wierzyciel tego nie uczynił. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Kwestią sporną, w związku z zarzutami prezentowanymi w skardze, stało się zagadnienie dopuszczalności toczącej się wobec skarżącego egzekucji administracyjnej. Skarżący, żądając umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazał, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych w jego przypadku nie istnieje, a to z tej przyczyny, że po pierwsze Wierzyciel nie był uprawniony do wystawienia tytułów wykonawczych, bowiem w ocenie skarżącego egzekucja mogła się toczyć jedynie na skutek wyroku sądu zasądzającego należności zaopatrzonego w tytuł wykonawczy, a nadto obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej wygasł wobec przekształcenia państwowej C’ w spółkę akcyjną. Jednocześnie twierdzi on, że podstawą do dochodzenia roszczeń z tytułu opłaty abonamentowej rtv może być jedynie wyrok sądu zaopatrzony w klauzulę wykonalności, stąd też nie było możliwe zastosowanie w sprawie art. 70 § 4 O.p.. Z kolei organy stoją na stanowisku, że Wierzyciel był uprawniony do wystawienia tytułów wykonawczych, a dochodzona w nich należność nie uległa przedawnieniu. Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały uregulowane w sposób enumeratywny w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. i zgodnie z treścią tych przepisów postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Postępowanie egzekucyjne może być także umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 u.p.e.a.). Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest zatem zobowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m.in. należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. Oceniając tak zarysowany spór, w kontekście powyższych przepisów, wymaga wyjaśnienia wyśnienia jaki charakter mają zobowiązania z tytułu opłaty abonamentowej rtv, kto jest uprawnionym do ich żądania i w jakim trybie. Należy zatem zauważyć, że kwestię opłat abonamentowych regulował pierwotnie art. 48 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 z późn. zm.) stanowiący, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Następnie problematyka opłat abonamentowych została uregulowana w ustawie abonamentowej. Zgodnie z art. 1 tej ustawy opłaty abonamentowe pobiera się w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 i 3 powołanej ustawy za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, a obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Z powyższych przepisów wynika zatem, że obowiązek ten wynika wprost z przepisu prawa, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Należy także dostrzec i to, że w myśl art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy abonamentowej (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013 r. ) od opłaty te są pobierane przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1041, dalej jako "u.p.p."), któremu również powierzona została kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Pierwotnie ww. przepisy stanowiły zaś, że wskazane czynności prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, tj. operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, z późn. zm. 5 ). Art. 46 ust. 2 u.p.p. ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (od 16 czerwca 2005 r. do 31 grudnia 2012 r.) stanowił, iż powierza się Poczcie Polskiej S.A. obowiązek wykonywania zadań operatora publicznego określonych w ustawie. Wobec wejścia w życie u.p.p. regulację dotyczącą operatora wyznaczonego zawiera art. 71 ust. 1 u.p.p. stanowiąc, że operator wyznaczony jest wybierany na okres 10 lat przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, spośród operatorów pocztowych wyłonionych w drodze konkursu ogłaszanego przez Prezesa UKE. Z mocy art. 178 tej ustawy Poczta Polska S.A. pełniła obowiązki operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Jednocześnie należy mieć na względzie, że decyzją Prezesa UKE Poczta Polska S.A. została wyznaczona do świadczenia usług powszechnych w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 r., a zatem została operatorem wyznaczonym w rozumieniu u.p.p., do którego odsyła ustawa abonamentowa. Zatem w kontekście powyższych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że organem uprawnionym do pobierania opłaty abonamentowej oraz kontroli jej wnoszenia jest od 2005 r. Poczta Polska S.A. Co więcej z treści art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej wynika, że do opłat abonamentowych oraz do opłaty, o której mowa w art. 5 ust. 3, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Natomiast w myśl art. 7 ust. 5 tej ustawy Uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1. W konsekwencji należało uznać, że Poczta Polska S.A. uprawniona jest do pobierania opłat abonamentowych oraz kontroli ich uiszczania od 2005 r., a kierownicy jej jednostek uprawnieni są do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej. Natomiast w myśl §1 rozporządzenia z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116, ze zm) obecnie jednostką Poczty Polskiej uprawnioną do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu jest Centrum Obsługi Finansowej. Kierownik tej jednostki (Dyrektor) jest zatem uprawnionym również do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej. Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Zatem jest on uprawniony m.in. do wystawienia tytułu wykonawczego o jakim mowa w art. 26 § 1 u.p.e.a. Wynika to z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zgodnie z którym egzekucji administracyjnej podlegają m.in. należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw, a zatem jak wskazano powyżej, również wynikających z ustawy abonamentowej. W tym miejscu wskazać także trzeba, że na temat opłaty abonamentowej wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08, wskazując, że abonament RTV to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa, które ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów. We wskazanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przytoczony przepis jest zgodny z art. 2 Konstytucji i nie jest niezgodny z art. 1 oraz z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji. Stwierdził, że zastosowanie środków egzekucyjnych w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, tj. uiszczenia opłaty abonamentowej, zgodnie z treścią art. 6 § 1 u.p.e.a. służy zatem ochronie doniosłych wartości konstytucyjnych – dobra wspólnego wszystkich obywateli (art. 1 Konstytucji) oraz sprawiedliwości społecznej, którą urzeczywistnia Rzeczpospolita Polska jako demokratyczne państwo prawne (art. 2 Konstytucji). W sytuacji, jaką przewiduje powołany wyżej art. 6 § 1 u.p.e.a., wierzyciel, tj. – jak to wynika z treści art. 7 ust. 1 ustawy o opłacie abonamentowej - operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe - którego funkcje realizuje Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., ma obowiązek podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Z powyższego wynika zatem, że nie ma racji skarżący twierdząc, że Wierzyciel nie był uprawniony do wystawienia tytułów wykonawczych w niniejszej sprawie i dochodzenia w oparciu o nie w drodze egzekucji administracyjnej ich uiszczenia. Co więcej, uznanie opłaty abonamentowej, w świetle powyższego, za daninę publiczną oznacza, że w niniejszej sprawie Wierzyciel nie musiał uprzednio uzyskać orzeczenia właściwego sądu opatrzonego tytułem wykonawczym. Jednocześnie nie sposób uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej rtv wygasł, tak jak twierdzi skarżący. Wręcz zarówno z brzmienia powyższych przepisów, jak i wskazywanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika, że ustawa go wprowadzająca pozostają w polskim porządku prawnym i nie została z niego wyeliminowana. Brak jest przy tym wyroku TSUE uznającego za niezgodne przepisy ww. ustawy z prawem UE, a tylko ten sąd jest uprawniony do takiego stwierdzenia, co wynika z treści artykułem 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 Nr 90, poz. 864/2). Rację ma przy tym organ odwoławczy, iż należności wskazane w jego postanowieniu nie uległy przedawnieniu. Podzielić bowiem należy jednolite stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym opłata abonamentowa stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 O.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Po 485/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1177/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 1394/14). Oznacza to, iż do opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiowo - telewizyjnych zastosowanie znajduje art. 70 § 1 O.p., nie zaś jak wskazuje skarżący art. 118 k.c. Oznacza to, że opłata abonamentowa ta przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności. W myśl natomiast art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Poza sporem w niniejszej sprawie jest fakt, że organ egzekucyjny dwukrotnie zastosował środek egzekucyjny o jakim mowa w tym przepisie zajmując wynagrodzenie zobowiązanego z tytułu umowy o pracę, tj. zawiadomieniem z dnia [...] zajął wynagrodzenie za pracę zobowiązanego w A S.A. (doręczając je zobowiązanemu wraz z odpisem tytułów wykonawczych w dniu [...], zaś pracodawcy [...]) oraz zawiadomieniem z dnia [...] zajął wynagrodzenie o pracę zobowiązanego w B sp. z o.o. w P.(doręczonym zobowiązanemu w dniu [...], zaś pracodawcy w dniu [...]). W świetle powyższego pięcioletni bieg terminu przedawnienia zobowiązania określonego w przedmiotowych tytułach wykonawczych (tj. opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r.) zaczął biec na nowo od dnia [...], a następnie ponownie od dnia [...]. Nie jest sporny również fakt, że w wyniku zastosowania drugiego z ww. środków egzekucyjnych należność objęta ww. tytułami wykonawczymi została wyegzekwowana. W konsekwencji powyższego należało uznać, że nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie zarówno w oparciu o treść art. 59 § 1 u.p.e.a., jak i art. 59 § 2 u.p.e.a. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.