II SA/Ol 742/22

SENTENCJA Dnia 28 grudnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2022 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz skarżącej kwotę 997 złotych (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z 21 kwietnia 2022 r. Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji"), po rozpatrzeniu wniosku M. W. (dalej: "Skarżąca"), odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), zwanej dalej: "P.b.", na działce [...]. W uzasadnieniu Wójt podał m.in., że w wyniku analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 503), zwanej dalej: "u.p.z.p.", ustalono, że w granicach obszaru analizowanego znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne o jednej kondygnacji z poddaszem użytkowym, o wysokości od 7,5 m do 9 m, o dachach dwuspadowych i kątach nachylenia połaci w przedziale od 30° do 45°. Wójt wskazał, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 0,134, a w odniesieniu do terenu inwestycji (0,2300 ha) - ten wskaźnik wskazuje na powierzchnię ok. 366 m2. Średnia powierzchnia zabudowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych wynosi zaś ok. 113 m2 (powierzchnia zabudowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych wynosi od 85 m2 do 158 m2). W ocenie Wójta, brak było możliwości ustalenia wskaźnika powierzchni nowej zabudowy na podstawie minimalnej powierzchni zabudowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych, gdyż wskaźnik ten byłby wyższy (0,037) niż wskaźnik konieczny do realizacji przedmiotowej inwestycji (0,031). Dodał, że dopuszczenie realizacji budynku o powierzchni do 70 m2 zaburzy ład przestrzenny w obszarze analizowanym i wpłynie dysharmonizująco na przestrzeń. Wójt stwierdził, że skoro ustalony na podstawie analizy wskaźnik powierzchni zabudowy dla zabudowy sąsiedniej jest wyższy niż wskaźnik powierzchni zabudowy niezbędny do ustalenia warunków zabudowy dla realizacji niniejszej inwestycji, to warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie został spełniony. Zaznaczył, że brak było podstaw do wyznaczania omawianego wskaźnika w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588, z późn. zm.), gdyż w obszarze analizowanym nie było budynków mieszkalnych jednorodzinnych o powierzchni zabudowy do 70 m2. Organ wyjaśnił nadto, że ze względu na rodzaj wnioskowanej inwestycji zastosowanie ma art. 64a u.p.z.p., zgodnie z którym do decyzji, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 79a Kodeksu postępowania administracyjnego. Wójt podniósł także, że na działce nr [...] znajduje się zabytkowy cmentarz ewangelicki wpisany do gminnej ewidencji zabytków, a działka objęta wnioskiem w całości położona jest w strefie sanitarnej w odległości do 50 m od cmentarza. Zdaniem organu przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315), dalej jako: "rozporządzenie dotyczące cmentarza", stanowią przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Wskazano, że zgodnie z § 3 cyt. rozporządzenia odległość cmentarza m.in. od zabudowań mieszkalnych powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Wywiedziono, że wskazany przepis dotyczy nie tylko lokalizowania cmentarzy w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej lub innych obiektów mogących powodować ograniczenia, ale także lokalizowania nowej zabudowy w sąsiedztwie cmentarzy. Skoro przepisy rozporządzenia dotyczące cmentarza wymagają, aby odległość nowego cmentarza od istniejących zabudowań mieszkalnych wynosiła co najmniej 150 m lub 50 m w przypadku podłączenia budynków mieszkalnych do sieci wodociągowej, to odległość planowanych do realizacji budynków mieszkalnych od istniejącego już cmentarza również winna wynosić nie mniej niż 150 m lub 50 m. Działka objęta wnioskiem znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza zlokalizowanego na sąsiedniej działce. W konsekwencji, Wójt stwierdził, że w przedmiotowej sprawie warunek określony w art. 61 ust. 5 u.p.z.p. także nie pozostał spełniony, co wykluczyło możliwość wydania warunków zabudowy. W złożonym od tej decyzji odwołaniu Skarżąca wniosła o jej uchylenie i ustalenie warunków zabudowy lub przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji. Skarżąca wywiodła, że Wójt nie było organem właściwym do zastosowania przepisów rozporządzenia, a projekt decyzji winien być w tym zakresie uzgodniony z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym (dalej: PPIS), stosownie do art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 195, z późn. zm.). Stwierdziła, że zachowanie przez planowaną inwestycję wymogów sanitarnych, wynikających z § 3 ust. 1 rozporządzenia dotyczącego cmentarzy, powinno być oceniane przez organ wydajający decyzję o warunkach zabudowy z uwzględnieniem stanowiska właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Podniosła, że w sprawie należało ustalić datę ostatniego pochówku i zbadać, czy nie nastąpiły przesłanki do użycia terenu cmentarnego na inny cel ze względu na upływ czterdziestoletniego okresu, czego jednak organ pierwszej instancji zaniechał. Skarżąca zarzuciła również, że dokonując wykładni rozszerzającej § 3 powołanego rozporządzenia, organ posłużył się definicją granicy z działką i stwierdził, że działka wnioskodawczyni w całości znajduje się w pięćdziesięciometrowej strefie izolacji. W ocenie Skarżącej, w przypadku nekropolii, która nie funkcjonuje od wielu lat, przy ocenie przebiegu pasa izolacyjnego należało brać pod uwagę, do jakich granic rzeczywiście chowano zmarłych i gdzie znajdują się groby. Należało zatem wyjaśnić czy w ogóle będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia i ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Zdaniem Skarżącej, z uwagi na wątpliwości co do stosowania przepisów rozporządzenia należało zastosować zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, określoną w art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "Kolegium") decyzją z 18 sierpnia 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia przytoczono treść przepisów art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 u.p.z.p. Wyjaśniło, że do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. należą również przepisy rozporządzenia dotyczącego cmentarzy. Stwierdzono, że odległości wskazane w § 3 ust. 1 rozporządzenia dotyczą również odległości zabudowy mieszkaniowej od cmentarzy, z uwagi na cel przepisu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa sanitarnego osób mieszkających w pobliżu cmentarzy. Wskazano, że działka, dla której ustalono warunki zabudowy, w całości położona jest w strefie sanitarnej w odległości do 50 metrów od cmentarza ewangelickiego, wpisanego do gminnej ewidencji zabytków. Zdaniem Kolegium, skoro racjonalny ustawodawca w art. 5 ust. 1 ustawy o cmentarzach nakazał, aby teren cmentarza znajdował się na terenie odpowiednim pod względem sanitarnym, to brał pod uwagę, że tego rodzaju obiekt użyteczności publicznej, z uwagi na jego przeznaczenie, powoduje określone, realne zagrożenie sanitarne dla właścicieli nieruchomości sąsiadujących z cmentarzem. Kolegium stwierdziło, że jeżeli ustawodawca uznał, że bezwzględnie należy zachować określoną odległość cmentarza od budynków mieszkalnych z uwagi na zagrożenie sanitarne, jakie taki obiekt powoduje, to jest oczywiste, że Wójt był zobowiązany do zbadania tych prawem przewidzianych odległości. Dodało, że fakt, że przedmiotowa nekropolia została zamknięta nie odnosi się bezpośrednio do zagospodarowania na określone cele terenów, o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia dotyczącego cmentarzy. Z przepisów wynika bowiem, że podstawową okolicznością wpływającą na rozumienie przepisów tego rozporządzenia są rzeczywiste względy sanitarne. Kolegium zgodziło się nadto ze stanowiskiem organu pierwszej instancji w kwestii braku spełnienia przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa", gdyż średni wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym wynosił 0,134, a dla planowanej inwestycji stanowi 0,031 i na żadnej z działek nie był podobny do wnioskowanego. Stwierdzono, że tym samym nie było kontynuacji wskaźnika zabudowy w obszarze analizowanym, a w konsekwencji planowana inwestycja nie spełniała przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Wójta oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wniosła o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - błąd w ustaleniach faktyczny polegający na przyjęciu, że działka objęta wnioskiem w całości położona jest w strefie sanitarnej w odległości 50 m od cmentarza, podczas gdy organ nie zbadał czy istnieją jeszcze na tym terenie jakiekolwiek groby, a w przypadku ich rzeczywistego istnienia, jak są zlokalizowane na cmentarzu, co doprowadziło do zaniechania ustalenia rzeczywistej odległości planowanej inwestycji od terenu nekropolii; - naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia przez jego zastosowanie w oderwaniu od celów, jakim ma służyć ustanowienie szerokości pasów izolujących, który został określony w § 1 pkt 1 rozporządzenia; - naruszenie art. 3 pkt 1a ustawy o Powiatowej Inspekcji Sanitarnej przez zaniechanie zwrócenia się do PPIS o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy taki obowiązek wynika wprost z ww. przepisu; - naruszenie przepisów rozporządzenia, gdyż organ wydający decyzję nie był właściwy do jego stosowania, a projekt decyzji na podstawie art. 3 pkt 1a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej winien być skierowany w tym zakresie do uzgodnienia z PPIS; - § 3 rozporządzenia przez jego rozszerzającą wykładnię, wskazującą na długość pasa izolacji od granicy działki, na której znajduje się niefunkcjonująca nekropolia; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo zaistnienia okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji i wydania decyzji merytorycznej; - naruszenie art. 136 w zw. art. 144 i w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. przez nieprawidłowe ustalenie, że działka objęta wnioskiem w całości położona jest w strefie sanitarnej w odległości 50 m od cmentarza zlokalizowanego na działce nr [...], podczas gdy nie zbadano czy jeszcze istnieją na tym terenie groby, a w przypadku ich istnienia, jak są zlokalizowane na terenie cmentarza, przez co nie ustalono rzeczywistej odległości planowanej inwestycji od terenu nekropolii; - naruszenie art. 7, art. 8, art. 77, art. 11 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w konsekwencji wydanie decyzji nieuwzględniającej zasady proporcjonalności; - naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego i procesowego oraz uniemożliwieniu realizacji planowanej inwestycji. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu, dotyczącą obowiązku uzgodnienia projektu decyzji z PPIS, konieczności ustalenia, czy z uwagi na datę ostatniego pochowania zwłok na przedmiotowym cmentarzu, w sprawie ma zastosowanie § 3 rozporządzenia oraz błędne przyjęcie, że przy ustalaniu przebiegu pasa izolacyjnego należało uwzględniać granicę działek, a nie odległość, w jakiej rzeczywiście chowano zmarłych i znajdują się groby. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniesiono nadto o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W wyniku takiej kontroli sądowej decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wyjaśnić pozostaje, że skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżąca i organ odwoławczy zawnioskowali o rozpoznanie wniesionej skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zaś uczestniczka postępowania nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 503), dalej jako: "u.p.z.p.", w brzmieniu obowiązującym na dzień podejmowania rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Zasadnie organy obu instancji stwierdziły, że z uwagi na położenie działki objętej wnioskiem w bezpośrednim sąsiedztwie zabytkowego cmentarza, niezbędna była ocena zachowania przez planowaną inwestycję wymogów sanitarnych wynikających z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. Nr 52 poz. 315), dalej jako: "rozporządzenie". Wymagania higieniczne i zdrowotne, o których mowa w tym przepisie należą bowiem do przepisów odrębnych, do których odwołuje się art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Jak zasadnie wskazano w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, przepis ten określa zarówno, w jakiej odległości od innych terenów, w tym terenów o zabudowie mieszkaniowej mogą być lokalizowane nowe cmentarze, jak i w jakiej odległości od istniejących cmentarzy może być lokalizowana inna zabudowa, w tym zabudowa mieszkaniowa (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1827/19, dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Przy czym, przepis ten ma zastosowanie nie tylko do cmentarzy nowobudowanych, ale również do istniejących, a także do lokalizowanej w ich sąsiedztwie zabudowy (zob. również wyroki NSA: z 27.05.2014 r., sygn. akt II OSK 3047/12; z 18.12.2012 r., sygn. akt II OSK 1518/11, dostępne w CBOSA). Podkreślenia wymaga, że zachowanie przez planowaną inwestycję wymogów sanitarnych, wynikających z § 3 ust. 1 rozporządzenia, powinno być przez organ wydajający decyzję o warunkach zabudowy oceniane z uwzględnieniem stanowiska właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Zgodnie bowiem z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl zaś art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Wprawdzie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. ani przepisy ustaw odrębnych nie wymieniają organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej jako organów, z którymi dokonuje się uzgodnień w zakresie warunków zabudowy, jednakże na mocy art. 3 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do zakresu działań Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego zalicza się m.in. uzgadnianie projektów wojewódzkich i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji. Nie ulega zatem wątpliwości, że do działań organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy uzgadnianie warunków zabudowy pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych (zob. wyroki NSA z 23.04.2020 r., sygn. akt II OSK 722/19 i z 4.10.2017 r., sygn. akt II OSK 2339/16; dostępne w CBOSA). W świetle powyższego nie można przyjąć, aby w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy wystarczającą była ocena spełnienia wymagań higienicznych i zdrowotnych przez wnioskowaną inwestycję dokonana wyłącznie przez organ wydający decyzję ustalającą warunki zabudowy. Skoro racjonalny ustawodawca zastrzegł, że organem uprawnionym do rozstrzygania w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnym jest Państwowa Inspekcja Sanitarna, czemu dano wyraz w brzmieniu art. 3 pkt 1a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, to tylko ten organ winien w tym zakresie wypowiedzieć się wiążąco, co nadto umożliwi Skarżącej weryfikację takiego rozstrzygnięcia w odpowiednim trybie odwoławczym. Brak wypowiedzi kompetentnego organu w tym zakresie skutkuje pozbawieniem strony występującej z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy z możliwości weryfikacji takiego stanowiska w trybie odwoławczym przed właściwym organem. Dopiero uzyskanie takiego jednoznacznego stanowiska uprawnionego organu w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych w toku rozpoznawania wniosku o ustalenie warunków zabudowy i wydaniu decyzji w zakresie ustalenia warunków zabudowy pozwoli na merytoryczna ocenę przez Sąd czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zostały spełnione wszystkie warunki uprawniające do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zatem na obecnym etapie przedwczesne byłoby ocenianie kolejnych przesłanek w zakresie "dobrego sąsiedztwa", o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zanim nie zostanie wyrażone stanowisko w formie uzgodnienia przez państwowego inspektora sanitarnego. W konsekwencji, przedwcześnie w niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskowana inwestycja nie spełnia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania i zalecenia Sądu i uzgodni projekt decyzji z właściwym organem PPIS, a następnie wyda rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie z uwzględnieniem treści uzgodnienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, będącego radcą prawnym, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.).