I SA/Lu 134/08
Sądy administracyjne2008-09-25
Sygnatura
I SA/Lu 134/08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia
2008-09-25
Rodzaj
Postanowienie WSA w Lublinie
Sędziowie
Wojciech Kręcisz
Rozstrzygnięcie
Sprostowano oczywistą omyłkę
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. - w zakresie sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanego na rozprawie w dniu 10 września 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 134/08 p o s t a n a w i a: z urzędu sprostować oczywistą omyłkę zawartą w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 134/08 w ten sposób, że na stronie 15 uzasadnienia wiersz 14 zamiast wskazania strony skarżącej "G. G." wpisać "G.M.".
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 156 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa" Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jakkolwiek ustawa nie mówi tego wprost, to wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać takie niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982 nr 10 poz. 155, cyt. za: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, B.Dauter i inn.)
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 września 2008 r., omyłkowo wymieniono imię i nazwisko skarżącej "G.G.", w sytuacji, gdy oczywistym jest, iż skarżącą sprawie niniejszej była G.M.. Z tych też względów, uznając powyższe za oczywistą omyłkę, na podstawie art. 156 ( 1 i 2 powołanej na wstępie ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.