I GZ 461/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 października 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 740/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] czerwca 2018 r.; nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 31 października 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 740/18 na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie postanowienia wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącego wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Do kolejnego pisma załączono zeznanie podatkowe skarżącego za 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Instytucja procesowa wstrzymania wykonania aktu (postanowienia) jest odstępstwem od generalnej zasady jej wykonalności i służyć ma stronie postępowania, chroniąc ją przed negatywnymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku wykonania rozstrzygnięcia. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) przewiduje możliwość wstrzymania wykonania postanowienia po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu. Przepis ten określa przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał ziszczenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wobec braku uzasadnienia, popartego dokumentacją niemożliwym było dokonanie merytorycznej oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uzasadnienia wniosku stanowi naruszenie obowiązku nałożonego na wnioskodawcę cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia przez Sąd I instancji. Zgodności z prawem dokonanej przez WSA oceny nie zakwestionowano skutecznie w zażaleniu, do którego załączono zeznanie podatkowe skarżącego. Wskazać bowiem należy, że na etapie zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny bada prawidłowość dokonanej oceny przez Sąd pierwszej instancji, co oznacza, że co do zasady nie mogą być uwzględnione nowe okoliczności, które nie były przedmiotem oceny sądu I instancji Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien odnosić się do konkretnych (realnych) zdarzeń (okoliczności, które mogą wystąpić w przyszłości) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Strona powinna w tym celu należycie uzasadnić złożony wniosek, tj. poprzeć go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.