II OSK 1469/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia NSA Marek Gorski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. P., P. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1655/06 w sprawie ze skarg J. P., P. L., K. S. i T. C. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt IV S.A./Wa 1655/06, oddalił skargę J. P., P. L., K. S. i T. C. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...], w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Minister Budownictwa w oparciu o art. 138 §1 pkt. 2 kpa oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ( Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania T. C. oraz J. P., pod którym podpisali się inni mieszkańcy Kochanowic, od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji północnej obwodnicy m. Lubliniec w ciągu drogi krajowej Nr 46 Kłodzko - Opole - Lubliniec - Częstochowa: W punkcie pierwszym decyzji uchylił ustęp II. zaskarżonej decyzji "Linie rozgraniczające teren" nadając mu nowe brzmienie: "II. Linie rozgraniczające teren inwestycji są przedstawione jako linie przerywane koloru czerwonego na planach sytuacyjno - wysokościowych w skali 1:1000, stanowiących rys. od 2.1 do 2.6 materiałów do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji północnej obwodnicy m. Lublińca w ciągu drogi krajowej nr 46. Powyższe opracowanie stanowi załącznik Nr 1 niniejszej decyzji. Jednocześnie działając na podstawie art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych organ zatwierdził projekt podziału nieruchomości zgodnie z załącznikami N Nr 2.1, 2.2, 2.3 oraz 2.4 do decyzji, zawierającymi mapy z przedstawionym projektem podziału nieruchomości i z naniesionymi liniami rozgraniczającymi stanowiącymi linie podziału. Zaznaczono , iż niniejsza decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości." , W punkcie drugim natomiast utrzymał w mocy rozstrzygnięcia decyzji w pozostałej części. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał , iż dnia [...] czerwca 2005 r. na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad złożył do Wojewody Śląskiego wniosek o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji drogi dla zadania - "Budowa północnej obwodnicy miasta Lubliniec, w ciągu drogi krajowej Nr 46 Kłodzko - Opole - Lubliniec - Częstochowa". Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. - o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954) inwestor wystąpił w dniu 3 sierpnia 2005 r. o rozpatrzenie wniosku zgodnie z przepisami dotychczasowymi tj. obowiązującymi przed wejściem w życie powyższej ustawy. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. ustalono lokalizację w/w drogi, od której odwołanie wnieśli T. C., J. P. we własnym imieniu oraz wspólnie z innymi mieszkańcami Kochanowic. J. P. pismem z dnia [...] lutego 2006r. wycofał własne odwołanie, w wyniku czego Minister Budownictwa odrębną decyzją umorzył postępowanie odwoławcze, lecz następie wniósł kolejne odwołanie pod którym także podpisali się inni mieszkańcy Kochanowic, którzy jednakże nie podali swoich adresów . T. C. we wniesionym odwołaniu stwierdził, że o wydaniu zaskarżonej decyzji, która orzeka o podziale działek Nr [...],[...] oraz [...] dowiedział się dopiero z zawiadomienia biura geodezyjnego, działającego na zlecenie GDDKiA. Stwierdził również, że przy podejmowaniu decyzji pominięto nowelizację ustawy - Prawo ochrony środowiska z dnia 18 maja 2005 r., dyrektywę Unii Europejskiej 97/11/EC oraz, że odcinek drogi 314 KD -L1/2 nie jest drogą krajową tylko lokalną , więc przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. nie powinny mieć do niego zastosowania. Wskazał ponadto, że na jednej z działek podlegających podziałowi wybudował przed kilku laty dom, a zatwierdzona decyzja o lokalizacji uniemożliwi mu normalne funkcjonowanie. Natomiast J. P. w odwołaniu zarzucił, że Wojewoda Śląski wydając zaskarżoną decyzję nie wziął pod uwagę nowelizacji ustawy - Prawo ochrony środowiska z 18 maja 2005 r. oraz dyrektywy Unii Europejskiej, wskazał też, że szczególnie poważnym uchybieniem jest pominięcie ustawy z dnia 18 maja 2005 r., w myśl której wymagany jest udział społeczeństwa. Odwołujący się zaprotestował ponadto przeciwko przebiegowi projektowanej drogi ulicą K. w Kochanowicach, ponieważ jego zdaniem przekształcenie drogi lokalnej w drogę krajową znacznie pogorszy warunki życia mieszkańców. Zwiększona zostanie emisja spalin i hałasu, powstaną utrudnienia przy wjazdach i wyjazdach z posesji a nieruchomości stracą na wartości. Według odwołującego się należy rozważyć zaniechanie przebudowy ul. K. ze względu na znaną już wstępną lokalizację drogi krajowej poza miejscowością Kochanowice. Minister Budownictwa ustalił , iż podstawę prawną wydania przez Wojewodę Śląskiego powyższej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. - o lokalizacji szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 w/w ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji zostało wszczęte na wniosek złożony przez GDDKiA, a wniosek zawierał wszystkie elementy wskazane w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 w/w ustawy. Wyjaśniono , że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej powinna, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, zawierać w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, linii rozgraniczających teren, warunków wynikających z potrzeby ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzać projekty podziału nieruchomości, gdzie linie rozgraniczające ustalone decyzją, stanowią linie podziału nieruchomości. Organ odwoławczy jak podkreślono przeanalizował zapisy zaskarżonej decyzji pod kątem ich zgodności z art. 7 ust. 1 ustawy oraz skontrolował dokumentacje załączona do wniosku inwestora, która stała się załącznikiem do kwestionowanej decyzji. Analizując zapisy decyzji organ stwierdził, że nie rozstrzygają one jednocześnie kwestii określenia linii rozgraniczających ustalonych decyzją i zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Mając powyższe na względzie działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt. 2 kpa Minister Budownictwa uchylił część rozstrzygnięcia decyzji zawartej w jej pkt. II i orzekł w tym zakresie co do istoty. Orzekając ponownie organ odwoławczy określił, że linie rozgraniczające teren przedstawione są jako linie przerywane koloru czerwonego na planach sytuacyjno wysokościowych w skali 1:1000 ponumerowanych jako rysunki 2.1 do 2.6 materiałów do wniosku o wydanie decyzji. Zatwierdzając na podstawie art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych projekt podziału nieruchomości określił również, że zatwierdzony projekt przedstawiony jest na mapach stanowiących załączniki do decyzji, gdzie linie rozgraniczające teren stanowią linie podziału nieruchomości. Z kolei badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość wymogom przedstawionym w przepisie art. 7 ust. 1 w/w ustawy oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji w tej części. Odnosząc się do treści wniesionych odwołań organ uznał je za bezzasadne. Ustosunkowując się do odwołania T. C. z dnia [...] grudnia 2005 r. wyjaśniono, że do Ministra Transportu i Budownictwa wpłynęło podpisane przez niego pismo z dnia [...] lutego 2006 r., w którym oświadczył, że w wyniku dojścia do porozumienia z GDDKiA cofa swoje odwołanie od decyzji Wojewody Śląskiego. W dniu [...] marca 2006 r. wpłynęła do Ministra Transportu i Budownictwa skarga z dnia [...] lutego 2006 r., wniesiona na podstawie art. 233 kpa, w której T. C. przedstawił nieprawidłowości jakie, jego zdaniem, miały miejsce podczas procesu nabywania nieruchomości pod planowaną inwestycję. W dniu [...] marca 2006 r. wniesiono pismo, w którym T. C. oświadczył, że unieważnia podpisane porozumienie z GDDKiA. Stanowisko to zostało przez niego podtrzymane w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy rozpoznał odwołanie T. C. z dnia [...] grudnia 2005 r. Mając na uwadze stwierdzenie odwołującego się , że o decyzji dowiedział się dopiero z zawiadomienia Biura Geodezyjnego organ wyjaśnił, że o wydaniu decyzji Wojewoda Śląski, zgodnie z przepisem art. 7 ust. 2 ustawy, powiadomił strony postępowania w drodze obwieszczeń w urzędach właściwych ze względu na przebieg drogi oraz prasie lokalnej. I tak obwieszczenie informujące o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2005 r. zostało wywieszone na tablicy obwieszczeń Urzędu Miasta w Lublińcu od dnia 28 września 2005 r. do dnia 12 października 2005 r., a na tablicy obwieszczeń Urzędu Gminy Kochanowice od dnia 20 października 2005 r. do dnia 19 grudnia 2005 r. Obwieszczenie zostało opublikowane w Dzienniku Zachodnim dodatek częstochowski 26 września 2005 r. Także organ odwoławczy podniósł , iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pominięcia przez Wojewodę Śląskiego w postępowaniu przepisów ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw bowiem inwestor działając na podstawie art. 19 ust. 1 w/w ustawy wystąpił o rozpatrzenie wniosku zgodnie z przepisami dotychczasowymi tj. obowiązującymi przed wejściem w życie w/w ustawy. Odnosząc się do pominięcia Dyrektywy Unii Europejskiej Minister wskazano, że organ odwoławczy badając zaskarżoną decyzję zbadał zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., w oparciu o który została wydana. Jego zdaniem zbadanie zgodności przepisów ustawy z przepisami unijnymi leży poza zakresem prowadzonego przez organ drugiej instancji postępowania odwoławczego oraz poza zakresem kompetencji Ministra Budownictwa. Także w zakresie zarzutu niewłaściwego wykorzystania przepisów w/w ustawy odnośnie drogi Nr 314 - KD -L1/2 wyjaśniono, że w załączniku Nr 1 przedstawiającym linie rozgraniczające teren inwestycji oraz planowane przedsięwzięcie nie występuje takie oznaczenie drogi, dlatego nie mając pewności o jakim odcinku mowa w odwołaniu trudno odnieść się do tego zarzutu. Niemniej analizując rys. 2.6. załącznika Nr 1 do decyzji, na którym przedstawiono projektowane przedsięwzięcie na terenie m. Kochanowice, można domniemywać, że odwołujący ma na myśli nowy przebieg ul. D.. Obecnie ul. D. zlokalizowana jest wzdłuż zabudowanej działki o Nr ew. [...], należącej do odwołującego się. W przedstawionym projekcie zaplanowano likwidację połączenia tej ulicy z przebudowywaną drogą krajową, proponując realizację nowego fragmentu ul. D. skomunikowanego z drogą krajową poprzez planowane rondo. Ponieważ decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej powinna, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., zawierać w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, w decyzji tej należy jednoznacznie wskazywać, jak drogi publiczne zostaną ze sobą powiązane. W sytuacji gdy w wyniku planowanego przedsięwzięcia pozostawienie istniejącego obecnie skrzyżowania ul. D. z drogą krajową Nr 46 nie jest możliwe, projekt przedstawiony do realizacji musi zawierać również rozwiązanie zapewniające możliwość innego połączenia się tych dróg. Jeśli rozwiązanie to wymaga budowy nowego odcinka drogi, o innej kategorii niż krajowa, to niezbędne jest wybudowanie go w ramach tego samego przedsięwzięcia. Natomiast co do kolejnego zarzutu T. C. organ stwierdził, że zaproponowane rozwiązanie spowoduje odsunięcie ul. D. od domu skarżącego a więc nie można zgodzić się z jego twierdzeniem, że lokalizacja ta uniemożliwi mu normalne funkcjonowanie. Jednocześnie przedstawione w odwołaniu w/w zarzuty dotyczące nabywania gruntów zdaniem organu nie dotyczą decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, ponieważ decyzja ta nie orzeka o własności oraz o sprawach związanych z nabywaniem nieruchomości, które jest odrębnym etapem przygotowania inwestycji. Organ nie zgodził się także z twierdzeniem odwołującego się , że decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] września 2005 r. była niewykonalna do czasu prawomocności. Na podstawie art. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w związku z powyższym czynności geodezyjne związane z jej realizacją oraz proces nabywania nieruchomości mogły zostać rozpoczęte. Jednocześnie organ rozpatrując odwołanie J. P. , wyjaśnił że część z nich została wyżej omówiona , a ponadto wyjaśnił , że jako niezasadny organ uznał zarzut przekształcenia drogi lokalnej jaką jest ul. K. w Kochanowicach w drogę krajową albowiem podniesiono , że ul. K. obecnie stanowi fragment istniejącej drogi powiatowej DP-09669 i jej odcinek zostanie włączony w ciąg projektowanej obwodnicy. Odnosząc się do obaw strony co do przewidywanego pogorszenia warunków życia mieszkańców ulicy organ odwoławczy uznał, że obawy te są przedwczesne. W raporcie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, który został sporządzony dla potrzeb etapu ustalenia lokalizacji drogi wskazano, że w projekcie budowlanym inwestycji należy zaprojektować odpowiednie zabezpieczenie środowiska. W raporcie zaproponowano zastosowanie urządzeń do podczyszczania wód opadowych spływających z drogi oraz ekranów akustycznych ograniczających nadmierną uciążliwość akustyczną. Stwierdzono w nim, że jeśli zabezpieczenia te zostaną zrealizowane to odcinek włączenia projektowanej obwodnicy w ciąg istniejącej drogi krajowej Nr 46 w miejscowości Kochanowice nie będzie stwarzał zagrożenia dla środowiska a jego wpływ na poszczególne elementy środowiska nie będzie przekraczał dopuszczalnych norm. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli J. P. i P. L. - w imieniu swoim oraz 146 osób składających protest, K. S. i A. S., oraz T. C.. J. P. i P. L. oraz K. S. i A. S. w skargach zarzucili naruszenie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych a to: - art. 5 pkt. 5 tej ustawy albowiem nie dokonano wymaganego ustawą obwieszczenia w Urzędzie Gminy w Kochanowicach o wszczęciu postępowania, - art. 7 § 12 pkt. 4 tej ustawy albowiem nie zostały uwzględnione interesy osób trzecich; - art. 7 § 3 tej ustawy - wskazano przy tym, że decyzję Wojewody oprotestowano w terminie pismem z dnia 7 grudnia 2005 r., nieprawidłowe są zatem stwierdzenia o braku reakcji na obwieszczenia o wydanej decyzji; - art.. 9 § 2 ustawy - pismo sygnowane przez 146 mieszkańców z dnia 7 grudnia 2005 r. to odwołanie strony od decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, które winno być rozpatrzone w terminie 14 dni. - art. 8 - na spotkaniach z posłami, a także z przedstawicielami GDDKiA zostało wykazane, że decyzja nie jest uzasadniona interesem społecznym i gospodarczym, o czym świadczy Uchwała Rady Gminy Kochanowice z dnia 26 czerwca 2006 r., która przyjmuje inny przebieg obwodnicy przez m. Kochanowice Dodatkowo skarżący zarzucili, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z Konstytucją ponieważ narusza prawo własności. W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odniósł się także do zarzutów zawartych w skargach. Wskazując, iż dokumenty stanowiące załącznik do wniosku a następnie do decyzji zostały poddane analizie przez organ odwoławczy.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż wobec prawomocnego odrzucenia skargi A. S. postanowieniem z dnia 27 lutego 2007 r. (k.86-87) pozostały do rozpoznania skargi: J. P. i P. L., K. S. oraz T. C.. Natomiast w wyniku ich rozpoznania uznano , ze nie zasługują one na uwzględnienie dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalono je . Wskazując na przesłanki sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jak też rozstrzygania w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani wskazaną podstawą prawną (art. 134 § 1 cyt. wyżej ustawy) Sąd uznał, że skargi nie są zasadne albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który mógłby uzasadniać jej uchylenie. Zaskarżona decyzja jak wyjaśniono została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ( Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) Norma art. 7 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji wskazywał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1. W ocenie Sądu pierwszej instancji decyzja Ministra Budownictwa zawiera wszystkie te elementy. Jako nieuzasadniony zatem ocenił Sąd zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 ustawy to jest, że decyzja nie określa wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich (skarżących). Jak bowiem zaznaczono zgodnie z wymogami ustawy do wniosku o ustalenie lokalizacji tej inwestycji został dołączony Raport jej oddziaływania na środowisko. W Raporcie tym - na str. 87 wskazano jakie działania należy wykonać w celu ograniczenia wpływu negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Raport wskazuje na konieczność minimalizacji wpływów drogi na środowisko, w tym ochrony cieków zlokalizowanych w pasie drogowym planowanej trasy obwodnicy dzięki realizacji szczelnych rowów odwadniających ujmujących spływy deszczowe z nawierzchni drogowej planowanej obwodnicy i oczyszczanie wód opadowych przed ich odprowadzaniem do cieków powierzchniowych w separatorach a przez to ograniczenie spływów powierzchniowych bezpośrednio na przyległe do drogi tereny. Dodatkowo Raport wskazuje na konieczność zastosowania ekranów akustycznych w sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej wkomponowanych w krajobraz i środowisko. Jeżeli natomiast proponowane ekrany nie będą możliwe do realizacji z powodów technicznych i terenowych należy rozpatrzyć możliwość innego sposobu ochrony zagrożonych hałasem budynków. Jednocześnie Raport stanowi, że przeprowadzone obliczenia wykazały, że wielkość oddziaływania inwestycji na środowisko przekroczy dopuszczalne normy, ale jeżeli w projekcie budowlanym przewidziane zostaną odpowiednie zabezpieczenia środowiska to analizowana obwodnica nie będzie stwarzała dla niego zagrożenia, jej wpływ na środowisko będzie znacznie ograniczony (str. 95). Zaskarżona decyzja jak zauważył Sąd zawiera również rozstrzygnięcie wskazujące na konieczność wypłaty odszkodowania z tytułu ograniczeń w użytkowaniu terenu w trakcie eksploatacji obwodnicy w strefach jej ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko. W tych okolicznościach zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut skarżących co do tego, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia interesu osób trzecich. Z treści skarg jak i dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że toczyły się między stronami rozmowy na temat lokalizacji inwestycji a decyzja zakłada inny przebieg drogi, niż wynika to z ustaleń stron (m.in. kserokopia protokołu ze spotkania w dniu 20 lutego 2006 r. i inne.) Tymczasem jak wykazano zgodnie z przyjętym w tym zakresie orzecznictwem sądowoadministracyjnym - (vide m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r. IV SA/Wa 638/06, LEX Nr 329121) - przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji dróg krajowych nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi krajowej. Organy te mają obowiązek dokonać jedynie oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi krajowej nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. W tym zakresie zdaniem Sądu organy orzekające w tej sprawie dokonały odpowiednich ocen a ocena ta nie narusza prawa. Uznano, że trafnie organ odwoławczy zauważył, w odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu T. C., że jeżeli w wyniku planowanego przedsięwzięcia nie ma możliwości pozostawienia istniejącego obecnie skrzyżowania ul. D. z drogą krajową Nr 46, projekt przedstawiony do realizacji musi zawierać rozwiązanie zapewniające możliwość innego połączenia tych dróg. Zaproponowane rozwiązanie (załącznik 2.6 do decyzji) spowoduje jednak odsunięcie się ul. D. od zabudowań na nieruchomości T. C. a zatem jest ono dla niego korzystniejsze niż przeprowadzenie tej drogi wzdłuż istniejącej obecnie ul. D. Za niezasadny uznano również zarzut zawarty we wszystkich skargach dotyczący naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa własności. Wyjaśniono , że Konstytucja RP w art. 61 ust. 2 i 3 stanowi, że własność podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Prawo własności, mimo że jest prawem konstytucyjnie chronionym nie jest prawem bezwzględnym. Z jego istoty wynika możliwość szerokiego korzystania z nieruchomości gruntowych. Zakres swobody w korzystaniu z prawa własności został określony w art. 140 kc, który wskazuje, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. W tych samych granicach może rzeczą rozporządzać. A zatem zarówno Konstytucja RP jak i sama ustawa - kodeks cywilny, która szczegółowo reguluje zakres prawa własności wprowadza ustawowe ograniczenia własności. Ograniczenia takie wprowadzają m.in. przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Zdaniem Sądu planowana inwestycja drogi publicznej jest celem publicznym, co uzasadnia dopuszczalność objęcia jego lokalizacją nieruchomości skarżących, skutkując w przyszłości koniecznością ich nabycia w sposób ustawowo określony w drodze umowy lub wywłaszczenia. Ustawodawca w art. 13 ustawy nałożył także w ustawie stosowne obowiązki na zarządcę drogi w stosunku do tych nieruchomości, które znajdują się poza pasami drogowymi. Właścicielom przysługuje również prawo dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych. Wadliwości decyzji jak zaznaczono nie uzasadnia także treść uchwały Rady Gminy Kochanowice z dnia 26 czerwca 2006 r., która - jak wskazuje J. P. i P. L. - w inny sposób określa przebieg obwodnicy. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest tej uchwały jednakże w ocenie Sądu jej treść pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Po pierwsze - porównanie dat wydania obu aktów wskazuje, że kontrolowana decyzja o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jaką jest obwodnica Lublińca została wydana wcześniej, a więc w żaden sposób podjęta później uchwała przez Radę Gminy (a zatem inny organ) w przedmiocie przebiegu drogi, nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Dalej zauważono, że zgodnie z treścią art. 10 w/w ustawy w sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się. Natomiast za zasadny Sąd uznał z zarzut skarżących co do naruszenia art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodu na to, że obwieszczenie Wojewody Śląskiego o wszczęciu postępowania w sprawie budowy obwodnicy Lublińca zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń urzędu. Co więcej w odpowiedzi na skargę organ przyznał, że takiego ogłoszenia nie dokonano. W tej sytuacji jednakże Sąd uznał , że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 5 w/w ustawy, zgodnie z którym o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewoda zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. W ocenie Sądu naruszenie to pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd podkreślił , że strony dowiedziały się o toczącym się postępowaniu przed jego prawomocnym zakończeniem, zgłosiły uwagi (protesty) i wszystkie one były przedmiotem oceny przez organ odwoławczy. Zaznaczono, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy ma obowiązek ponownie rozpoznać sprawę, a nie tylko ograniczyć się do zbadania poprawności rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji. Sąd w omawianym zakresie podzielił pogląd reprezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 18 maja 2006 r. (OSK 831/05 ONSAiWSA 2006/6/157) wskazał, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd przyjął , że strony nie wykazały, iż brak zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania naruszyło w jakikolwiek sposób ich prawa i mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy procesowej nakazuje sądowi uchylenie zaskarżonej decyzji jedynie w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konkludując Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący nie wskazali na czym miałaby polegać sprzeczność decyzji z Dyrektywą Rady nr 97/11/WE. Sąd - badając legalność decyzji również nie stwierdził naruszenia prawa w tym zakresie. J. P. i P. L. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku i zaskarżając go w całości zarzucili naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), poprzez uznanie, iż naruszenie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. . o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie stanowi naruszenia prawa mającego istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia podstaw do stwierdzenia tego rodzaju naruszenia. Wskazując na powyższy zarzut, wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z treścią art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a. przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wobec powyższego zaznaczono, iż ustawodawca wyraził w k.p.a. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, zasada ta zobowiązuje organy administracji państwowej do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem, decyzji do umożliwienia im wypowiedzenia się o zebranych dowodach i materiałach oraz zgłoszonych żądaniach. Zasada wyrażona w treści przywołanego przepisu licznie przejawia się w k.p.a., m.in. przepisach nakładających obowiązek zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, przyznających stronie prawo dostępu do akt sprawy, prawo zgłaszania dowodów, prawo zadawania pytań świadkom, biegłym, a także przepisach dotyczących zawiadamiania strony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodów, dotyczących prawa strony do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, prawa zaskarżania określonych w k.p.a. postanowień, prawa strony do zaskarżania całej decyzji. Z powyższego przepisu wynika również, iż zachowanie wymagań nie jest pozostawione w zakresie uznania organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek. Zdaniem skarżących w tej sprawie powyższe prawo strony wyartykułowane poprzez brzmienie art. 10 § 1 k.p.a. zostało ograniczone, a tym samym zaskarżona decyzja jako wydana w trybie naruszającym przepisy procedury nie może się ostać. Obwieszczenie Wojewody Śląskiego o wszczęciu postępowania w sprawie budowy obwodnicy Lublińca nie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń urzędu, jak nakazuje przepis art. 5 ust.5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przepis art.5 ust. 5 przytoczonej wyżej ustawy stanowi wprost, iż wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych zawiadamiają w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Skarżący podnieśli, iż nie wywieszenie obwieszczenia, jak również samo stwierdzenie zawarte w treści niniejszego obwieszczenia, że cyt. "strony mogą zapoznać się z aktami sprawy w siedzibie Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach "- w sposób niezgodny z powyższymi przepisami ograniczyło możliwość wzięcia czynnego udziału w postępowaniu przeważającej liczbie mieszkańców, którzy głównie są zainteresowani realizacją i przebiegiem przedmiotowej inwestycji. Zaznaczono więc , że nie można przyjąć, iż w ten sposób stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu. Natomiast zdaniem skarżących jednoczesne naruszenie przez organ art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., uznać zatem należy, że naruszenie zasady zawartej w art. 10 § 1 kpa. W związku z powyższym skarżący podnieśli również, iż w przedmiotowej sprawie, jako zainteresowani mimo braku wymaganego prawem obwieszczenia zdołali dotrzeć do dokumentów znajdujących się w Urzędzie, gdzie usiłując zebrać dane dotyczące niniejszej sprawy. Odmówiono jednak sporządzenia odpowiednich kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a tym samym organ administracji naruszył przepisy, w szczególności art. 10 § 1 k.p.a., a nadto art.73 § 1 k.p.a., który przewiduje w swojej treści, iż w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Uznano , iż organ administracji nie był uprawniony odmówić skarżącemu dostępu do akt, tym bardziej , iż nie zachodziła jakakolwiek przesłanka wymieniona w art. 74 § 1 k.p.a., która wyłącza stronie możliwość przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Skarżący podnieśli , że skoro art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stanowi o podaniu do publicznej wiadomości w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej, to z powyższego wynika, iż obowiązek ciążący na organie administracji nie jest wypełniony jeśli podanie do publicznej wiadomości następuje albo tylko poprzez obwieszczenia lub jedynie w drodze ogłoszenia w prasie lokalnej, obowiązek jest spełniony w sytuacji spełnienia obu tych przesłanek, bowiem przepis ten nie ustanawia alternatywy rozłącznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Postępowanie kasacyjne stanowi odmienny od apelacyjnego tryb odwoławczy i w jego ramach Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje jedynie oceny prawidłowości orzeczenia wydanego przez Sąd pierwszej instancji (por. art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ustawa procesowa) pod względem jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, czego w żadnym wypadku nie można utożsamiać z ponowną kontrolą legalności decyzji administracyjnej (podobnie por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 226/05, LEX Nr 173349). Kontrola instancyjna Naczelnego Sądu Administracyjnego zawężona jest do badania wskazanych w środku odwoławczym kwestii spornych i Sąd ten nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, czy wreszcie samodzielnego formułowania jej zarzutów, ponieważ oznaczałoby to działanie z urzędu, co w świetle art. 183 § 1 ustawy procesowej nie jest dopuszczalne (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt FSK 13/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 15; wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają miedzy innymi wymienione w art. 176 ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W podstawach skargi kasacyjnej należy powołać wyraźnie normę prawa materialnego lub procesowego. Niezbędne jest ponadto określenie rodzaju zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, uzasadnienie zarzutu naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazanie dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie sądowoadministracyjnym adresatem zarzutu naruszenia prawa zarówno materialnego, jak i procesowego może być tylko sąd pierwszej instancji, ponieważ przedmiotem kontroli w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dlatego też podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy – por. wyr. NSA z 1 czerwca 2004 r., GSK 73/04 (M.Pr. 2004, Nr 14, s. 632). Skarga kasacyjna zawiera jeden zarzut naruszenia prawa procesowego ( art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) polegający na uznaniu , iż naruszenie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych , nie stanowi naruszenia prawa mającego istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji , pomimo zdaniem skarżącego istnienia podstaw do stwierdzenia tego rodzaju naruszenia. Natomiast w motywach wniesionej kasacji wskazano na naruszenie w postępowaniu administracyjnym przepisów art. 10 kpa oraz art. 73 § 1 kpa ,dodatkowo wymieniono również przepisy art. 74 § 1 kpa w kontekście całego postępowania administracyjnego. Mając na uwadze tak przedstawione zarzuty skargi kasacyjnej wyjaśnić należy ,iż w istocie w petitum skargi kasacyjnej zarzuca się Sądowi pierwszej instancji naruszenia prawa procesowego poprzez wadliwą ocenę zastosowanego w postępowaniu administracyjnym przepisu art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych co do oceny istotności tego naruszenia prawa i jego wpływu na wynik tego postępowania. Przy czym poza przytoczonym art. 174 pkt. 2 ustawy procesowej, który nie może być uznany za podstawę skargi kasacyjnej , w kasacji wniesionej w tej sprawie brak jest jakiegokolwiek przepisu w/w ustawy, która reguluje postępowanie sądowoadministracyjne. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób sformułowania podniesionego zarzutu kasacyjnego naruszenia prawa procesowego poprzez zakwestionowanie ustaleń przyjętych za podstawę wyrokowania i nie wskazanie w kasacji żadnego konkretnego przepisu prawa procesowego ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozwala przyjąć , iż w sprawie zgłoszono usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa procesowego. Skoro podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, należało zarzucić ewentualnie naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy procesowej przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów procesowych przez organ w toku postępowania administracyjnego bądź wskazanie na naruszenie innego przepisu tej ustawy procesowej, lecz tego skutecznie nie uczyniono w tej sprawie . Mając na uwadze , iż zarzut naruszenia prawa procesowego odniesiono wyłącznie do przepisu art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych , zauważyć w tym miejscu należy , iż art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. stanowi , że o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o lokalizacji drogi wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędach gminy właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Oceniając charakter wskazanego wyżej przepisu art. 5 ust. 5 niewątpliwie należy uznać go za normę prawa procesowego. Dla określenia charakteru prawnego danego przepisu nie jest istotne w jakim akcie normatywnym przepis ten jest zamieszczony, ale decyduje jego treść i cel. Przepisami prawnomaterialnymi są przepisy regulujące bezpośrednio stosunki administracyjnoprawne (określają zachowanie podmiotów) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (nakładają obowiązki i przyznają prawa lub uprawnienia). Przepisami procesowymi są zaś normy instrumentalne, które określają drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych. Niewątpliwie rozwiązania prawne ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. należy uznać za przepisy prawa materialnego , lecz niektóre jej uregulowania , w szczególności te , które wyłączają stosowanie przepisów Kpa ( art. 4 tej ustawy ) i nakazują odmienny niż w tej ustawie sposób postępowaniu przy wydawaniu decyzji należy uznać za przepisy procesowe . Lecz samoistny przepis art. 5 ust. 5 tej ustawy nawet uznany za przepis procesowy nie mogły być naruszony przez Sąd pierwszej instancji gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował tego przepisu procesowego . Niewątpliwie zarzut ten jest nieusprawiedliwiony skoro nie powiązania go z odpowiednia normą ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Podobnie się ma rzecz z przepisami kpa wprawdzie nie wymienionymi w petitum skargi kasacyjnej lecz powołanymi w jej uzasadnieniu a odniesionymi do postępowania administracyjnego . Również gdyby teoretycznie uznać , że to w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dodatkowo sformułowano zarzutu naruszenia prawa procesowego a to art. 10 kpa , jak i 73 § 1 kpa czy też ewentualnie art. 74 § 1 kpa to także one nie mogły zostać naruszone , gdyż Sąd administracyjny nie stosuje przepisów procesowych zawartych w kpa wobec wyczerpującego uregulowania postępowania sądowoadministracyjnego w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Dlatego też mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał w tej sprawie, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów naruszenia prawa procesowego. Tym samym brak prawidłowego wskazania w skardze kasacyjnej przepisów procedury sądowoadministracyjnej nie pozwala na podważenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, a tym samym stanowiska tego Sądu , że naruszenie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia . Niezależnie nawet od tego , iż nie przytoczono w skardze kasacyjnej właściwych podstaw kasacyjnych w obrębie wskazywanego zarzutu , to na marginesie czynionych rozważań uznać należało , iż trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji co do charakteru naruszenia art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. To , że o wszczęciu postępowania nie powiadomiono w drodze obwieszczenia w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz prasie lokalnej, nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia , skoro strony uprawnione dowiedziały się o tym postępowaniu i brały w nim udział. W postępowaniu tym strony zgłosiły swoje uwagi , które przecież w administracyjnym toku postępowania były rozważane i oceniane przez organy orzekające . Przedmiotowe naruszenie prawa nie uniemożliwiało zatem realizacji praw strony , które należy oceniać w kontekście uregulowań wyznaczonych przez ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. Nr 80 , poz. 721 ze zm.). W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .