II GSK 449/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.G. – H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 lipca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 953/07 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. G. – H. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę radców prawnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 25 lipca 2007 r. o sygn. akt VI SA/Wa 953/07 odrzucił skargę M. G. – H. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę radców prawnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że M. G. – H. złożyła w dniu [...] kwietnia 2007 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] lutego 2007 r. odmawiającą jej wpisu na listę radców prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w dniu [...] maja 2007 r. na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., przesłał skargę do Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych. W dniu [...] maja 2007 r. organ w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a. przekazał Sądowi I instancji skargę M. G. – H. wraz z odpowiedzią na skargę oraz z aktami sprawy. Zdaniem Sądu I instancji bezpośrednie wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skutkowało przekroczeniem ustawowego terminu o jakim mowa w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej M. G. – H. wniosła o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: - naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 31 ust. 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 i art. 25 ust. 1 pkt 2 oraz art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 123 poz. 1059 ze zm.) oraz art. 75-79 k.p.a.; - naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 112 k.p.a. polegające na błędnym pouczeniu strony o prawie do skargi do sądu administracyjnego oraz trybie wniesienia skargi. Autor skargi kasacyjnej argumentując zarzuty procesowe wskazał, że do momentu dokonania wpisu na listę radców prawnych osoba ubiegająca się o wpis na tę listę i nie będąca aplikantem radcowskim nie może być traktowana jak profesjonalny pełnomocnik. Zdaniem skarżącej uchwała Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych nie zawierała stosownego pouczenia o trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Organ powołując się na art. 53 § 1 p.p.s.a. oraz art. 31 ust. 3 ustawy o radcach prawnych poinformował skarżącą jedynie o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od momentu doręczenia uchwały, nie poinformował skarżącej o sposobie jej wniesienia. W opinii skarżącej takie zachowanie organu narusza art. 107 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd II instancji. Składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, dlatego istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, LEX nr 146732). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy wyłącznie naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, co oznacza, iż skuteczność zarzutów naruszenia przepisów postępowania jest zależna od wymienienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych jego zdaniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego a nie jedynie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Pogląd taki dominuje w orzecznictwie i doktrynie zarówno z początkowego okresu stosowania p.p.s.a (por. m. in.: wyroki NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 161/04, ONSA i WSA 2004 r. i z dnia 1 czerwca 2004 r., GSK 73/04, "Monitor Prawniczy" 2004 r., nr 14, str. 632; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006 r., str. 370) jak i z późniejszego (np. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2006 r., FSK 104/05 i glosa A. Kubiak – Kozłowskiej, OSP 2007 r., nr 1, str. 36 – 42). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że już zastosowanie wykładni językowej daje rezultat odpowiadający przedstawionemu poglądowi. Art. 174 pkt 2 p.p.s.a. usytuowany jest w rozdziale pierwszym działu IV tej ustawy. Używane w przepisach działu IV słowo "postępowanie", w różnych odmianach, zawsze oznacza postępowanie sądowoadministracyjne a nie postępowanie przed organami administracji publicznej (np. użyte w art. 183 § 2 p.p.s.a. bez dodatkowych określeń precyzujących znaczenie). Przedstawiona konstrukcja kontroli instancyjnej wywołanej wniesieniem skargi kasacyjnej sprowadza się do ograniczonego granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi zakresem zarzutów składających się na podstawy kasacyjne, badania prawidłowości orzeczenia sądu I instancji. Przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Wobec tego zarzucane wady muszą dotyczyć postępowania przed sądem i wynikać z naruszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Istotną wskazówką w tym względzie jest fakt, że również rozważane z urzędu okoliczności odpowiadające podstawom nieważności odnosić mogą się jedynie do przebiegu postępowania przed sądem. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nieprawidłowo zarzucił Sądowi I instancji naruszenie w ramach przepisów postępowania art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 112 k.p.a. Błędne sformułowanie zarzutu polega na tym, że wskazano przepisy k.p.a. regulujące postępowanie przed organami administracji publicznej bez powiązania z przepisami ustawy procesowej stosowanymi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z wymienionych wcześniej powodów tak sformułowany zarzut składający się na podstawę kasacyjną nie jest skuteczny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 31 ust. 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 i art. 25 ust. 1 pkt 2 oraz art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie badał skargi merytorycznie i w związku z tym nie mógł dokonać wadliwej wykładni wymienionych przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji oceniał skargę jedynie pod względem formalnym w ramach kontroli wstępnej tzn. badał czy skarga była dopuszczalna w świetle przepisów p.p.s.a. i w tym zakresie wydał postanowienie o odrzuceniu skargi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.