I FSK 1350/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Bożeny S. w przedmiocie uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej Bożeny S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lipca 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 358/06 w sprawie ze skargi Bożeny S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 10 stycznia 2006 r. . w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26.10.2007 r., sygn. I FSK 1350/06, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości zaskarżony przez Bożenę S. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11.07.2006 r., sygn. I SA/Łd 358/06 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W punkcie 2 wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 05.11.2007 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu adw. Hubert K. na podstawie art. 157 § 1 i 2 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "popsa" wniósł o uzupełnienie wspomnianego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego co do kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za postępowanie kasacyjne. W uzasadnieniu do złożonego wniosku pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że w ramach prawa pomocy z urzędu sporządził skargę kasacyjną, która została przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniona. W skardze zamieścił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania oraz złożył oświadczenie, iż koszty udzielonej z urzędu pomocy prawnej nie zostały w całości opłacone przez skarżącą. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że przedmiotem zaskarżenia do Sądu administracyjnego była decyzja dotycząca należności pieniężnej. W związku z tym, powołując się na art. 250 popsa oraz § 6 pkt 5 oraz § 14 ust 21 pkt 2 lit "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348) - zwanego dalej "rozporządzeniem", zdaniem autora wniosku stawka minimalna kosztów zastępstwa powinna wynosić 1200 zł plus VAT. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zgłoszonego wniosku stwierdził, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest zasadny. W punkcie wyjścia należy zaznaczyć, iż strona postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 157 § 1 popsa jest uprawniona do wszczęcia postępowania rektyfikacyjnego m.in. w sytuacji, gdy Sąd w wyroku nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, którego według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Nie ma wątpliwości, że stosownie do art. 209 popsa, uwzględniając skargę (skargę kasacyjną), Sąd ma obowiązek rozstrzygnąć w swoim orzeczeniu co do wniosku o zwrot kosztów postępowania. Wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów jest zatem uzasadniony, gdy w tym zakresie Sąd w ogóle nie odniósł się do zgłoszonego żądania. Tymczasem wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnia wszystkie wymagania opisane w art. 157 § 1 popsa, ponieważ rozstrzyga o całości skargi kasacyjnej przez uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także orzeka o złożonym przez pełnomocnika skarżącej wniosku o zwrot kosztów. W nawiązaniu do powyższych twierdzeń dodać również wypada, że argumentacja wniosku o uzupełnienie wyroku w istocie ujawnia, iż rzeczywistym zamiarem jego autora jest zmiana wysokości zasądzonych kosztów. Tymczasem w ramach postępowania rektyfikacyjnego strona nie może kwestionować wysokości zasądzonych kosztów postępowania, co dobitnie podkreślono w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.03.2005 r., sygn. GSK 1334/04 (publ. w ONSAiWSA 2005 nr 6, poz. 14). Ponadto w uzasadnieniu do wydanego w niniejszej sprawie wyroku Sąd szczegółowo wyjaśnił motywy, którymi kierował się przy orzekaniu o zwrocie kosztów postępowania. Na marginesie tut. Sąd zauważa również, że we wniosku o uzupełnienie wyroku jego autor powołał się na § 14 ust 21 pkt 2 lit "b" rozporządzenia, podczas gdy w przedmiotowym akcie prawnym wskazany paragraf nie istnieje. W oparciu o zaprezentowane wywody Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1, § 2 i § 3 popsa orzekł jak w sentencji.