III SA/Lu 432/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] października 2020 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do wznowienia studiów oraz powtarzania semestru I. oddala skargę, II. przyznaje adwokat I. P. od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę [...]zł ([...] złotych i [...] groszy) w tym [...] zł ([...] złotych i [...] groszy) podatku od towarów i usług, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r., Rektor Uniwersytetu (Rektor [...], organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołania P. B. (skarżący) utrzymał w mocy decyzję Prodziekana Wydziału [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie wznowienia studiów oraz powtarzania VI semestru w roku akademickim [...] Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. (data wpływu do organu) skarżący złożył wniosek o umożliwienie powtarzania VI semestru studiów na kierunku [...] i o "przywrócenie na listę studentów". Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Prodziekan Wydziału [...] (organ I instancji) poinformował skarżącego, że nie przysługuje mu prawo wznowienia studiów (przywrócenia na listę studentów) ani możliwość powtarzania VI semestru w roku akademickim [...]. Powołując się na Regulamin studiów [...] (dalej Regulamin) organ I instancji uzasadniał, że osoba skreślona z listy studentów może ubiegać się o wznowienie studiów, jednak nie więcej niż raz na studiach I stopnia (§ 25 ust. 2 Regulaminu) oraz że student może uzyskać pozwolenie na powtarzanie semestru jeden raz w czasie studiów I stopnia (§ 24a ust. 3 Regulaminu). Organ I instancji wyjaśnił, że studia skarżącego już raz były wznawiane co do VI semestru w roku akademickim [...] i wykorzystał już możliwość powtarzania semestru. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i złożył odwołanie, w którym wnosił o przywrócenie na listę studentów oraz o umożliwienie obrony pracy licencjackiej. Rektor [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 376/18. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Rektor [...] podzielając stanowisko i ustalenia organu I instancji wyrażone w decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. w pierwszej kolejności ocenił jako nieistotne dla sprawy wszelkie twierdzenia i oświadczenia odwołania w przedmiocie domniemanych naruszeń Działu Studenckich Spraw Socjalnych, Komisji Stypendialnej i Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...]. Organ odwoławczy podnosił też, że zbyt daleko idące są twierdzenia skarżącego, jakoby wstrzymywanie wydania indeksu i karty egzaminacyjnej przez pracownika Dziekanatu Wydziału [...] oraz rzekome wymuszenie szantażem podpisania przez odwołującego umowy studenckiej z datą wsteczną i związanych z tym opłat, miałoby jakikolwiek wpływ na niezłożenie przez skarżącego pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego w odpowiednim terminie, co legło u podstaw wydania decyzji negatywnej przez organ. Rektor [...] podkreślił, że możliwość wstrzymania dokumentacji studenckiej do czasu uiszczenia opłaty za wznowienie studiów wynika bezpośrednio z brzmienia Umowy o warunkach odpłatności za studia i usługi edukacyjne na studiach stacjonarnych (§ 4 pkt. 2), podpisanej przez samego skarżącego, a przepisy tej umowy pozostają w zgodzie z postanowieniami Uchwały Senatu [...] z dnia [...] października 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania opłat za świadczone usługi edukacyjne. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżący nie respektował terminów zakreślonych przez upoważnionych do tego pracowników [...] do załatwienia poszczególnych spraw, co przyczyniało się do podejmowania działań z opóźnieniem wynikającym bezpośrednio z zaniechań samego skarżącego. Następnie Rektor [...] odwołał się do postanowień Regulaminu, a w szczególności § 24 ust. 1 pkt 3, który stanowi powielenie obowiązującego wówczas art. 190 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i uzasadniał, że niezłożenie pracy licencjackiej, inżynierskiej lub magisterskiej, w odpowiednio do tego wyznaczonym terminie, powinno każdorazowo skutkować skreśleniem studenta z listy studentów danego kierunku. Organ wyjaśnił też, że zgodnie z § 19 ust. 4 Regulaminu warunkiem zaliczenia seminarium w ostatnim semestrze studiów jest akceptacja pracy dyplomowej przez kierującego pracą. Zaliczenie seminarium jest niezbędne do zaliczenia ostatniego semestru przez studenta. Organ odwoławczy uzasadniał, że ze zgromadzonej dokumentacji w aktach studenta jednoznacznie wynika, że skarżący wykorzystał już prawo do powtarzania semestru w roku akademickim [...] (decyzja z dnia [...] października 2013 r. [...]). Wynika też, że przed upływem terminu do złożenia pracy dyplomowej, skarżący oficjalnie zaliczył wszystkie przedmioty właściwe dla semestru VI, zaś brakujący wpis dokumentuje wyłącznie brak uzyskania akceptacji treści pracy licencjackiej przez Promotora. Wobec powyższego wyłącznym powodem niezaliczenia przez skarżącego semestru VI było nieuzyskanie wpisu w rubryce "Prąca dyplomowa i egzamin dyplomowy" wyodrębnionej na Karcie okresowych osiągnięć studenta - [...], rok III, semestr 6. W ocenie organu odwoławczego, w świetle przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz postanowień Regulaminu i wobec wykorzystania już przez skarżącego prawa do powtarzania semestru, decyzja organu I instancji odmawiająca skarżącemu ponownie tego prawa jest prawidłowa. W skardze na decyzję Rektora [...] skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a oraz innych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – dalej: k.p.a., poprzez: wymuszanie odpłatnego powtarzania semestru zamiast przyznania należnego urlopu dziekańskiego lub powtarzania przedmiotu; niespełnienie wymogów formalnych przez decyzję Prodziekana z dnia [...] lutego 2018 r.; dowolne i niewyczerpujące rozpoznanie przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji odmowę przywrócenia na studia, mimo iż skarżący nie mógł ukończyć studiów bezpośrednio z winy [...], a także poprzez: wstrzymywanie dokumentacji studenckiej, co uniemożliwiło zaliczenie semestru i złożenie pracy licencjackiej w terminie; wymuszenie podpisania umowy studenckiej ze wsteczną datą oraz żądanie od skarżącego związanych z tym opłat; wielokrotną odmowę przyjęcia pism; bezpodstawne wezwania, wstrzymywanie akt sprawy i dokumentacji studenckiej, zastraszanie, naruszenia nietykalności cielesnej i groźby karalne. Skarżący zarzucił również naruszenie innych przepisów i Regulaminu nie konkretyzując tego zarzutu. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Prodziekana Wydziału [...] z dnia [...] lutego 2018r. w całości oraz o przywrócenie na listę studentów; przywrócenie skarżącemu terminu na złożenie pracy licencjackiej, jak też terminów na złożenie wszelkich wniosków; zasądzenie od [...] na rzecz skarżącego odszkodowania w kwocie [...]zł za straty moralne i brak możliwości uzyskania wyższego wykształcenia, co skutkuje zdecydowanie niższymi zarobkami oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzutów skarżący potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił też, że w jego ocenie nie bez znaczenia w sprawie były liczne naruszenia biura Studenckich Spraw Socjalnych, Komisji Stypendialnej i Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] Skarżący podniósł, że nie otrzymał od tych organów należnego stypendium socjalnego, a przedmiotowe decyzje zostały uchylone wyrokiem sygn. akt III SA/Lu 231/18. Akcentował, że z powodu nieprzyznania należnego stypendium socjalnego i wstrzymywania dokumentacji studenckiej nie było możliwe złożenie pracy licencjackiej w terminie. Skarżący podkreślił również, że jest młodym człowiekiem w bardzo trudnej sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej, a także, że jego stan zdrowia również był bardzo dużą przeszkodą w dokończeniu studiów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. III SPP/Lu [...] skarżący uzyskał prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że wyrokiem z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 376/18 pierwotna decyzja Rektora [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prodziekana Wydziału [...]i z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie wznowienia studiów została uchylona. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie dopełnił obowiązku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu i z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie odniósł się w sposób merytoryczny do podnoszonych okoliczności, które spowodowały, że skarżący nie mógł przedstawić pracy licencjackiej w wymaganym terminie. Mając na względzie powyższe należy zauważyć, że zarówno organy administracji, jak i sąd orzekający w niniejszej sprawie, na mocy art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej p.p.s.a. są związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym wyroku. Kwestia zaś, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności wydanej w sprawie nowej decyzji. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie organ odwoławczy, z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania zawartej w art. 15 k.p.a., ponownie rozpoznał sprawę z odniesieniem się do zarzutów odwołania i wykonał wytyczne zawarte w wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak też przepisów prawa materialnego. Zwrócić uwagę należy, że ani przepisy obowiązujące już w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. 2018 poz. 1668 ze zm.) ani przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji przez organ I instancji ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm. – dalej stara ustawa), jak też przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. poz. 1669 ze zm. – dalej ustawa wprowadzająca) nie zawierają żadnych regulacji odnoszących się wprost do wznowienia studiów. Zgodnie jednak z art. 160 ust. 1 starej ustawy organizację i tok studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. Niemal identyczne unormowanie stanowi również powołany przez organ odwoławczy art. 75 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zgodnie z którym organizację studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. Zgodnie z brzmieniem art. 189 ust. 1 i 2 starej ustawy student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów. Student jest obowiązany w szczególności do: 1) uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów; 2) składania egzaminów, odbywania praktyk i spełniania innych wymogów przewidzianych w planie studiów; 3) przestrzegania przepisów obowiązujących w uczelni. Niemal tożsame w treści brzmienie ma art. 107 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w świetle którego student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i przepisami obowiązującymi w uczelni. Student jest obowiązany w szczególności do: 1) uczestniczenia w zajęciach zgodnie z regulaminem studiów; 2) składania egzaminów, odbywania praktyk zawodowych i spełniania innych wymagań przewidzianych w programie studiów. Tym samym ocena legalności decyzji w sprawach studenckich przez sąd administracyjny musi uwzględniać nie tylko regulacje prawne rangi ustawowej, ale także postanowienia zawarte w Regulaminie, z którego, jak już wskazano, wynika wyłączna podstawa prawna umożliwiająca wznowienie studiów przez studenta. Zgodnie z § 24 ust. 1 Regulaminu Dziekan skreśla studenta z listy studentów w przypadku: 1) niepodjęcia studiów; 2) rezygnacji ze studiów; 3) niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego; 4) ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni. Zgodnie z § 24 ust. 2. Regulaminu Dziekan może skreślić studenta z listy studentów w przypadku: 1) stwierdzenia braku postępów w nauce; 2) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku; 3) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów; 4) niepodpisania przez studenta przedłożonej przez uczelnię urnowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne. Jak zauważył organ odwoławczy regulacja § 24 ust. 1 pkt 3 Regulaminu zawierająca przesłankę obligatoryjną skreślenia z listy studentów, stanowiła powielenie obowiązującego uprzednio art. 190 ust. 1 pkt ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zgodnie natomiast z § 24a ust. 1 Regulaminu w stosunku do studenta, który nie zaliczył semestru, Dziekan wydaje decyzję o: 1) powtarzaniu semestru w kolejnym roku akademickim; 2) skreśleniu z listy studentów (...), Zgodnie z ust. 3 tej regulacji student może uzyskać pozwolenie na powtarzanie semestru jeden raz w czasie studiów I stopnia, jeden raz w czasie studiów II stopnia oraz dwa razy w czasie studiów jednolitych magisterskich. Jak dalej stanowi § 25 ust. 2 Regulaminu osoba, która po zaliczeniu pierwszego semestru została skreślona z listy studentów, może ubiegać się o wznowienie studiów, jednak nie więcej niż raz na studiach I, nie więcej niż raz na studiach II stopnia, a na studiach jednolitych magisterskich nie więcej niż dwukrotnie. Wniosek o wznowienie studiów zainteresowany składa przed rozpoczęciem semestru, którego dotyczy wznowienie. Decyzję o wznowieniu studiów podejmuje dziekan na wniosek zainteresowanego, określając różnice programowe oraz terminy ich zaliczenia, zgodnie z aktualnym planem studiów (ust. 3). Wznowienie studiów może nastąpić nie później niż w terminie 5 lat od ostatniego zaliczonego semestru i jedynie na kierunku, rodzaju i formie studiów, z którego student został skreślony (ust. 5). Zgodnie z kolei z § 19 ust. 8 Regulaminu warunkiem zaliczenia seminarium w ostatnim semestrze studiów jest akceptacja pracy dyplomowej przez kierującego pracą. Odnosząc powyższe unormowania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy zauważyć należy, że z akt sprawy wynika, iż skarżący rozpoczął studnia I stopnia w roku akademickim [...]. [...] stycznia 2013 r. (k. 43 akt administracyjnych) uzyskał pozytywną decyzję dotyczącą powtarzania semestru IV w roku akademickim [...] – decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. (k. 43 akt administracyjnych). Skarżący został skreślony po raz pierwszy z listy studentów decyzją z dnia [...] września 2015 r. (k. 7 akt administracyjnych). Następnie skarżący uzyskał pozytywną decyzję co do wznowienia studiów w VI semestrze na Wydziale [...] w roku akademickim [...] r. mocą decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. (k. 34 akt administracyjnych). Skarżący przed upływem terminu do złożenia pracy dyplomowej zaliczył wszystkie przedmioty właściwe dla semestru VI, nie zaliczył jednak seminarium, gdyż nie uzyskał wpisu w rubryce "Praca dyplomowa i egzamin dyplomowy" wyodrębnionej na Karcie okresowych osiągnięć studenta - [...], rok III, semestr 6. W konsekwencji, w związku z niezłożeniem w terminie pracy licencjackiej oraz nieuiszczeniem opłaty tytułem powtarzania semestru VI w związku ze wznowieniem studiów ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Rektor utrzymał w mocy decyzję Dziekana z dnia [...] września 2017 r. o skreśleniu z listy studentów na kierunku [...] (stacjonarne I stopnia) – k. 80 akt administracyjnych. Decyzja ta nie została przez skarżącego zaskarżona. Mając zatem na uwadze przedstawione i niepodważone przez skarżącego okoliczności faktyczne oraz obowiązujące regulacje prawa materialnego uznać należy, iż podjęte przez Rektora [...] rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem i znajduje uzasadnienie w postanowieniach Regulaminu, którego zobowiązał się przestrzegać skarżący. Trafna jest zatem argumentacja organów, że skoro skarżący wykorzystał już swoje prawo do powtarzania semestru i wznowienia studiów, to ponownie z tych przywilejów skorzystać nie może. W tym miejscu, w kontekście zarzutów skargi, co do niespełnienia przez decyzję organu I instancji wymogów formalnych, zauważyć należy, że wprawdzie rozstrzygnięcie organu I instancji nie zawiera w tytule słowa decyzja, nie mniej jednak zawiera wszystkie niezbędne elementy o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a. tj. oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne (choć niezbyt rozbudowane) oraz pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie. Jak natomiast wskazuje się w orzecznictwie zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga, aby zawierało ono wszystkie składniki decyzji przewidziane w art. 107 k.p.a.. Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (por. wyrok w sprawie II SA/WA 2606/19, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA i powołane tam orzecznictwo). Podkreślić należy, że jak wynika z postanowień Regulaminu decyzję o wznowieniu studiów podejmuje Dziekan, na wniosek zainteresowanego, a przesłanki ubiegania się o wznowienie studiów i powtarzania semestru zostały jasno określone i nie wymagają zabiegów interpretacyjnych przy użyciu innych form wykładni niż wykładnia językowa. Przebieg postępowania utrwalony w aktach nie budzi, w ocenie Sądu, wątpliwości, że skarżący wykorzystał w pełni swoje prawa w tym zakresie. Należy zwrócić uwagę, że stosownie do treści art. 207 ust. 1 starej ustawy, do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a., o którym mowa w przywołanym przepisie, polega na zachowaniu przez organy minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej. Nakaz ten należy rozumieć tak, że wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie przepisów k.p.a., powinny mieć zastosowanie także do adresata decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich, chyba że szczególne cechy sprawy to uniemożliwiają. W zakresie tych właśnie spraw organy uczelni mają obowiązek stosowania przepisów procedury administracyjnej, w szczególności podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.), zasady przekonywania (art. 11), zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), oraz respektowania gwarancji procesowych stron postępowania (por.np. wyrok w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 199/19, CBOSA). W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, wbrew zarzutom skargi podstawowe standardy procedury administracyjnej zostały zachowane. Wbrew zarzutom skargi organ działał na podstawie przepisów prawa i podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący nie wskazał zresztą jakie przepisy prawa materialnego zostały przez organ naruszone, a formułując zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. nie wskazał jakie okoliczności wymagały w sprawie ustalenia, jakich zaniechano i co spowodowało, w ocenie skarżącego, niedostateczne ustalenie stanu faktycznego. Bezpodstawny też pozostaje zarzut naruszenia art. 7a k.p.a., gdyż żadne wątpliwości prawne w sprawie nie wystąpiły. Zdaniem Sądu, zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 376/18 organ odniósł się do zarzutów odwołania. Organ wyjaśnił m.in. skarżącemu, że możliwość wstrzymania dokumentacji studenckiej do czasu uiszczenia opłaty za wznowienie studiów wynika z § 4 pkt 2, podpisanej przez skarżącego umowy o warunkach odpłatności za studia i usługi edukacyjne na studiach stacjonarnych (...) [...] (k.55 akt administracyjnych), zgodnie z którym student przyjmuje warunki odpłatności za naukę zgodnie ze szczegółowymi zasadami pobierania opłat za usługi edukacyjne obowiązujące w Uniwersytecie, na podstawie art. 99 ust. 3 ustawy określone uchwałą Senatu [...] z dnia [...] października 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania opłat za świadczone usługi edukacyjne. Jak zaś stanowi § 2 ust. 3 tej uchwały "udokumentowanie wniesienia wymaganej opłaty jest warunkiem wydania indeksu i karty okresowych osiągnięć przed sesją egzaminacyjną". Trafna jest również konkluzja organu odwoławczego, że nieistotne dla tej sprawy pozostają zarzuty dotyczące zaistniałych, w ocenie skarżącego, uchybień Komisji Stypendialnej. Rozstrzygnięcia tego organu podlegają bowiem odrębnemu zaskarżeniu. Granice sprawy, w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. wyznaczyło rozstrzygnięcie organu w przedmiocie wznowienia studiów i prawa do powtarzania VI semestru. Przy czym za zbyt daleko idącą uznać należy argumentację skarżącego, że to z winy tych organów nie otrzymał należnego mu stypendium socjalnego a przedmiotowe decyzje zostały uchylone wyrokiem w sprawie III SA/Lu 231/18, gdy zauważyć, że przedmiotowym wyrokiem Sąd uchylił rozstrzygnięcia organów obu instancji, które dotyczyły odmowy przywrócenia terminu do złożenia zaświadczenia z ośrodka pomocy społecznej o sytuacji dochodowej i majątkowej skarżącego i jego rodziny do Komisji Stypendialnej, a wyrokiem z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 241/18 oddalono skargę w sprawie odmowy przyznania skarżącemu stypendium socjalnego w roku akademickim [...] na kierunku: [...] (stacjonarne I stopnia). Zauważyć też trzeba, w kontekście argumentacji skargi i odwołania, że jak wynika z akt sprawy - na podstawie których orzeka sąd, i który to materiał dowodowy stanowi podstawę sądowej kontroli legalności podjętego przez organ rozstrzygnięcia (art. 133 p.p.s.a.) - uczelnia w miarę możliwości uwzględniała wnioski i prośby studenta. Władze uczelni, mając na uwadze akcentowaną przez niego od samego początku trudną sytuację rodzinną, okoliczność podjęcia we [...] r. działalności gospodarczej, sytuację zdrowotną i możliwości prawne udzieliły np. skarżącemu urlopu od [...] października 2013 r. do [...] lutego 2014 r., umożliwiły powtarzanie IV semestru w roku [...] r.(decyzja z dnia [...] października 2013 r.), wyraziły zgodę na indywidualną organizację studiów (decyzja z dnia [...] Listopada 2014 r.), a także obniżyły opłatę za wznowienie studiów za rok [...] (decyzja Rektora [...] z dnia [...] czerwca 2017 r.). Z akt sprawy wynika również, że tak jak twierdzi organ odwoławczy, skarżący wielokrotnie nie respektował terminów zakreślonych do załatwienia poszczególnych spraw. Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja prawa nie narusza i została wydana zarówno z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jak i ustanowionych w ramach autonomii uczelni przepisów Regulaminu. Organ odwoławczy, zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia [...] stycznia 2019 r. odnosząc się do argumentacji odwołania wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których odmówił zasadności twierdzeniom skarżącego i uzasadnił podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia. Natomiast wnioski skarżącego o zasądzenie odszkodowania, czy przywrócenia skarżącego na listę studentów i wyznaczenie terminu na złożenia pracy licencjackiej nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach procedury sądowoadministracyjnej. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był skargę oddalić, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygając o kosztach postępowania Sąd uwzględnił, że skarżący reprezentowany był w tej sprawie przez adwokata ustanowionego w ramach prawa pomocy, któremu na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18), należało przyznać od Skarbu Państwa stosowne wynagrodzenie z uwzględnieniem podatku od towarów i usług.