III SA/Po 454/22

SENTENCJA Dnia 26 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor sądowy WSA Robert Talaga Protokolant: Sekretarz sądowy Aleksandra Wystańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2022 roku sprawy ze skargi Miasta i Gminy D. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia [...] marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. z dnia [...] grudnia 2022 r. o odmowie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na rolnicze wykorzystanie ścieków przemysłowych wytwarzanych w Przedsiębiorstwie "A." G.M. w D. udzielonego decyzją Starosty P. z dnia 12 czerwca 2017 r. Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia 22 stycznia 2019 r. wpłynęło do Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. pismo Ł. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w zakresie prawidłowości gospodarowania ściekami i realizowania obowiązków nałożonych w pozwoleniu wodnoprawnym na rolnicze wykorzystanie ścieków przez Przedsiębiorstwie "A." G.M. w D., ul. W. [...]. Dnia 15 maja 2019 r. zostało wydane zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na rolnicze wykorzystanie ścieków przemysłowych wytwarzanych w Przedsiębiorstwie "A." G.M. w D. udzielonego decyzją Starosty P. z dnia 12 czerwca 2017 r. W sprawie tej została wydana przez organ I instancji decyzja dnia 2 października 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. Organ odwoławczy decyzją z dnia 20 lutego 2020 r. uchylił ww. zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Następnie wydana została przez organ I instancji decyzja dnia 29 czerwca 2020 r. o odmowie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na rolnicze wykorzystanie ścieków przemysłowych wytwarzanych w Przedsiębiorstwie "A." G.M. w D. udzielonego decyzją Starosty P. z dnia 12 czerwca 2017 r. Powyższa decyzja została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia 25 listopada 2020 r. i sprawa został ponownie przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ I instancji decyzją dnia 31 maja 2021 r. odmówił ponownie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na rolnicze wykorzystanie ścieków przemysłowych wytwarzanych w Przedsiębiorstwie "A." G.M. w D. udzielonego decyzją Starosty P. z dnia 12 czerwca 2017 r. Powyższa decyzja została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia 23 sierpnia 2021 r. i sprawa został ponownie przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ I instancji decyzją dnia 30 grudnia 2021 r. odmówił ponownie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na rolnicze wykorzystanie ścieków przemysłowych wytwarzanych w Przedsiębiorstwie "A." G.M. w D. udzielonego decyzją Starosty P. z dnia 12 czerwca 2017 r. Na skutek odwołania złożonego przez Miasto i Gminę D. z dnia 17 stycznia 2022 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia [...] marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. z dnia [...] grudnia 2022 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 415 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania, jeżeli: 1) zakład zmienia cel i zakres korzystania z wód lub warunki wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu wodnoprawnym; 2) urządzenia wodne wykonane zostały niezgodnie z warunkami ustalonymi w pozwoleniu wodnoprawnym lub nie są należycie utrzymywane; 3) zakład nie realizuje obowiązków wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne, uprawnionych do rybactwa, oraz osób narażonych na szkody albo nie realizuje przedsięwzięć ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko, ustalonych w pozwoleniu wodnoprawnym; 4) zasoby wód podziemnych uległy zmniejszeniu w sposób naturalny; 5) zakład nie rozpoczął w terminie korzystania z uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego innych niż określone w art. 414 ust. 1 pkt 3 lub nie korzystał z tych uprawnień przez okres co najmniej 2 lat; 6) nastąpiła zmiana przepisów wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2; 7) nastąpiło zagrożenie osiągnięcia celów środowiskowych i jest to uzasadnione danymi z monitoringu wód oraz wynikami dodatkowego przeglądu pozwoleń wodnoprawnych, o którym mowa w art. 325 ust. 1 pkt 2; 8) nie wykonano lub nie przedłożono analizy ryzyka, o której mowa w art. 133 ust. 3, jeżeli taka analiza była wymagana. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe m.in. w dniu 12 października 2021 r. odbyły się oględziny oraz rozprawa administracyjna w trakcie której ustalono m. in., że ścieki trafiają do zakładowej oczyszczalni ścieków i dalej na złoże biologiczne. Oczyszczone ścieki trafiają do miejskiej kanalizacji sanitarnej i są badane na bieżąco. Organ ustalił ponadto, że spółka A Sp. z o. o. s.k. nie prowadzi działalności produkcyjnej, ale wydzierżawia innemu podmiotowi tj. Przedsiębiorstwu "A." G.M. m. in. nieruchomości. Organ wskazał, że na terenie Przedsiębiorstwa "A." G.M. powstają ścieki odprowadzane do oczyszczalni miejskiej i poprodukcyjne podlegające rolniczemu wykorzystaniu. Część ścieków poprodukcyjnych jest podczyszczanych w oczyszczalni przyzakładowej i ewentualnie odprowadzane są do kanalizacji gminnej. Przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne dotyczy rolniczego wykorzystania ścieków przemysłowych poprodukcyjnych wytwarzanych w Przedsiębiorstwie "A." G.M.. Organ ustalił, że wykorzystywane ścieki technologiczne miały pochodzić z mycia warzyw, owoców, prac porządkowych i mycia urządzeń. Nie jest wobec tego zasadny zdaniem organu zarzut dotyczący braku kanalizacji rozdzielczej pozwalającej na odprowadzanie do zakładowej oczyszczalni ścieków wyłącznie z mycia warzyw i owoców. Zdaniem organu przedsiębiorstwo spełnia wymagania wskazane w pozwoleniu wodnoprawnym. Oględziny dokonane dnia 12 października 2021 r. wykazały, że ścieki socjalno – bytowe z zakładu są gromadzone w szczelnych zbiornikach i następnie przewożone taborem asenizacyjnym i wprowadzane do kanalizacji miejskiej. Ścieki do rolniczego zagospodarowania pochodzące z produkcji oraz ścieki technologiczne kierowane są do zakładowej oczyszczalni ścieków i dalej wywożone na określone działki za pomocą beczkowozów i wylewane w okresie od marca do listopada. W pozostałym czasie są kierowane do kanalizacji gminnej. Organ wskazał, że w decyzjach z dnia 7 stycznia 2020 r. i 23 stycznia 2020 r. uregulowano gospodarkę wodno-ściekową w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych z dachów i terenów utwardzonych zakładu. Pozwolenia wodnoprawne wydane zostały na adresata - A Sp. z o. o. sp. k., ale to na jej nieruchomościach funkcjonuje Przedsiębiorstwo "A." G.M.. Organ I instancji przeprowadził oględziny w siedzibie spółki przy ul. W. [...] w D. albowiem pozwolenie wodnoprawne dotyczy rolniczego wykorzystania ścieków wytwarzanych w zakładzie zlokalizowanym pod tym adresem. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo odmówił przeprowadzenia dowodów z dokumentacji dotyczącej działki nr [...] albowiem działka ta nie była objęta przedmiotowym pozwoleniem wodnoprawnym. W skardze kierowanej do WSA w Poznaniu przez Miasto i Gminę D. strona skarżąca, działająca przez pełnomocnika, podniosła zarzut naruszenia: 1. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść decyzji tj. a) art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyjaśnienia od jakiego podmiotu Przedsiębiorstwo "A." G.M. w D. wynajmuje nieruchomość, środki trwałe oraz środki transportu służące prowadzeniu działalności przedsiębiorstwa, skutkujące wewnętrzną sprzecznością skarżonej decyzji, z której wynika z jednej strony, że to "A sp z o.o. sp. k. wynajmuje Przedsiębiorstwu "A." G.M. w D. w/w nieruchomości i środki, a z drugiej, że Przedsiębiorstwo "A." G.M. w D. wynajmuje od A sp. z o.o. w/w nieruchomości i środki; tymczasem A sp. z o.o. sp. k. i A sp. z o.o. są odrębnymi podmiotami gospodarczymi, a zatem weryfikacja prawidłowości stosowania pozwolenia wodnoprawnego wymaga wskazania konkretnego podmiotu od którego Przedsiębiorstwo "A." G.M. czerpie środki i powierzchnie niezbędne do prowadzenia działalności, gdyż brak ich precyzyjnego wskazania uniemożliwia stwierdzenie rzeczywistego miejsca prowadzenia działalności przez Przedsiębiorstwo "A." G.M. (a w szczególności ustalenia prawidłowego miejsca w którym winny zostać przeprowadzone oględziny zakładu), b) art. 77 kpa i 80 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie dowodu z dokumentu w postaci wyroku Sądu Rejonowego w W. VI Wydziału Karnego z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt VI W 25/21 (prawomocnego z dniem 28 kwietnia 2022 r.) skazującego J.M. jako dyrektora zarządzającego spółek A oraz działalności jednoosobowej G.M. za wylewanie odpadów na grunty leśne osób trzecich na skutek uznania, że wyrok dotyczy innej działki niż wymienione w kwestionowanym pozwoleniu wodnoprawnym, tymczasem skoro ze skazującego wyroku wynika, że działając w oparciu o analizowane pozwolenie wodnoprawne ścieki były wylewane na inną niż ściśle w nim wskazane, to oznacza rażące naruszenie tego pozwolenia, kwalifikujące do jego cofnięcia, c) art. 7, art. 77 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez zlekceważenie przez organ I instancji udzielenie na to przyzwolenia przez organ Il instancji wniosków dowodowych objętych pismem pełnomocnika Gminy D. z dnia 24 czerwca 2019 r. 2. zaniechaniu uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania pomimo wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a) art. 107 § 3 kpa poprzez brak ponownego wszechstronnego rozpatrzenia sprawy pod względem merytorycznym, wyrażający się w zaniechaniu uzupełnienia materiału dowodowego i podjęcia celowych i rzeczywistych czynności zmierzających do wyjaśnienia pochodzenia ścieków które są wykorzystywane rolniczo, na skutek zaniechania przeprowadzenia dowodów z uprzednio wskazywanego materiału (podczas oględzin w październiku 2021 r. w rzeczywistości dokonywano weryfikacji z góry ukierunkowywanej dla potwierdzenia odgórnie przejętego założenia o zgodności z prawem działań beneficjenta pozwolenia, w szczególności pomijano, iż oględziny prowadzi się na terenie innego podmiotu a nadto zlekceważono zeznania G. i J.M. złożone w toku sprawy VI W 25/21 z których wynikało, iż wylewane są na pola podczyszczone ścieki poprodukcyjne), a ograniczył się jedynie do odebrania wyjaśnień od właściciela zakładu (lekceważąc, iż są one sprzeczne z zeznaniami złożonymi w sprawie karnej), bez weryfikacji argumentów podnoszonych przez odwołującego w toku postępowania jak również inne organy, w tym WIOŚ; b) art. 7 k.p.a., art. 76 k.p.a, art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez brak ustalenia, iż pozwolenie wodnoprawne jest naruszane w związku z korzystaniem z niego przez inne podmioty tj. A sp. z o.o. i A sp. z o.o. sp. k. które mieszczą się na terenie gdzie dokonywano oględzin i rozprawy administracyjnej w dniu 6 czerwca 2019 r. oraz w dniu 12 października 2021 r., a nie w miejscu gdzie wedle Centralnej Ewidencji i informacji o Działalności Gospodarczej ma siedzibę i prowadzi działalność Przedsiębiorstwo "A." G.M., które to okoliczności były podnoszone w toku rozprawy w dniu 12 października 2021 r. (w tym w zastrzeżeniach do protokołu), lecz zostały przez organ zignorowane, co potwierdza, iż oględziny/rozprawa miały jedynie charakter pozorny nie ukierunkowany na rzetelne zgromadzenie materiału dowodowego, w tym ustaleniu stopnia i zakresu naruszeń pozwolenia wodnoprawnego, zaś całe postępowanie prowadzone jest od kilku lat stronniczo i skrajnie nierzetelnie; c) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyrażające się w poczynieniu wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia G.M. ustaleń, że A sp. z o.o. i A sp. z o.o. sp. k, nie prowadza żadnej działalności produkcyjnej a wszelkie ścieki pochodzą jedynie z prowadzonego przez niego Przedsiębiorstwa "A." G.M. w D., a w konsekwencji nie doszło do naruszenia pozwolenia wodnoprawnego wydanego decyzją nr [...] Starosty P. z dnia 12.06.2017 r., mimo, że organ I instancji posiada z urzędu wiedzę, że w/w spółki uzyskały odrębne pozwolenia wodnoprawne co poddaje w oczywistą wątpliwość twierdzenia o braku prowadzenia przez te spółki działalności, ponieważ gdyby rzeczywiście takiej działalności nie prowadziły to nie potrzebowałyby pozwoleń wodnoprawnych, a tym bardziej nie starałyby się o uzyskanie takiego pozwolenia, które obejmowałoby swoim zakresem również pozwolenie kwestionowane w niniejszym postępowaniu; d) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez pominięcie, że kontrola przeprowadzona przez WIOŚ Delegatura S. stwierdziła rażące uchybienia polegające na braku kanalizacji rozdzielczej, która pozwalałaby na odprowadzanie do zakładowej oczyszczalni wyłącznie ścieki z mycia warzyw i owoców, co uniemożliwia zakładowi wykorzystanie rolnicze ścieków wyłącznie z mycia warzyw i owoców, które to wnioski organ całkowicie zignorował, a nadto pominął, że organ I instancji podczas rozprawy administracyjnej w dniu 12 października 2021 r. w ogóle nie był zainteresowany tą kwestią mimo wyrażenia w tym zakresie zastrzeżenia pełnomocnika odwołującego (już tylko ta okoliczność winna skutkować cofnięciem pozwolenia wodnoprawnego, gdyż potwierdza, iż pomimo wielu lat od uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, jego beneficjent w ogóle nie posiada możliwości technicznych jego prawidłowego wykonywania w konsekwencji czego rażąco je narusza); e) art. 7 k.p.a., art. 8 kpa, art. 75 § 1 k.p.a., 77 kpa i 78 k.p.a. poprzez konsekwentne pomijanie wszystkich wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika odwołującego w toku całego postępowania prowadzonego przez organ przez blisko dwa lata, które w sposób niewątpliwy potwierdzają konsekwentne naruszanie pozwolenia wodnoprawnego przez jego beneficjenta, a w świetle ustaleń poczynionych w toku oględzin w sposób oczywisty świadczyły o rażących nieprawidłowościach w postępowaniu przedsiębiorcy, polegających na wykorzystywaniu pozwolenia wodnoprawnego niezgodnie z przeznaczeniem, poprzez wylewanie nieczystości z produkcji zabronionych do wykorzystania zgodnie z pozwoleniem, gdyż w zakładzie brak kanalizacji rozdzielczej, która pozwalałaby na odprowadzanie do zakładowej oczyszczalni wyłącznie ścieki z mycia warzyw i owoców, co uniemożliwia zakładowi wykorzystanie rolnicze ścieków wyłącznie z mycia warzyw i owoców (co zostało przyznane przez G. i J.M. w toku postępowania sygn. VI W 10/20); f) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyrażające się w uznaniu, że G.M. usunął stwierdzone uprzednio nieprawidłowości w wykonywaniu udzielonego pozwolenia wodnoprawnego polegające na: niewłaściwym wykonywaniu badań poprzez zaniechanie przekazywania badań mikrobiologicznych, parazytologicznych oraz składu ścieków przemysłowych do rolniczego wykorzystania do organów wskazanych w pozwoleniu, pominięciu faktu uchybienia obowiązkowi rozdeszczowania ścieków za pomocą deszczowni beczkowej, poprzez wylewanie ścieków jednolitym strumieniem, pozostawiającym charakterystyczne zagłębienia w glebie, z pojazdu stojącego w miejscu, wylewaniu na grunty rolne odpadów innych niż powstałe z płukania warzyw i owoców, podczas gdy zostało to stwierdzone przez biegłego sądowego w toku postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem skazującym przeciwko J.M. jako dyrektorowi zarządzającemu spółek A oraz działalności jednoosobowej G.M., iż przedmiotem wylewania na grunty rolne są inne substancje niż popłuczyny warzyw i owoców (opinia biegłego, która doprowadziła do wydania przeciwko J.M. wyroku skazującego w załączeniu); wylewaniu odpadów także na inne grunty niż te wskazane w pozwoleniu wodnoprawnym oraz wylewanie podczyszczonych ścieków poprodukcyjnych, co w sposób bezsporny wynika z będących w posiadaniu protokołów rozpraw sprawie SR w W. VI Wydziału Karnego sygn. VI W 25/21 przeciwko J.M., zakończonych prawomocnym wyrokiem skazującym za wylewanie odpadów na grunty leśne osób trzecich; uchybienia obowiązkowi wylewania ścieków jedynie na ściśle określone w pozwoleniu działki poprzez wylewanie ścieków w sposób niedbały, nie tylko na grunty rolne objęte pozwoleniem, ale także na inne działki, a nadto na drogi gminne, a zatem na działki nie wykorzystywane rolniczo oraz działki będące własnością osób trzecich, co stwierdza w sposób wiążący prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II Ka 12/22, skazujący J.M. za czyn polegający na wywozie nieczystości na działki osób trzecich, zaś w toku samego postępowania zarówno J.M. jak i G.M potwierdzili, iż rolniczo wykorzystywane są wszelkie ścieki poprodukcyjne, co potwierdza lekceważący stosunek wymienionego do przepisów prawa i obowiązujących pozwoleń wodnoprawnych; w sytuacji braku obiektywnego stwierdzenia przez organ usunięcia w/w uchybień w wykonywaniu przez pozwolenia wodnoprawnego, na skutek przeprowadzenia oględzin w dniu 12 października 2021 r. w sposób z góry ukierunkowany na zlekceważenie zgłaszanych w toku postępowania uchybień /czego najbardziej dobitnym przejawem jest lekceważenie przez przedstawicieli Wód Polskich faktu, iż prowadzili oględziny w siedzibie spółki z o.o. a nie indywidualnej działalności G.M, która mieści się pod innym adresem i zgodnie z danymi z CEiDG nie prowadzi działalności w miejscu w którym organ dokonał oględzin); II. Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 415 pkt 1 ustawy - Prawo wodne poprzez brak rozpoznania istoty sprawy na skutek jego niezastosowania w wyniku odgórnego i lakonicznego stwierdzenia, że brak przesłanek do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, w sytuacji gdy przepis ten przewiduje fakultatywne przesłanki które organ winien rozważyć w ramach uznania administracyjnego, czego jednak zaniechał, mimo udowodnienia w toku postępowania rażących uchybień w realizacji pozwolenia wodnoprawnego, które organ winien rozważyć z uwzględnieniem interesu publicznego i indywidualnego interesu wszystkich stron (korzystanie z niego przez inne podmioty, wylewania zamiast popłuczyn z owoców i warzyw ścieków poprodukcyjnych /okoliczności potwierdzone zeznaniami G.M. i J.M. złożonymi w sprawie karnej/ oraz stwierdzenia przez WIOŚ Delegatura w S. o rażących nieprawidłowościach w wykonywaniu skarżonego pozwolenia polegających na braku kanalizacji rozdzielczej, która pozwalałaby na odprowadzanie do zakładowej oczyszczalni wyłącznie ścieków z mycia warzyw i owoców, co uniemożliwia zakładowi wykorzystanie rolnicze ścieków wyłącznie z mycia warzyw i owoców, a tym samym uniemożliwia prawidłowe wykonywanie pozwolenia wodnoprawnego. W zakresie materiału dowodowego skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów, gdyż nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a nadto nie było możliwe gdyż powstały po wydaniu skarżonej decyzji: 1. wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II Ka 12/22, na okoliczność prawomocnego skazania J.M. za wylewanie odpadów na grunty leśne osób trzecich, a tym samym w świetle art. 11 ppsa wiążącego ustalenia, że działając jako dyrektor zarządzający spółek A oraz działalności jednoosobowej G.M. narusza on udzielone pozwolenie wodnoprawne, 2. wydruku CEiDG Przedsiębiorstwo "A." G.M., na okoliczność rzeczywistego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w szczególności że w/w przedsiębiorstwo nie prowadzi działalności w miejscu siedziby A sp. z o.o. i A sp. z o.o. sp. k., ani w miejscu przeprowadzenia oględzin w dniu 6 czerwca 2019 r. oraz 12 października 2021 r., co prowadzi do wniosku, że czynności te zostały przeprowadzone przez organ jedynie pozornie. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 14 września 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej ponownie wniósł dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci ww. wyroku Sądu Okręgowego w S., wskazując, że wyrok ten jest prawomocny. Podczas rozprawy dnia 12 października 2022 r. Sąd przeprowadził dowód z ww. dokumentu w postaci wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II Ka 12/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając w granicach przyznanych kompetencji, wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub zaskarżonego postanowienia. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej przywoływana jako "p.p.s.a."), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit."c"). Należy też dodać, że w myśl art. 134 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest prawidłowość – z perspektywy normatywnej - decyzji zarówno organu I instancji z dnia 30 grudnia 2021 r. odmawiającej cofnięcia zezwolenia wodnoprawnego, jak i decyzji organu odwoławczego z dnia [...] marca 2022 r. – utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślić należy, że ww. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji tj. Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. z dnia 30 grudnia 2021 r. w przedmiocie odmowy cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na rolnicze wykorzystanie ścieków przemysłowych wytwarzanych w Przedsiębiorstwo "A." G.M. w D. udzielonego decyzją Starosty P. z dnia 12 czerwca 2017 r. Przedmiotem kontroli judykacyjnej, dokonywanej w niniejszej sprawie jest działalność organów administracji publicznej i to z perspektywy prawa procesowego, jak i materialnego. Na wstępie rozważań prawnych należy wskazać, że organy administracji publicznej prowadziły postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na rolnicze wykorzystanie ścieków przemysłowych wytwarzanych w Przedsiębiorstwie "A." G.M. w D. udzielonego decyzją Starosty P. z dnia 12 czerwca 2017 r. Adresatem decyzji w zakresie pozwolenia wodnoprawnego był przedsiębiorca G.M., prowadzący działalność gospodarczą - Przedsiębiorstwo "A." G.M. w D.. Działalność ta jest prowadzona przez ww. przedsiębiorcę w D. przy ul. W. [...]. Poniżej zostanie dokonana analiza czynności procesowych organów, a także wyników tychże czynności, skutkujących wydaniem decyzji administracyjnych, a to w zakresie czy adresat decyzji Starosty P. z dnia 12 czerwca 2017 r. zachowuje się zgodnie z obowiązkami nałożonymi na tego przedsiębiorcę na podstawie tej decyzji oraz czy zaistniały normatywne podstawy do wydania decyzji odmawiającej cofnięcia ww. pozwolenia wodnoprawnego, a to z perspektywy przesłanek/braku przesłanek unormowanych w art. 415 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz. U. 2021, poz. 2233 z późn. zm.). Wskazać należy, że zgodnie z art. 415 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania, jeżeli: 1) zakład zmienia cel i zakres korzystania z wód lub warunki wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu wodnoprawnym; 2) urządzenia wodne wykonane zostały niezgodnie z warunkami ustalonymi w pozwoleniu wodnoprawnym lub nie są należycie utrzymywane; 3) zakład nie realizuje obowiązków wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne, uprawnionych do rybactwa, oraz osób narażonych na szkody albo nie realizuje przedsięwzięć ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko, ustalonych w pozwoleniu wodnoprawnym; 4) zasoby wód podziemnych uległy zmniejszeniu w sposób naturalny; 5) zakład nie rozpoczął w terminie korzystania z uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego innych niż określone w art. 414 ust. 1 pkt 3 lub nie korzystał z tych uprawnień przez okres co najmniej 2 lat; 6) nastąpiła zmiana przepisów wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2; 7) nastąpiło zagrożenie osiągnięcia celów środowiskowych i jest to uzasadnione danymi z monitoringu wód oraz wynikami dodatkowego przeglądu pozwoleń wodnoprawnych, o którym mowa w art. 325 ust. 1 pkt 2; 8) nie wykonano lub nie przedłożono analizy ryzyka, o której mowa w art. 133 ust. 3, jeżeli taka analiza była wymagana. Treść art. 415 Prawa wodnego wskazuje, że "pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania". Ten sposób normowania oznacza, że organ administracji publicznej posiada uprawnienie, a nie obowiązek cofnięcia bądź też ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji zaistnienia którejkolwiek z przesłanek normatywnych wymienionych w pkt 1 – 8 analizowanego przepisu prawnego. Tak więc w sytuacji stwierdzenia niezgodności wykonania urządzenia z warunkami ustalonymi w pozwoleniu wodnoprawnym ww. przepis prawa nie obliguje organu do cofnięcia pozwolenia. Użycie przez ustawodawcę w powołanej normie sformułowania "może" świadczy o tym, że organ, wydając rozstrzygnięcie na jej podstawie, działa w warunkach uznania administracyjnego. Konstrukcja uznania administracyjnego wyraża się w możliwości wyboru konsekwencji prawnych w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Uznanie administracyjne nie polega więc na swobodzie organu administracji, w zakresie odnoszącym się do ustalania stanu faktycznego. Działając w ramach uznania administracyjnego, organy administracji są zobligowane do szczegółowego zbadania stanu faktycznego i odzwierciedlenia w aktach sprawy wyniku postępowania dowodowego. Decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego nie może być zatem decyzją dowolną, lecz musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób wyważać słuszny interes strony i interes społeczny (wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., II GSK 863/10, LEX nr 966221). Wskazać należy, że w świetle art. 7 k.p.a. na organach administracji spoczywa obowiązek uwzględniania z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany – zgodnie z zasadą z art. 7 k.p.a. – załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Podsumowując, konstrukcja uznania administracyjnego, zastosowana w art. 415 Prawa wodnego, oznacza, że nawet stwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie nie obliguje, a jedynie uprawnia organ do orzeczenia o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego. W związku z tym organ ma obowiązek precyzyjnie i wyczerpująco wykazać, z jakich powodów uznał cofnięcie pozwolenia za niezbędne zarówno z punktu widzenia interesu społecznego, jak i słusznego interesu indywidualnego. Jest to tym bardziej istotne, że adresaci pozwolenia ponoszą zazwyczaj znaczne koszty realizacji objętych nim urządzeń. Organ powinien także szczegółowo uzasadnić decyzję odmawiającą cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego. Uzasadnienie decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego musi zatem zawierać pewne istotne elementy treściowe, bez których weryfikacja legalności tej decyzji nie jest możliwa, tj., oprócz precyzyjnie określonych warunków wykonania pozwolenia wodnoprawnego, należy ściśle określić, jakimi dowodami organ kierował się, wydając rozstrzygnięcie, a z jakich przyczyn innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Obowiązki te dotyczą w całej rozciągłości także organu drugiej instancji który, zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania, ma obowiązek samodzielnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym jest zobligowany do zbadania wszystkich okoliczności sprawy. Powinno to znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu wydane w przedmiotowej sprawie decyzje spełniają powyższe wymogi wskazane m. in. w art. 415 Prawa wodnego (z perspektywy prawa materialnego) oraz unormowane w art. 107 kpa ( z perspektywy procesowej). W przedmiotowej sprawie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia [...] marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. z dnia [...] grudnia 2021 r. o odmowie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na rolnicze wykorzystanie ścieków przemysłowych wytwarzanych w Przedsiębiorstwie "A." G.M. w D. udzielonego decyzją Starosty P. z dnia 12 czerwca 2017 r. Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że przeprowadził w dniu 12 października 2021 r. oględziny, jak i rozprawę administracyjną w trakcie której ustalono m. in., że ścieki trafiają do zakładowej oczyszczalni ścieków i dalej na złoże biologiczne. Oczyszczone ścieki trafiają do miejskiej kanalizacji sanitarnej i są badane na bieżąco. Z protokołu oględzin i rozprawy jak również z zawiadomienia z dnia 10 września 2021 r. o przeprowadzeniu oględzin i wezwania na rozprawę wynika jednoznacznie, że oględziny i rozprawa odbywały się w miejscowości D., ul. W [...], a więc w siedzibie przedsiębiorstwa G.M. W ocenie Sądu ustalenia te nie zostały skutecznie podważone przez stronę skarżącą w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. W aspekcie zarzutów wskazanych w skardze, a dotyczących podmiotu, który prowadzi działalność gospodarczą objętą pozwoleniem wodnoprawnym zdaniem Sądu prawidło ustalono w postępowaniu administracyjnym, że spółka A Sp. z o. o. S. K. nie prowadzi działalności produkcyjnej, ale wydzierżawia Przedsiębiorstwu "A." G.M. m. in. nieruchomości. Na terenie Przedsiębiorstwa "A." G.M. powstają ścieki bytowe odprowadzane do oczyszczalni miejskiej i poprodukcyjne podlegające rolniczemu wykorzystaniu. Część ścieków poprodukcyjnych jest podczyszczanych w oczyszczalni przyzakładowej i ewentualnie odprowadzane są one do kanalizacji gminnej. G.M. przedłożył w toku postępowania administracyjnego umowę dzierżawy z dnia 4 października 2017 r. zawartą pomiędzy A sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w P., ul. P. [...] G.M– prowadzącym jednoosobowo działalność gospodarczą pod nazwą - Przedsiębiorstwo "A." G.M. w D. przy ul. W. [...]. Przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne dotyczy rolniczego wykorzystania ścieków przemysłowych poprodukcyjnych wytwarzanych w Przedsiębiorstwie "A." G.M.. Wykorzystywane ścieki technologiczne miały pochodzić z mycia warzyw, owoców, prac porządkowych i mycia urządzeń. Prawidłowo wskazał organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji (k. 7 i nast. decyzji administracyjnej) - na podstawie dokonanych oględzin i po przeprowadzeniu rozprawy - że nie jest zasadny zarzut dotyczący braku kanalizacji rozdzielczej pozwalającej na odprowadzanie do zakładowej oczyszczalni ścieków wyłącznie z mycia warzyw i owoców. Szczegółowo opisał zasady gospodarki ściekami w przedsiębiorstwie G.M. Z prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że zakład spełnia generalnie wymagania wskazane w przedmiotowym pozwoleniu wodnoprawnym. Jak wskazał organ w uzasadnieniu swojej decyzji, oględziny z dnia 12 października 2021 r. wykazały, że ścieki socjalno – bytowe z zakładu są gromadzone w szczelnych zbiornikach i stamtąd przewożone taborem asenizacyjnym i wprowadzane do kanalizacji miejskiej. Ścieki do rolniczego zagospodarowania pochodzące z produkcji orz ścieki technologiczne kierowane są na zakładową oczyszczalnię ścieków i dalej wywożone na określone działki za pomocą beczkowozu i wylewane w okresie od marca do listopada. W pozostałym okresie ścieki są kierowane do kanalizacji gminnej. Należy zwrócić uwagę na zakres postępowania dowodowego prowadzonego przez organy oraz aktywne uczestnictwo stron w tym postępowaniu. Wśród najistotniejszych środków dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych znajdują się m.in. sprawozdania z badań laboratoryjnych jak również wyjaśnienia G.M. z dnia 9 lutego 2021 r. opisujące zarówno podmiot prowadzący działalność gospodarczą w wyniku której to działalności powstają ścieki wraz ze wskazaniem programu gospodarki ściekowej, książkę ilości ścieków do rolniczego zagospodarowania, rejestry rolniczego zagospodarowania ścieków na działkach wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym w roku 2018, 2019, 2020 r., 2021,. Organ I instancji zwrócił się także do Ł. Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska o nadesłanie protokołu kontroli. Jak wynika z protokołu kontroli nr 48/2021 oraz z protokołu oględzin sporządzonego przez Ł. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w kontrolowanym zakładzie Przedsiębiorstwo "A." G.M., położonym w D. przy ul. W. [...] stwierdzono jedynie naruszenia w zakresie braku prowadzenia karty ewidencji odpadów dla odpadu o kodzie 02 03 05 w okresie od stycznia 2021 r. do maja 2021 r. i za to naruszenie obowiązku wynikającego z art. 180 ustawy o odpadach zastosowano środek sankcjonujący w postaci pouczenia (k. 9 i nast. protokołu kontroli). Ponadto jak wynika protokołu kontroli i oględzin miejscem kontroli i oględzin był zakład mieszczący się w D. przy ul. W. [...]. Organ II instancji szczegółowo opisał ponadto w uzasadnieniu swojej decyzji, że w odrębnych decyzjach z dnia 7 stycznia 2020 r. i 23 stycznia 2020 r. uregulowano szczegółowo gospodarkę wodno-ściekową w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych z dachów i terenów utwardzonych zakładu. Organ wskazał też trafnie zdaniem Sądu, że ww. pozwolenia wodnoprawne wydane zostały na podmiot - A Sp. z o. o. S. K., ale to na jej nieruchomościach funkcjonuje Przedsiębiorstwo "A." G.M.. Jednakże decyzje te nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Trafnie też wskazał organ odwoławczy, że organ I instancji przeprowadził oględziny w siedzibie spółki przy ul. W. [...] w D., albowiem pozwolenie wodnoprawne dotyczy rolniczego wykorzystania ścieków wytwarzanych w zakładzie zlokalizowanym pod tym adresem. WSA dokonał także analizy postępowania karnego prowadzonego w stosunku do J.M., a więc wobec osoby zobowiązanej do nadzoru nad gospodarką ściekową w przedsiębiorstwie G.M. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt VI W 25/21, uznający obwinionego J.M. winnego popełnienia wykroczenia polegającego na wylewaniu nieczystości na gruncie nie należącym do obwinionego tj. wykroczenia z art. 162 § 1 kodeksu wykroczeń i za to wykroczenie Sąd nałożył karę grzywny w wysokości 1000 zł. Z sentencji i z uzasadnienia powyższego wyroku sądu karnego wynika, że obwiniony będąc zobowiązanym do nadzoru nad gospodarką ściekową przedsiębiorstwa "A." G.M. w D., zanieczyścił glebę w lesie należącym do innych osób, poprzez brak nadzoru nad pracownikiem, który wylał ścieki w pobliżu lasu pokrzywdzonych i które wskutek tego spłynęły do lasu. WSA wskazuje, że w sprawie karnej został przeprowadzony dowód z opinii biegłego - dr nauk chemicznych – Ł.W., który wskazał w konkluzji przedmiotowej opinii z dnia 24 sierpnia 2021 r., że - na podstawie przeprowadzonych badań gruntu nie można kategorycznie stwierdzić, że do gruntu wylano ścieki przemysłowe. Nie nastąpiło też przekroczenie wartości dopuszczalnych parametrów, a w konsekwencji stężenie zidentyfikowanych substancji nie wymaga rekultywacji gleby bądź zniszczenia lub neutralizacji przedmiotowych substancji. Podkreślić należy, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy w uzasadnieniach decyzji odniosły się do prowadzonego postępowania karnego wskazując, że zachowanie obwinionego dotyczyło działki ewidencyjnej o nr [...] (obręb D.), a więc działki nie objętej decyzją w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego z dnia 12 czerwca 2017 r. WSA przeprowadził ponadto dowód z dokumentu w postaci wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II Ka 12/22. Z treści tego wyroku wynika, że sąd odwoławczy utrzymał ww. wyrok sądu I instancji w mocy. Zdaniem Sądu – odnosząc się do oceny ww. zdarzenia dotyczącego działki nr [...], jak również sprawy prowadzonej przed sądem powszechnym należy wskazać, że organy błędnie oceniły w sposób tożsamy okoliczność wskazaną przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji (k. 12 decyzji) stwierdzając, że działka ta nie była objęta przedmiotowym pozwoleniem wodnoprawnym. WSA stwierdza, że istotna, a dotycząca okoliczności ustalonej w sprawie karnej, że wylewane przez pracownika przedsiębiorstwa G.M . ścieki - jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 2 grudnia 2021 r. - nie przekraczały wartości dopuszczalnych normatywnie norm w aspekcie szkodliwości dla środowiska. Nie doszło więc do zanieczyszczenia środowiska substancjami szkodliwymi. Tym samym nie doszło zdaniem Sądu do istotnego naruszenia podstawowych zasad i warunków wskazanych w przepisach ogólnych ustawy - Prawo wodne. Art. 1 ust. 1 Prawa wodnego normuje przedmiot ustawy wskazując, że ustawa ta reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę także na treść art. 2 Prawa wodnego stanowiącego, że ustawa reguluje sprawy własności wód oraz gruntów pokrytych wodami, a także zasady gospodarowania tymi składnikami jako mieniem Skarbu Państwa. "Podstawowym kryterium dla gospodarowania wodami w prawie wodnym pozostało realizowanie zasady zrównoważonego rozwoju. W prawie unijnym źródłem zasady zrównoważonego rozwoju jest art. 11 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 26.10.2012 r. (Dz.Urz.UEC Nr 326, str. 47). W świetle tego przepisu przy ustalaniu i realizacji polityk i działań Unii, w szczególności w celu wspierania zrównoważonego rozwoju, muszą być brane pod uwagę wymogi ochrony środowiska. Także Prawo wodne w zakresie objętej nim regulacji kładzie nacisk na ochronę środowiska naturalnego w różnych płaszczyznach. Źródłem zasady zrównoważonego rozwoju w krajowym porządku prawnym jest art. 5 Konstytucji RP. Przepis ten, jakkolwiek zróżnicowany treściowo, gdy chodzi o zakres normowania, nakłada na państwo jako powinność podstawową, m.in. obowiązek ochrony środowiska naturalnego. W tym zakresie na gruncie prawa wodnego pojęcie zrównoważonego rozwoju oznacza wymóg, by ingerencja w środowisko następowała w sposób jak najmniej szkodliwy dla jego zasobów, a korzyści społeczne płynące z tej ingerencji przewyższały potencjalne szkody. Zrównoważony rozwój oznacza "taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń" (por. P. Szuwalski [w:] Prawo wodne. Komentarz do wybranych przepisów, LEX/el. 2019, art. 1.). Wspomniana regulacja pozostaje w związku z wyrażonym na gruncie Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska, adresowanym do władz publicznych, o czym mowa w art. 74 Konstytucji RP, ale też do każdego podmiotu korzystającego ze środowiska, co unormowano w art. 86 Konstytucji RP. Wprowadzona do prawa wodnego zasada zrównoważonego rozwoju pełni rolę dyrektywy wykładni w odniesieniu do konieczności wyważenia zakresu obowiązków dotyczących ochrony środowiska, na rzecz przyjmowania rozwiązań, jak najkorzystniejszych dla środowiska (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 25 marca 2009 r., II SA/Go 825/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). "Wyznaczony w art. 1 Prawa wodnego wraz z kolejnymi przepisami zakres przedmiotowy obejmujący gospodarowanie wodami i sprawy własności wód oraz gruntów pokrytych wodami jednoznacznie, jako podstawowy obszar regulacji, w generalny sposób, na zasadzie dopełnienia zakresu regulacji, odnosi się również do kwestii własności wód oraz gruntów pokrytych wodami, a także zasady gospodarowania tymi składnikami, jako mieniem Skarbu Państwa w art. 2 P.w. Powyższe wynika pośrednio z wagi, jaką przywiązano do wody, jako podstawowego dobra o charakterze publicznym i swoistej z tej perspektywy wyłączności w wielu aspektach reglamentacji wodami, zarówno gdy chodzi o korzystanie z wód, jak również zarządzania wodami oraz kształtowania i ochrony zasobów wodnych zbiorczo ujmowanego, jako gospodarowanie wodami na zasadach, które określa ustawa." (P. Szuwalski [w:] Prawo wodne. Komentarz do wybranych przepisów, LEX/el. 2019, art. 1). Dokonując kompleksowej oceny zarzutów procesowych należy stwierdzić, że zarzuty te nie są zasadne. Organy nie naruszyły zasad naczelnych postępowania administracyjnego. Strony postępowania w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem zarówno I instancji, jak i w trakcie postępowania odwoławczego miały zapewniony w nim czynny udział. Organ prowadziły postępowanie dowodowe nie tylko na wniosek ale także z urzędu. Ponadto organy przeprowadziły postępowanie dowodowe zgodnie ze wzorcami normatywnymi uregulowanymi m.in. w art. 77 § 1 kpa (wyczerpująco zgromadziły materiał dowodowy niezbędny do przeprowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji) oraz w art. 80 kpa (poprzez prawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego). Decyzje administracyjne wydane w sprawie spełniają normatywne wymogi wskazane w art. 107 kpa (w szczególności zawarte w art. 107 § 1 i § 3 kpa.), poza wyżej opisaną oceną zachowania pracowników adresata decyzji znajdujących potwierdzenie w orzeczeniach sądów karnych. Jednakże to uchybienie nie skutkuje negatywnie gdyż biorąc pod uwagę powyższe rozważania (także w aspekcie wyżej opisanego i przeanalizowanego postępowania karnego) wydane przez organy decyzje administracyjne są prawidłowe. Także z perspektywy materialnoprawnej decyzje wydane przez organy obu instancji są prawidłowe i zawierają analizę przesłanek zastosowania art. 415 ustawy - Prawo wodne, odnosząc się do całokształtu materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Organy uwzględniły istotne okoliczności kontrolowanej judykacyjnie sprawy wskazując, że brak jest normatywnych obligatoryjnych przesłanek zobowiązujących organy do cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego gdyż nie zostały naruszone cele środowiskowe oraz nie wystąpiło zagrożenie zdrowia lub życia, a przedsiębiorca uregulował sposób korzystania z wód, realizując - co do zasady - obowiązki wynikające z pozwolenia wodnoprawnego. Organy w postępowaniu administracyjnym nie znalazły także podstaw do fakultatywnego cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 415 Prawa wodnego. Takie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej są - z perspektywy wzorców normatywnych - prawidłowe i nie przekraczają zakresu działania w ramach wyżej opisanego uznania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.