II GSK 1537/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi A. K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2011 r. o sygn. akt II GSK 1104/10 oddalającym skargę A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 333/10 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 października 2010 r. nr . w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. UZASADNIENIE Dnia 29 czerwca 2015 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga A. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2011 r. o sygn. akt II GSK 1104/10. Skarżący wskazał jako podstawę prawną swego działania art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r. w sprawie K 31/13 orzekł, że § 2 - 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671 ze zm.) w zakresie w jakim określają dolne granice kar pieniężnych są niezgodne z art. 63 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) w związku z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji, zaś podstawą prawną nałożenia na niego kary pieniężnej był § 3 pkt 20 powołanego rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, powołując się na art. 276 p.p.s.a. oraz art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 p.p.s.a. wniósł o zawieszenie postępowania i wyjaśnił, że A.K. oprócz skargi o wznowienie postępowania sądowego wniósł skargę o wznowienie postępowania administracyjnego (które zakończyło się wydaniem decyzji o karze na podstawie przepisów zakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny) i to postępowanie administracyjne zostało już wznowione, zatem do czasu jego zakończenia postępowanie sądowe powinno być zawieszone. Naczelny Sąd Administracyjny przesłał A.K.odpis odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego i wezwał do zajęcia stanowiska. W odpowiedzi na to wezwanie A. K. potwierdził informacje przekazane przez organ administracji oraz wyjaśnił, że wniosek o wznowienie postępowania złożony do organu administracji był wcześniejszy, zatem zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze wyżej przedstawioną nietypową sytuację procesową, w której wszczęte zostały dwa postępowania mające jeden wspólny cel, tj. wzruszenie orzeczenia o karze, oraz biorąc pod uwagę stanowiska obu stron uznał, że istnieją podstawy do zawieszenia postępowania sądowego. W świetle treści znajdujących się w aktach sprawy pism obu stron, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wnoszą one zgodnie o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, to zaś w związku z uregulowaniem zawartym w art. 192 p.p.s.a. obliguje ten Sąd do zawieszenia postępowania. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 192 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.