II SA/Łd 795/22

SENTENCJA Dnia 29 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek - Krzywicka Sędziowie: Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2022 roku sprawy ze skargi D.J. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 27 czerwca 2022 roku nr GN-III.7581.361.2020.MZ w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 27 czerwca 2022 r. znak: GN-III.7581.361.2020.MZ Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania D. J. reprezentowanego przez radcę prawnego, utrzymał w mocy decyzję Starosty Sieradzkiego, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z 5 czerwca 2020 r., znak: GK.II.6821.3.2020 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy P. S. A. z siedzibą w L., reprezentowana przez S. G. wnioskiem z 27 stycznia 2020 r., na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65 – dalej w skrócie "u.g.n."), wystąpiła do Starosty Sieradzkiego, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, stanowiącej własność D. J., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 2,4245 ha, obręb [...] miasta S. poprzez udzielenie P. S.A. zezwolenia na przebudowę polegającą na rozbiórce napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. – J. – B. oraz założeniu i przeprowadzeniu na wskazanej we wniosku części nieruchomości napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. – J. – B., poprzez: rozbiórkę istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. – J. – B.; zawieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej WN 110 kV; lokalizację słupa napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV; funkcjonowanie napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. – J. – B. po jej wybudowaniu w obszarze pasa technicznego, którego powierzchnia wynosi dla działki nr –[...] - 912,29 m2. Decyzją z 5 czerwca 2020 r. znak: GK.II.6821.3.2020 Starosta Sieradzki, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 124 u.g.n. oraz art. 104 i 107 k.p.a., ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie [...] miasta S., oznaczonej w rejestrze ewidencji gruntów numerem działki [...] dla której w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w S. prowadzona jest księga wieczysta nr [...] stanowiącej własność D. J., poprzez zezwolenie P. S.A. z siedzibą w L. na rozbiórkę istniejącej oraz budowie po jej trasie nowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. – J. – B., w pasie technologicznym o długości 91,21 m, szerokości 10,00 m i łącznej powierzchni 912,29 m2. W ocenie organu pierwszej instancji zostały spełnione pozytywne przesłanki określone w art. 124 u.g.n., których zaistnienie warunkuje wydanie przez właściwy organ administracji decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości. Decyzja Starosty Sieradzkiego została doręczona D. J. w trybie doręczenia zastępczego na postawie art. 44 k.p.a. W piśmie z 12 listopada 2020 r. D. J., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Sieradzkiego z 5 czerwca 2020 r. bądź też uznanie, że odwołanie zostało złożone w terminie. Wniosek zawierał jednocześnie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, w którym strona podniosła zarzuty naruszenia art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 124 u.g.n., wnosząc o zmianę lub uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz zawieszenie wykonania decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Postanowieniem z 28 kwietnia 2021 r. Wojewoda Łódzki odmówił D. J. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Sieradzkiego. Następnie postanowieniem z 29 kwietnia 2021 r., Wojewoda Łódzki stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez D. J. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpatrzeniu skarg D. J. na powyższe postanowienia Wojewody Łódzkiego wyrokiem z 25 sierpnia 2021 r. sygn. akt. II SA/Łd 569/21 uchylił postanowienie z 28 kwietnia 2021 r. a wyrokiem z 25 sierpnia 2021 r. sygn. akt. II SA/Łd 568/21 uchylił postanowienie z 29 kwietnia 2021 r. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie brak było wystarczających podstaw do przyjęcia, że doręczenie przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji nastąpiło z zachowaniem wszystkich wymogów wynikających z art. 44 § 2 k.p.a., a tym samym, że nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji w trybie art. 44 k.p.a. Z uwagi na powyższe, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, organ administracji winien rozważyć czy w niniejszej sprawie można mówić o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Mając na uwadze wynikające z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) związanie organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, ponownie rozpatrując sprawę uznano, że skoro zdaniem Sądu, doręczenie zastępcze było nieskuteczne, a strona zapoznała się z decyzją organu I instancji dopiero 6 listopada 2020 r., to odwołanie złożone w Starostwie Powiatowym w S. 13 listopada 2020 r., zostało złożone w terminie. Powołaną na wstępie decyzją z 27 czerwca 2022 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn.zm. – dalej w skrócie "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że przepis art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n., który stanowił materialnoprawną podstawę decyzji organu pierwszej instancji wprowadza dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Wynikające z przepisu uprawnienie do ograniczenia praw właścicielskich ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy negocjacje dotyczyły warunków zastosowania przepisu. Wydanie na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzji o ograniczeniu prawa, wiąże się z odpowiednim wpisem do księgi wieczystej. Zgodnie bowiem z art. 124 ust. 7 u.g.n. decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Uzyskanie samej zgody na wykonanie określonych w przepisie prac nie pociąga za sobą z mocy przepisu prawa wpisu do księgi wieczystej, a zatem zakres zgody w tym przypadku jest węższy, aniżeli władcze rozstrzygnięcie. Choćby już z tego powodu prawidłowo przeprowadzone negocjacje, tak jak nakazuje przepis art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., są ważnym elementem procesu związanego z uszczupleniem prawa własności. W ocenie organu odwoławczego opisana we wniosku inwestycja, polegająca na rozbiórce istniejącej oraz budowie po jej trasie napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. – J. – B., na nieruchomości położonej w obrębie [...] miasta S., oznaczonej w rejestrze ewidencji gruntów numerem działki [...] stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n. Ponadto obszar, na którym planowana jest budowa linii elektroenergetycznej WN 110 kV, objęły jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr XVI/111/2019 Rady Miejskiej w S. z dnia 22 października 2019 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, poz. 6273 z 27 listopada 2019 r. Zgodnie z jego ustaleniami dla terenów objętych niniejszą decyzją, ustalono przebieg linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z pasem funkcjonalnym linii elektroenergetycznej 110 kV, o szerokości 36 m, po 18 m na obie strony od osi linii, zgodnie z rysunkiem planu. Przebieg linii elektroenergetycznej 110 kV jest zgodny z ustaleniami planu. Planowana inwestycja jest zatem zgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda nadmienił także, że we wniosku wszczynającym postępowanie zostało wskazane, że realizacja przedmiotowej inwestycji powoduje konieczność znoszenia przez właściciela nieruchomości ograniczeń wynikających z obowiązującego prawa w granicach pasa technologicznego linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. – J. – B. . W obszarze pasa technologicznego obowiązują ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości polegające na obowiązku korzystania z tego obszaru w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych. Przebieg infrastruktury wraz z terenem zajęcia nieruchomości, na którym nastąpić ma ograniczenie sposobu korzystania przedmiotowej nieruchomości, został szczegółowo przedstawiony na załączniku graficznym dołączonym do wniosku. Postępowanie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości inicjuje inwestor, który wskazuje obszar pasa ograniczenia. Inwestor, jako wykonawca robót budowlanych, najlepiej jest zorientowany, jakiej szerokości teren będzie niezbędny do ich wykonania. W omawianej sprawie wnioskodawca złożył podanie o zezwolenie na zajęcie części nieruchomości ozn. nr [...], położonej w obrębie [...] miasta S., w pasie technologicznym o długości 91,21 m, szerokości 10,00 m i łącznej powierzchni 912,29 m2. Zakres ograniczenia w decyzji administracyjnej prawa własności musi być ściśle określony. Decyzja powinna wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela, ponieważ wydanie, na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., decyzji o ograniczeniu prawa, wiąże się z odpowiednim wpisem do księgi wieczystej. Jak wcześniej wspomniano, zgodnie z art. 124 ust. 7 u.g.n. decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie, wskazany wyżej obszar jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a decyzja organu pierwszej instancji w zakresie określenia obszaru pasa technologicznego. Jak stwierdził Wojewoda Łódzki wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony. Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] w obrębie [...] miasta S. uregulowana jest w księdze wieczystej Nr [...], w której jako właściciel ujawniony jest D. J. . Z przedstawionej przez inwestora dokumentacji wynika, iż rozbiórka istniejącej oraz budowa po jej trasie nowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. – J. – B. na przedmiotowej nieruchomości było przedmiotem rokowań z ww. osobą. W aktach sprawy znajduje się korespondencja P. S.A. z siedzibą w L. reprezentowanej przez S. G. kierowana do właściciela działki nr [...] położonej w obrębie [...] miasta S. . Pismem z 4 października 2019 r. P. S.A. zwróciła się do D. J. z prośbą o wyrażenie zgody na udostępnienie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...] gmina miasto S., powiat [...] w celu wykonania przebudowy napowietrznej linii WN 110 kV relacji S. - J. - B. . W piśmie tym szczegółowo opisano na czym polegać ma inwestycja, opisano jakie prace będą przeprowadzone na przedmiotowej działce. Do pisma załączono mapę, na której wskazano teren trwałego zajęcia nieruchomości oraz jego powierzchnię. Poinformowano również, że prace wykonane będą przy użyciu sprzętu specjalistycznego budowlanego czyli wciągarki. W zamian za udzielenie zgody, w zakresie opisanym w powyższym piśmie, zaproponowano zapłatę jednorazowego wynagrodzenia w całkowitej kwocie 5 607,00 zł. W związku z nieodebraniem pisma z 4 października 2019 r. P. S.A. zwróciła się do D. J. ponownie pismem z 29 października 2019 r. z prośbą o zgodę na udostępnienie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] obręb [...], miasta S., powiat [...] za wynagrodzeniem w wysokości 5 607,00 zł. W piśmie tym ponownie szczegółowo opisano na czym będą polegać prace wykonywane na przedmiotowej nieruchomości. Następnie pismem z 12 grudnia 2019 r. D. J. został poinformowany, że w związku z brakiem zgody na udostępnienie nieruchomości nr [...] rokowania zostały zakończone z rozstrzygnięciem negatywnym. Jak zauważył organ wszystkie pisma kierowane były przez inwestora do D. J. na właściwy adres zamieszkania. Właściciel nieruchomości nie podjął kierowanej do niego korespondencji, pozostawiając bez jakiejkolwiek odpowiedzi wnioski P. S.A. o zawarcie umowy na warunkach określonych w projekcie. Pasywność właściciela potwierdza treść wniosku, w którym wskazano, że właściciel nieruchomości nie ustosunkował się do kierowanych do niego pism. Zdaniem organu pierwszej instancji działania poprzedzające wszczęcie postępowania administracyjnego, sprowadzają się do uzgadniania treści, niejako "wypracowania" kształtu porozumienia. Zatem zakłada się uczestnictwo właściciela nieruchomości w zainicjowanej przez inwestora szeroko rozumianej korespondencji dotyczącej zawarcia umowy. Stąd o uchybieniach w procesie negocjacji możemy mówić w sytuacji, gdy inwestor ignoruje poprzez milczenie podnoszone przez właściciela zastrzeżenia dotyczące poszczególnych elementów porozumienia czy też przedkłada propozycje obiektywnie niemożliwe do przyjęcia. W realiach niniejszej sprawy, w obliczu bierności właściciela nieruchomości, organ odwoławczy nie dostrzegł wady w zakresie podjętych przez inwestora działań mających na celu ugodowe udostępnienie przedmiotowej nieruchomości na etapie poprzedzającym wszczęcie postępowania administracyjnego. Uznać zatem należy, iż złożenie wniosku o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości zostało poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji. W ocenie organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez stronę zarzut niepodjęcia rokowań przez wnioskodawcę z właścicielem nieruchomości i brak możliwości zapoznania się z treścią pism kierowanych przez wnioskodawcę, a także zarzut, że właściciel nieruchomości nie wiedział o toczącym się przed Starostą Sieradzkim postępowaniu ze względu na nieprawidłowy sposób doręczenia korespondencji. Faktem co prawda jest, że dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie wskazuje na nieodebranie kierowanych do D. J. pism w zakresie prowadzonego przez Starostę Sieradzkiego postępowania, a także żadnego z pism kierowanych do D. J. przez inwestora na etapie rozmów w zakresie udostępnienia nieruchomości, pomimo awizacji tych pism. Korespondencja w tym zakresie odbywała się w okresie od 4 października 2019 r. do 5 czerwca 2020 r. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie odbierając korespondencji kierowanej do niego nie zadbał w sposób właściwy o swoje interesy, poprzez skuteczne zabezpieczenie sposobu odbioru korespondencji. Wobec powyższego organ stwierdził, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki umożliwiające ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] położonej w obrębie [...] miasta S., co uzasadniało utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Kończąc rozważania organ pouczył stronę o treści art. 124 ust. 4 i 128 ust. 4 u.g.n. Powyższe rozstrzygnięcie D. J. reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji bądź ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...] miasta S. - działka nr [...], podczas gdy jest to sprzeczne z interesem strony, czego organ w zupełności nie bierze pod uwagę, b) art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez uznanie, że rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, w sytuacji, gdy jest to nieprawidłowe założenie. Propozycja porozumienia skierowana do skarżącego nigdy do niego nie dotarła, zaś inwestor nie podjął żadnych działań zmierzających do doręczenia przedmiotowych zawiadomień. Skarżący nie miał możliwości ustosunkowania się do propozycji inwestora, nie można więc uznać, że nie wyraził zgody na porozumienie proponowane przez inwestora, co z kolei prowadzi do wniosku, że przeprowadzone rokowania miały jedynie pozorny charakter, a więc należy przyjąć, że nie można ich uznać za skuteczne, 2. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a) art. 7 i art. 77 § 1, art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo niezbadania należycie okoliczności podjęcia rzekomych rokowań przez wnioskodawcę, w tym legitymacji osób składających oświadczenia w tym zakresie, charakter podejmowanych czynności, tj. poprzez: - brak należytego odniesienia się do faktu, że skarżący nie mógł zapoznać się z porozumieniem proponowanym przez inwestora, bowiem nie zostało mu ono skutecznie doręczone, a więc rokowania należy uznać za nieskuteczne. Powyższe znajduje również potwierdzenie w samym uzasadnieniu zaskarżanej decyzji, bowiem organ II instancji wprost przyznaje, iż: "dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie wskazuje na nieodebranie żadnego z kierowanych do D. J. pism w zakresie prowadzonego przez Starostę Sieradzkiego postępowania, a także żadnego z pism kierowanych (...) przez inwestora". Pomimo przyznania okoliczności opisanych powyżej, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. b) art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy na organie spoczywa obowiązek zbadania na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona, w szczególności czy rokowania zostały faktycznie podjęte i były prowadzone przez upoważnione osoby, a co za tym idzie nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny, c) art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. ze względu na prowadzenie postępowania w sposób tendencyjny i jednostronny z pominięciem stron, ich twierdzeń i interesów, d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było podstaw do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, bowiem nie wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, w szczególności czy podjęte rokowania spełniają wymogi proceduralne, e) art. 44 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż doszło do skutecznego powiadomienia o przesyłce i następnie doręczenia, podczas gdy adresat powinien być zawiadomiony w sposób niebudzący wątpliwości o pozostawieniu pisma, miejscu, gdzie może je odebrać i terminie odbioru. W uzasadnieniu autor skargi stwierdził, że organ mając świadomość braku otrzymania przez skarżącego jakiegokolwiek pisma w zakresie prowadzonego przez Starostę Sieradzkiego postępowania, a także jakiegokolwiek z pism kierowanych do skarżącego przez inwestora, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Mając na uwadze powyższe, skarżący stwierdził, że decyzja została wydana przede wszystkim niezgodnie z treścią art. 124 ust. 1 u.g.n. Strona bowiem wskazywała, iż organ nie dokonał skutecznego doręczenia korespondencji, a odpowiedź otrzymana od Poczty Polskiej S.A. z 3 grudnia 2020 r. jest lakoniczna, niewiarygodna, wewnętrznie sprzeczna z dokumentem ZPO o tym, iż "zawiadomienie o tym umieściłem na drzwiach mieszkania adresata". Adnotacje umieszczone na przesyłce nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi, a zatem zostało obalone domniemanie, iż dokument urzędowy poświadcza to, co jest w nim zawarte oraz budzi uzasadnione wątpliwości strony co do wiarygodności listonosza, który oświadcza co innego. Z jednej strony w odpowiedzi wskazano, iż w przypadku nieobecności adresata listonosz zawiadomienie o nadejściu przesyłki pozostawia w skrzynce oddawczej adresata umiejscowionej na ogrodzeniu posesji (jak wynika z wyjaśnień listonosza). Z drugiej zaś wskazano, iż w przypadku przesyłek o numerach: [...], [...] i [...] - nie ma opcji do zaznaczenia, że awizo zostało pozostawione w skrzynce oddawczej, dlatego też pracownik doręczający przedmiotową korespondencję zaznaczył jedną z dostępnych opcji wyboru, tj.: "zawiadomienie umieszczono na drzwiach mieszkania" wbrew rzeczywistości. Nie pozostaje bez znaczenia, iż strona od początku wskazuje, iż ma skrzynkę pocztową i odbiera z niej wszelką korespondencje, a przedmiotowych awiz w niej nie było. Zgodnie z tym, nie budzi wątpliwości, iż brak odbioru korespondencji przez skarżącego wywołany był nieprawidłowym doręczaniem przez pracownika Poczty Polskiej. Dodatkowo – zdaniem skarżącego - organ wydając decyzję i oceniając materiał dowodowy winien ustalić, czy doszło do rzeczywistego podjęcia rokowań ze stroną. Ustawodawca nie uzależnił wydania decyzji od "przedstawienia uprzednio oferty" jednostronnie, ale uzależnił wydanie decyzji od podjęcia rokowań. Samą próbę podjęcia rokowań, jak i negocjacji, można w okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać wyłącznie jako pozorną. Organ II instancji pomimo złożonych w tym zakresie zastrzeżeń, w ogóle nie podjął żadnej próby ustalenia i udowodnienie tych okoliczności, oceniając materiał dowodowy w sposób tendencyjny, jednostronny i nielogiczny. Odmienne przyjęcie wykładni tego przepisu doprowadza do nieakceptowalnych wniosków, iż każda oferta wnioskodawcy do strony, choćby od osób nieupoważnionych, absurdalna lub jedynie częściowa albo z brakami, spełnia kryteria "podjęcia rokowań". Brak było podstaw do wydania decyzji w sprawie. Organ nie zbadał i nie ocenił należycie, czy wnioskodawca i podmiot rzekomo prowadzący rokowania to ten sam podmiot, kompilacja dokumentów stwarza jedynie pozorność prowadzonych rokowań. Organ nie odniósł się w należyty sposób do faktu, że strona nie mogła zapoznać się z porozumieniem proponowanym przez inwestora, bowiem nie zostało ono skutecznie doręczone, a więc rokowania należy uznać za nieskuteczne. Powyższe znajduje również potwierdzenie w samym uzasadnieniu decyzji, gdzie organ II instancji przyznaje, iż: "dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie wskazuje na nieodebranie żadnego z kierowanych do D. J. pism w zakresie prowadzonego przez Starostę Sieradzkiego postępowania, a także żadnego z pism kierowanych (...) przez inwestora". Pomimo przyznania okoliczności opisanych powyżej, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uznania, że decyzje zostały doręczone stronie w trybie art. 44 k.p.a. Celem przepisów dotyczących doręczeń jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania. Strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organów. Odpowiadając na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 137 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady procedury administracyjnej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z 27 czerwca 2022 r. orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Sieradzkiego, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z 5 czerwca 2020 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości dowodzi, że została ona wydana zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, jak oczekuje tego strona skarżąca. W rozpatrywanej sprawie organ orzekający podobnie zresztą jak i tutejszy Sąd związany był wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 25 sierpnia 2021 r. wydanymi w sprawach o sygn. akt II SA/Łd 568/21 i II SA/Łd 569/21. Wspomnianymi wyrokami WSA w Łodzi, po rozpoznaniu skarg D. J. uchylił postanowienia Wojewody Łódzkiego z 28 kwietnia 2021 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości (sygn. akt II SA/Łd 569/21) oraz z 29 kwietnia 2021 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości (sygn. akt II SA/Łd 568/21). W wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 568/21 Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia, że doręczenie przysyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji nastąpiło z zachowaniem wszystkich wymogów wynikających z art. 44 § 2 k.p.a., a tym samym, że nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji w trybie art. 44 k.p.a. Fikcja prawna doręczenia może znaleźć zastosowanie w przypadku spełnienia wszystkich wymogów wynikających z art. 44 k.p.a. W badanej sprawie dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru nie zawiera prawdziwych informacji, co dyskwalifikuje jego wartość dowodową. Natomiast w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 569/21 Sąd stwierdził analogicznie jak wspomniano wyżej oraz dodatkowo nakazał organowi rozważenie, czy w sprawie można mówić o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, jak również, czy można rozważać kwestię przywrócenia bądź odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przywołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W rozpatrywanej sprawie Wojewoda Łódzki w toku postępowania odwoławczego odwołując się do regulacji art. 153 p.p.s.a. uznał, że skoro zdaniem Sądu doręczenie zastępcze było nieskuteczne, a strona zapoznała się z decyzją organu pierwszej instancji dopiero 6 listopada 2020 r., to odwołanie złożone w Starostwie Powiatowym w S. 12 listopada 2020 r. zostało złożone w terminie. Stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie należy zaaprobować, ponieważ jego zasadniczym celem jest ochrona interesów strony skarżącej, której nie doręczono prawidłowo decyzji organu pierwszej instancji a wniosła ona odwołanie od decyzji dowiedziawszy się o jej treści w trakcie wizyty pełnomocnika w siedzibie organu, na skutek błędnej awizacji przesyłki. Co prawda w toku postępowania pierwszoinstancyjnego organ nie ustrzegł się uchybień natury procesowej chociażby w zakresie prawidłowości doręczania korespondencji, o czym była mowa w przywołanych wyżej wyrokach tutejszego Sądu, niemniej jednak uchybienia te pozostają bez istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem próbę ich konwalidacji podjął na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda Łódzki zawiadamiając strony w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym stosując przy doręczaniu korespondencji właściwe formularz zwrotnych potwierdzeń odbioru, co strona skutecznie zakwestionowała na wcześniejszym etapie postępowania. Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, że przesłanki materialnoprawne wydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zostały uregulowane przez ustawodawcę w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 z późn.zm.). Zgodnie z art. 124 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 1). Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej (ust. 2). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3). Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 (ust. 4). Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości (ust. 5). Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio (ust. 6). Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki (ust. 7). Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 u.g.n.) Wobec przywołanego wyżej art. 124 u.g.n. godzi się przede wszystkim wyjaśnić, że ograniczenie sposobu korzystania nieruchomości jest instytucją ingerującą w konstytucyjnie chronione w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego. Z tego też względu ustawodawca sprecyzował ściśle przesłanki, które muszą zostać spełnione aby decyzja w tym przedmiocie mogła zostać wydana. Dla potrzeb rozpatrywanej sprawy i oceny legalności zaskarżonej decyzji konieczne jest wyjaśnienie charakteru zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Według Sądu Najwyższego decyzja wydana, na podstawie art. 35 ustawy z 1958 r. stanowi tytuł prawny dla przedsiębiorcy przesyłowego do stałego korzystania z wymienionej w tej decyzji nieruchomości (vide: uchwała z 20 stycznia 2010 r., III CZP 116/09, OSNC-ZD 2010 r., nr C, poz. 92). Zwraca się przy tym uwagę na tożsamość skutków prawnych wynikających z decyzji wydanej na podstawie art. 35 ustawy z 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, ze skutkami wywieranymi przez art. 70 ust. 1 u.g.g. i art. 124 ust. 1 u.g.n. (vide: postanowienie SN z 20 stycznia 2017 r., I CSK 179/16, Lex nr 2284194). O trwałym administracyjnym tytule prawnym do nieruchomości, jaki powstaje na podstawie decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., jest mowa także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2864/15, 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 999/19, 19 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2409/19 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem, skoro zezwolenie, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., daje przedsiębiorcy przesyłowemu trwały administracyjny tytuł prawny do nieruchomości, który podlega wykonaniu na podstawie art. 124 ust. 6 u.g.n., to podobny skutek (w postaci trwałego tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości przez przedsiębiorcę przesyłowego w odpowiednim zakresie przestrzennym i funkcjonalnym) powinna wywierać także zgoda właściciela nieruchomości udzielona w wyniku przeprowadzonych rokowań, o jakich mowa w ust. 3 art. 124 u.g.n. Tym bardziej, że roszczenie, o jakim mowa w ust. 6 art. 124 u.g.n., przedsiębiorca przesyłowy może realizować tylko wówczas, gdy wcześniej uzyskał zezwolenie w formie decyzji, o jakiej mowa w ust. 1. W przeciwnym razie zbędne byłoby wprowadzanie do systemu prawnego w 2010 r. art. 124b u.g.n., który to przepis stanowi niejako odpowiedź na wątpliwości powstałe w praktyce stosowania art. 124, co do tego, czy z roszczeń o jakich mowa w tym przepisie może korzystać też przedsiębiorca, który nie uzyskał zezwolenia, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. W art. 124b poszerzono przy okazji zakres czynności, jakie może wykonać przedsiębiorca przesyłowy, w porównaniu z art. 124 ust. 6 u.g.n. Jednocześnie w orzecznictwie podnosi się, że trwały administracyjny tytuł prawny do nieruchomości, jaki powstaje na podstawie decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., i służebność przesyłu ustanawiana na podstawie art. 3051 k.c., to dwa różne tytuły prawne, z których przedsiębiorca może korzystać według swego wyboru, przy czym uzyskanie jednego z nich, w zasadzie wyklucza potrzebę uzyskania drugiego (vide: wyroki NSA z 18 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2864/15 i 21 października 2020 r. sygn. akt I OSK 1062/20). W judykaturze sądów administracyjnych wielokrotnie zwracano również uwagę, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Okoliczność, iż w rokowaniach nie została zaproponowana konkretna suma pieniężna, nie stanowi o tym, że takie rokowania się nie odbyły" (vide: wyroki NSA z 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 3371/18, 2 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 13/20, 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2412/19, 22 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2484/17, 6 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 142/18, 15 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2866/17 - dostępne na www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli więc o formie i charakterze rokowań decyduje inwestor, to z powodów, o jakich była mowa wyżej, nie można wykluczyć, że dla uzyskania trwałego tytułu prawnego do korzystania z części nieruchomości, może on zaproponować jej właścicielowi zawarcie umowy o ustanowieniu służebności przesyłu. Takie rozwiązanie może mieścić się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Nie jest natomiast wystarczająca zgoda właściciela na czasowe zajęcie nieruchomości, która nie obejmuje tolerowania trwałego istnienia urządzeń przesyłowych w przyszłości. Wprawdzie w doktrynie podnosi się, że "Czasowe zajęcie nieruchomości może nastąpić również bez szczegółowego regulowania kwestii z tym związanych w umowie - na podstawie zwykłego oświadczenia woli. Zgoda taka musi jednak mieścić w sobie także zgodę na dalsze istnienie urządzeń lub przewodów po ich wybudowaniu" (zob. E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el 2020, uw. 5 do art. 124). A zatem co do zasady na ocenę prawidłowości decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie mają wpływu, same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (vide: wyrok NSA z 6 lipca 2016 r. I OSK 179/15). Rolą organu jest wyłącznie zbadanie, czy rokowania w ogóle się odbyły oraz czy doszło do porozumienia między stronami. Przy czym stosownie do art. 124 ust. 3 in fine u.g.n. do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Co prawda w ustawie o gospodarce nieruchomościami brak jest bliższego określenia, co należy rozumieć przez rokowania, to jednak nie budzi wątpliwości, że powinny one dotyczyć warunków realizacji celu publicznego, obowiązków odszkodowawczych, odpłatności z innych tytułów oraz innych istotnych postanowień umowy, a więc wszystkich tych elementów, o których mowa art. 124 u.g.n. Rokowania nie obejmujące wszystkich istotnych elementów i warunków przyszłej umowy należy uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n., co dyskwalifikuje rozstrzygnięcie wydane we wskazanym trybie. Rokowania powinny być rzeczywiste, a nie pozorne. Wada w postaci pozorności rokowań występuje wtedy, gdy przykładowo są one obiektywnie prowadzone przez inicjatora w złej wierze, nakreślone przez podmiot przeprowadzający rokowania terminy nie mogą być uznane za rozsądne dla racjonalnego rozważenia propozycji, pisma związane z rokowaniami nie były doręczane na właściwy adres lub do właściwych osób, podmiot prowadzący rokowania świadomie wprowadza w błąd właścicieli lub użytkowników wieczystych danej nieruchomości, przedkładane propozycje przez podmiot przeprowadzający rokowania są obiektywnie niemożliwe do przyjęcia lub tego rodzaju, że mają w oczywistym zamierzeniu doprowadzić do ich odrzucenia, a także gdy podmiot prowadzący rokowania zbywa milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje podmiotów, z którymi przeprowadza rokowania (vide: wyroki NSA z 7 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2668/15 i 2 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 2680/20). Przenosząc poczynione dotychczas uwagi ogólne na grunt rozpatrywanej zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., w tym podstawowy warunek jakim jest przeprowadzenie przed udzieleniem zezwolenia rokowań z właścicielem nieruchomości, celem jej dobrowolnego udostępnienia inwestorowi. Ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n., który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rację ma również organ twierdząc, że wynikające z przepisu art. 124 u.g.n. uprawnienie do ograniczenia praw właścicielskich ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy negocjacje dotyczyły warunków zastosowania przepisu. Lektura akt rozpatrywanej sprawy dowodzi, że planowana inwestycja polegająca na rozbiórce istniejącej oraz budowie po jej trasie napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. – J. – B., na nieruchomości położonej w obrębie [...] miasta S., oznaczonej w rejestrze ewidencji gruntów numerem działki [...] stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n. Obszar, na którym planowana jest budowa linii elektroenergetycznej WN 110 kV, objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr XVI/111/2019 Rady Miejskiej w S. z dnia 22 października 2019 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, poz. 6273 z 27 listopada 2019 r. Zgodnie z jego ustaleniami dla terenów objętych niniejszą decyzją, ustalono przebieg linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z pasem funkcjonalnym linii elektroenergetycznej 110 kV, o szerokości 36 m, po 18 m na obie strony od osi linii, zgodnie z rysunkiem planu. Przebieg linii elektroenergetycznej 110 kV jest zgodny z ustaleniami planu. Prawidłowo wywiódł więc organ, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przebieg infrastruktury wraz z terenem zajęcia nieruchomości został precyzyjnie określony w załączniku do decyzji. Przechodząc następnie do oceny, czy wystąpienie przez inwestora z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. zostało poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie nieruchomości, stwierdzić trzeba, że warunek ten – wbrew ferowanemu przez stronę skarżącą stanowisku - został spełniony. Z zebranego w sprawie kompletnego materiału dowodowego, stanowiącego podstawę ustalenia przez organ niewadliwego stanu faktycznego sprawy wynika, że pisma inwestora z propozycją warunków udzielenia zgody na udostępnienie nieruchomości kierowane były do strony skarżącej na prawidłowy adres zamieszkania i wysyłane za potwierdzeniem odbioru za pośrednictwem operatora pocztowego. Trzeba mieć w tym miejscu na względzie, że rokowania z wyraźnej woli ustawodawcy powinny poprzedzać udzielenie spornego zezwolenia. Jest to więc z natury rzeczy etap poprzedzający wszczęcie przed organem administracji publicznej postępowania administracyjnego w trybie art. 124 u.g.n. Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. mówi w tym, że przeprowadza je osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Wyjaśnić w związku z tym należy, że inwestor wysyłając korespondencję objętą rokowaniami (załączoną następnie do wniosku o udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 u.g.n.) na prawidłowy adres zamieszkania skarżącego nie był zobowiązany korzystać z formularzy zwrotnych potwierdzeń obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, lecz wystarczające w tym zakresie były formularze potwierdzenia odbioru obowiązujące dla przesyłek nadanych na zasadach ogólnych zgodnie z Prawem Pocztowym w obrocie krajowym. Wszystkie przesyłki adresowane do skarżącego, czyli przesyłki z 4 października 2019 r., 29 października 2019 r. i 12 grudnia 2019 r. były dwukrotnie awizowane i nie zostały przez niego podjęte z urzędu pocztowego. Mianowicie, pismem z 4 października 2019 r. P. S.A. zwróciła się do D. J. z prośbą o wyrażenie zgody na udostępnienie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...], gmina miasto S., powiat [...] w celu wykonania przebudowy napowietrznej linii WN 110 kV relacji S. – J. – B. . W piśmie tym szczegółowo opisano na czym polegać ma inwestycja, opisano jakie prace będą przeprowadzone na przedmiotowej działce. Do pisma załączono mapę, na której wskazano teren trwałego zajęcia nieruchomości oraz jego powierzchnię. Poinformowano również, że prace wykonane będą przy użyciu sprzętu specjalistycznego budowlanego czyli wciągarki. W zamian za udzielenie zgody, w zakresie opisanym w powyższym piśmie, zaproponowano zapłatę jednorazowego wynagrodzenia w całkowitej kwocie 5 607,00 zł. Wobec braku odpowiedzi ze strony właściciela nieruchomości na pismo z 4 października 2019 r., P. S.A. ponownie pismem z 29 października 2019 r. zwróciła się do D. J. z prośbą o zgodę na udostępnienie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] obręb [...], miasto S., powiat [...] za wynagrodzeniem w wysokości 5 607,00 zł. W piśmie tym kolejny raz szczegółowo opisano na czym będą polegać prace wykonywane na przedmiotowej nieruchomości. Kolejnym już, trzecim z rzędu pismem z 12 grudnia 2019 r. D. J. został poinformowany, że w związku z brakiem zgody na udostępnienie nieruchomości nr [...] obręb [...], gmina miasto S., rokowania zostały zakończone rozstrzygnięciem negatywnym. Przedmiotem rokowań zostały wobec tego objęte wszystkie okoliczności istotne w rozumieniu art. 124 ust. 1 u.g.n. Brak jest tym samym podstaw, by za skuteczne uznać stanowisko strony skarżącej, jakoby ani razu nie otrzymała awiza (zawiadomienia o możliwości jej odbioru we właściwej jednostce pocztowej), a co za tym idzie, że propozycje inwestora nie zostały jej skutecznie doręczone i przedstawione. Tego typu argumentacja mogłaby odnieść ewentualny skutek wyłącznie w przypadku przeprowadzenia przez stronę postępowania reklamacyjnego w przewidzianym przez art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 896), co na gruncie kontrolowanej sprawy bezspornie nie miało miejsca. Jak wynika z materiału aktowego sprawy niniejszej postępowanie reklamacyjne, skargowe przeprowadzone zostało w wyłącznie stosunku do decyzji organu pierwszej instancji (przesyłka nr [...]) i zawiadomienia organu pierwszej instancji o wszczęciu postępowania (przesyłka nr [...]) skierowanych do siostry skarżącego A. J. (skarżącej w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 794/22) oraz zawiadomienia organu pierwszej instancji o wszczęciu postępowania skierowanego do skarżącego (przesyłka nr [...]). Niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, że wiarygodność twierdzeń strony skarżącej o braku awiza budzi istotne wątpliwości wobec informacji zawartej w piśmie Poczty Polskiej z 24 marca 2021 r. "klient nie odbiera listów tylko życzy sobie awiza.", co należałoby kwalifikować jako odmowę odebrania pisma i wyciągać z tego właściwe prawem przewidziane skutki oraz w piśmie Poczty Polskiej z 3 grudnia 2020 r., z którego wynika, że w każdym przypadku nieobecności adresata pozostawiane są zawiadomienia o nadejściu przesyłek. Idąc tokiem rozumowania strony skarżącej, gdyby uznać za skuteczne twierdzenie o braku awizowania przesyłek i niepodejmowania korespondencji z poczty, a tym samym o braku skutecznie przeprowadzonych rokowań, wówczas żadna inwestycja celu publicznego nie mogłaby zostać zrealizowana. W tych okolicznościach zarzut skarżącego o pozorności rokowań i sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. i art. 124 ust. 3 u.g.n. należy ocenić jako niezasadne. Wbrew twierdzeniu autora skargi stwierdzić należy, że zastosowanie przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n., nie zostało uzależnione od oceny, czy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest zgodne z interesem strony. Inwestycja celu publicznego została przewidziana na terenie działki skarżącego w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego, zatem tylko modyfikacja tych zapisów bądź ich usunięcie z obrotu prawnego mogłoby ewentualnie skutkować wydaniem decyzji negatywnej dla inwestora. Podsumowując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. W toku postępowania administracyjnego poprzedzającego jej wydanie nie doszło do istotnych uchybień przepisom prawa procesowego, a tylko wadliwości tej natury mogłyby skutkować koniecznością usunięcia wydanych w sprawie rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 44 k.p.a. należało ocenić jako niezasadne. Na zakończenie rozważań wyjaśnić trzeba, że niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W kontrolowanej sprawie z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w rozważanym trybie wystąpiła strona skarżąca, zaś organ nie żądał przeprowadzenia rozprawy. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku. dj