III FSK 1351/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.S.M. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Op 34/19 w sprawie ze skargi M.S.M. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 22 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Op 34/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, oddalił skargę M.S.M. w G. (dalej: Spółdzielnia) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: Kolegium) z 31 sierpnia 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (wyrok ten oraz pozostałe powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Spółdzielnia w złożonej skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2018 r. poz. 1454 - dalej: u.c.p.g.) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy przez przyjęcie bezkrytycznie porównania na nieruchomościach o podobnym charakterze ilości odpadów metodą szacunku, gdzie praktycznie wymienione podmioty prowadzą działalność całodobową w porównaniu ze Spółdzielnią, produkując więcej odpadów co ma wpływ na wysokość opłaty. Podmioty te nie mają przymiotu producentów odpadów o podobnym charakterze; 2/ niewłaściwe podstawy ustalenia szacunku w oparciu o normatyw ustalony przez Gminę G. w przedstawionych nieruchomościach niezamieszkałych o podobnym charakterze, deklaracje złożone przez podmioty oparte są na normatywie gminy. W oparciu o tak wskazane podstawy skargi kasacyjnej, Spółdzielnia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Opolu, ewentualnie o jego zmianę, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej z dnia 30 września 2022 r., działającego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), z uwagi na konieczność jej rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki po długim okresie oczekiwania spowodowanym ograniczeniami związanymi z sytuacją pandemiczną oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Strony zostały o tym powiadomione oraz jednocześnie pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Z uwagi na sposób sformułowania zarzutów oraz ich uzasadnienia w skardze kasacyjnej, koniecznym jest przypomnienie pewnych zasadniczych kwestii dotyczących zarówno wymogów, jakie powinna spełniać skarga kasacyjna oraz istoty i zakresu postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w analizowanej sprawie nie występuje. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez jej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone i dlaczego. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, może on uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać precyzyjne uzasadnienie, w czym wnoszący autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia powołanych w niej przepisów. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Dodać również należy, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 18 października 2017r., sygn. akt II OSK 2702/16). Spółdzielnia zarzuciła jedynie naruszenie art. 6o ust. 1 u.c.p.g. (doprecyzowanie naruszonego przepisu nastąpiło w uzasadnieniu skargi kasacyjnej), który stanowi, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Przepis ten określa kompetencje organu samorządowego do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wskazując jednocześnie metodę jej dokonania. Mógłby on zatem zostać naruszony wówczas, gdyby nie zachowano formy władczego aktu organu samorządowego przy spełnieniu przesłanek do jego wydania, bądź też określono wysokość opłaty sprzecznie ze wskazanymi w tym przepisie metodami. Zarówno z podniesionych zarzutów, jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, aby przyjęta metoda określenia wysokości opłaty, była sprzeczna z art. 6o ust. 1 u.c.p.g. Spółdzielnia kwestionowała jedynie sposób postępowania organów administracyjnych przy określeniu wysokości opłaty, zarzucając błędny dobór nieruchomości o podobnym charakterze na których generowane są odpady. Jest to jednak związane z postępowaniem dowodowym, gdyż wobec przyjęcia prawidłowej metody, zgodnej z dyspozycją wynikającą z art. 6o ust. 1 u.c.p.g., jedynie za pomocą zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Spółdzielnia mogłaby zakwestionować wydane rozstrzygnięcia. W skardze kasacyjnej żadne jednak zarzuty w tym przedmiocie nie zostały postawione. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości ewentualnego zakwestionowania stanowiska wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji, który badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji ocenił, że postępowanie dowodowe zostało prawidłowo przeprowadzone. Brak jest zatem podstaw do merytorycznej oceny argumentacji zaprezentowanej w skardze kasacyjnej. W drugim z podniesionych zarzutów, Spółdzielnia wskazała na "Niewłaściwe podstawy ustalenia szacunku (...)", bez powiązania tego twierdzenia z naruszeniem jakichkolwiek przepisów. Jak już wcześniej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji wnoszącego skargę kasacyjną, jakie przepisy prawa i dlaczego zostały naruszone i zamiast skarżącego kasacyjnie postawić zarzuty naruszenia tych przepisów. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), skargę kasacyjną oddalił. Paweł Dąbek Jolanta Sokołowska Jacek Pruszyński