II SA/Rz 749/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant referent Patrycja Bar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze sprzeciwu Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonanych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] kwotę 797 zł 40 gr /słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych 40/100 groszy/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem sprzeciwu Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie: "[...]WINB") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie: "PINB") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Stan faktyczny i prawny ze sprzeciwu od powyższej decyzji przedstawia się następująco. PINB decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 – dalej w skrócie: "u.p.b."), oraz art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2019 r., poz. 266 z późn. zm.) - umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie wykonania robót związanych z wykonaniem "przeprawy" - przejazdu przez potok [...], usytuowanego na działce leśnej nr ew. 224 w miejscowości T., gm. [....]. W uzasadnieniu decyzji PINB podał, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 20 listopada 2019 r. stwierdzono, że na działce ew. 224 stanowiącej tereny leśne będące w Zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...], nad potokiem [...] na zlecenie skarżącego pracownicy Zakładu Usług Leśnych wykonali w ciągu szlaku zrywkowego most o konstrukcji drewnianej. Grunt pod wodą potoku nie jest wydzieloną ewidencyjnie działką. Most posiada wymiary: długość - 9,0 m, szerokość średnia ok. 4,50 m. Znajduje się on 2,40 m nad lustrem wody. Konstrukcję mostu stanowią 4 sztuki belek z okrąglaków nieobrobionych o średnicy 50-60 cm opartych na brzegach potoku bezpośrednio na gruncie (bez trwałych przyczółków). Na belkach tych ułożone są poprzecznie kłody drewniane z okrąglaków o średnicy od 20 do 40 cm bez trwałego ich mocowania, które obsypane są ziemią. Most ten jest aktualnie użytkowany i służy do przemieszczania się ciężkiego sprzętu leśnego np. ciągników zrywkowych. Na wykonanie robót związanych z wykonaniem prowizorycznego mostu, skarżący nie posiada żadnych dokumentów. W ocenie PINB brak było podstaw do uznania, że mamy do czynienia z obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 u.p.b. Ponadto w świetle art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. Parlamentu Europejskiego i Rady (UR) ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG wynika, że: "wyrób budowlany" oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. PINB stwierdził więc, że wykonana przeprawa z drewna nieprzerobionego, nie posiadająca powiązań konstrukcyjnych, ułożona nad potokiem w ciągu szlaku zrywkowego, służąca jedynie działalności leśnej nie stanowi obiektu budowlanego, i do tego typu robót nie mają zastosowania przepisy u.p.b. Wobec tego wszczęte postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, gdyż brak jest przedmiotu tego postępowania. W odwołaniu od powyższej decyzji Fundacja [...] z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "Fundacja") podniosła, że PINB nie ustalił, czy w sprawie mamy do czynienia z "istniejącym obiektem budowlanym", czy z obiektem budowlanym "nowo powstałym". Ustalenie powyższego determinowałoby to, czy skarżący powinien ubiegać się o pozwolenie na budowę nowego obiektu budowlanego, czy dokonać zgłoszenia robót w zamiarze przebudowy/remontu istniejącego obiektu budowlanego. Fundacja wskazała przy tym, że w 2021 r. zgodnie z planem zamówień publicznych, skarżący planuje inwestycję w postaci "Przebudowy mostu na potoku [...]" polegającą na remoncie generalnym konstrukcji, co sugeruje, że poprzednio istniał obiekt budowlany oraz że - jeśli przyjąć że ułożenie pali drewna nastąpiło dopiero teraz - to rozbiórka poprzedniego obiektu nastąpiła nielegalnie. Dalej Fundacja podniosła, że z uzasadnienia decyzji nie wynika także, czy organ ustalił, czy skarżący posiadał pozwolenie wodnoprawne na roboty na potoku [...]. W ocenie Fundacji, PINB błędnie przyjął, że do obiektów służących gospodarce leśnej, nie mają zastosowania przepisy u.p.b. Ustawa nie rozróżnia bowiem, czy obiekty posadowione są na działce budowlanej, rolnej lub leśnej. Kluczowym jest ustalenie, czy w sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, którego wykonanie determinuje zastosowanie przepisów tejże ustawy. Fundacja wskazała, że skarżący wykonał most o konstrukcji drewnianej. To czy drewno użyte do wykonania konstrukcji jest obrobione czy nie jest obrobione - ma znaczenie wtórne, albowiem drewno jest wyrobem budowlanym, który może posłużyć do wykonania obiektu budowlanego. W ocenie Fundacji argument, że w sprawie nie mamy do czynienia z mostem lecz z przeprawą, nie niweczy skutków uznania obiektu za obiekt budowlany, bo jest nim wszystko to, co nie jest budyniem ani obiektem małej architektury. Nie ma znaczenia czy most jest w ciągu drogi, czy szlaku zrywkowego, który i tak jest szlakiem komunikacyjnym i służy do poruszania się ciężkiego sprzętu transportującego drewno. Reasumując Fundacja stwierdziła, że most został wykonany w warunkach samowoli budowlanej, a fakt, że nie posiada stosowanych zabezpieczeń i grozi katastrofą budowlaną - powinien być dodatkowym argumentem do nakazania rozbiórki obiektu. Po rozpoznaniu odwołania Fundacji, [...]WINB decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji [...]WINB wyjaśnił, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest dalsze prowadzenie postępowania i brak jest podstaw do wydania jakichkolwiek nakazów przewidzianych w przepisach u.p.b. Przesłanka umorzenia może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może powstać w czasie trwania postępowania, czyli w sprawie zawisłej przed organem administracyjnym. W ocenie [...]WINB, zastosowany przez organ I instancji przepis art. 105 § 1 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia w zaistniałym stanie faktycznym. [...]WINB przytoczył treść art. 3 pkt 1, 3 u.p.b. oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie. W ocenie [...]WINB w rozpatrywanym przypadku obiekt będący przedmiotem postępowania niewątpliwie służy do przeprowadzenia nad ciekiem wodnym komunikacji m. in. ludzi i sprzętu leśnego (innego rodzaju komunikacji gospodarczej nad przeszkodą terenową), stanowi zatem most (budowlę). Most nie został wymieniony w art. 29 ust. 1 u.p.b. wśród obiektów podlegających zwolnieniu z uzyskania pozwolenia na budowę, ani też w art. 30 u.p.b. Zatem budowa przedmiotowego obiektu budowlanego wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego w rozpatrywanym przypadku skarżący nie posiada. [...]WINB nie podzielił stanowiska organu I instancji, że ze względu na to, iż do budowy przedmiotowego obiektu użyto materiałów nie stanowiących wyrobów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 1 Rozporządzenia nr 305/2011 niemożliwe jest przyjęcie, że wybudowano obiekt budowlany - most. Użycie bowiem w definicji obiektu budowlanego zawartego w art. 3 pkt 1 u.p.b. zwrotu "wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych" nie oznacza, że obiekt budowlany by być za taki uznany musi być wzniesiony wyłącznie z użyciem wyrobów budowlanych jak np. budowle ziemne. W konsekwencji błędna wykładnia art. 3 pkt 1 i 3 u.p.b. skutkowała błędnym przyjęciem, że w sprawie nie powstał obiektu budowlany, oraz że w sprawie nie zachodzi samowola budowlana i tym samym brak jest podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ nadzoru budowlanego. [...]WINB uznał więc rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji za przedwczesne wobec czego decyzja ta musiała ulec uchyleniu. W ocenie [...]WINB zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z tego względu decyzja została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. [...]WINB nakazał ustalić datę budowy przedmiotowego obiektu oraz wdrożenie odpowiedniego trybu postępowania. Z uwagi na konieczność uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, [...]WINB nie ustosunkował się szczegółowo do merytorycznych zarzutów zawartych w odwołaniu. W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję [...]WINB, zaskarżając ją w całości. Skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że zaistniały podstawy do uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja PINB nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez Fundację. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Fundacja nieprawidłowo rozumiejąc pojęcia mostu i przeprawy, oraz używając je zamiennie, bez odwołania się do definicji tych pojęć, zmanipulowała fakty, lokalizacje mostu umieszczając w miejscu lokalizacji przeprawy, w celu wprowadzenia w błąd organu odwoławczego. Zdaniem skarżącego, [...]WINB nie powinien przyjmować za pewnik zarzutów Fundacji, zaś jeżeli w ocenie organu istniały wątpliwości co do rodzaju obiektu, jego zakwalifikowania, powinien co najwyżej zastosować art. 136 k.p.a. Skarżący wskazał, że przeprawa znajduje się na potoku R. na działce ew. 224. Natomiast most wskazany w odwołaniu, który ma być w 2021 r. poddany generalnemu remontowi, jest obiektem znajdującym się również na potoku [...], lecz na działce ew. nr 38 będącej drogą leśną udostępnioną do ruchu publicznego. Dalej skarżący podniósł, że pojęcia "przeprawa" i "most" to nie tylko dwie definicje, ale i dwa różne obiekty, przeprawa nie jest i nigdy nie może być uznana za obiekt budowlany w rozumieniu u.p.b. Przy braku legalnej definicji przeprawy w u.p.b., zdaniem skarżącego należy się odwołać do definicji znajdującej się w Słowniku Języka Polskiego PWN, w myśl której przeprawa to m. in. rodzaj przeprawy w postaci budowli inżynierskiej, której konstrukcja pozwala na pokonanie przeszkody wodnej lub lądowej skonstruowana w taki sposób, że pod nią pozostaje wolna przestrzeń (w odróżnieniu od nasypu). Natomiast most stanowi budowlę inżynierską wznoszoną w celu przeprowadzenia ciągu komunikacyjnego nad przeszkodą (rzeką, doliną, zatoką, cieśniną). Konstrukcja mostu składa się z podpór oraz ustroju nośnego (przęseł). Ustrój nośny tworzą: dźwigary główne, oparte na nich pomosty oraz elementy usztywniające - tzw. stężenia. Obciążenia stałe i użytkowe są przenoszone z ustroju nośnego za pośrednictwem łożysk na podpory, a przez nie na podłoże. Skarżący odnosząc się do przywołanej przez [...]WINB definicji obiektu mostowego z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie, podniósł, że przy całościowym odczytywaniu przepisu, jak tego wymaga podstawowa interpretacja prawna, nie można uznać, że jeżeli przepis przykładowo używa określenia "most", to już przedmiotowa przeprawa jest mostem. Przeprawa wybudowana dla realizacji gospodarki leśnej na gruntach leśnych nie może być uznana jako drogowy obiekt inżynierski. Zdaniem skarżącego przedmiotowa drewniana przeprawa nie jest drogowym obiektem inżynierskim, nie stanowi mostu w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. czy definicji przywołanej w decyzji. Zatem do przeprawy w ogóle nie może mieć zastosowanie u.p.b. Przeciwna interpretacja nie tylko jest contra legem i sparaliżowałaby gospodarkę leśną w całej Polsce. Skarżący wskazał na konieczność budowy takich przepraw w celu ochrony cieków wodnych przed uszkodzeniami, zanieczyszczeniami przy prowadzeniu gospodarki leśnej. Dalej skarżący wskazał, że przeprawa drewniana na szlaku zrywkowym służy prowadzeniu stricte działalności leśnej, nie jest i nie może być utożsamiana z budowa mostu w ciągu dróg publicznych czy wewnętrznych, szlaki zrywkowe nie stanowią dróg, służą stricte do prowadzenia działalności leśnej w rozumieniu art. 6 ust.1 pkt 1 i 1a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, dla osób trzecich do realizacji prawa powszechnego dostępu do lasu przez przejście, nigdy zaś do przejazdu, zgodnie z art. 29 ustawy o lasach. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt II OSK 487/14. W odpowiedzi na sprzeciw [...]WINB wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana nim decyzja narusza przepisy prawa procesowego – art. 138 § 2 K.p.a. Sąd przypomina, że stosownie do postanowień art. 64e P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Adekwatnie do powołanego przepisu "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy." Ocena zasadności zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. przebiega w dwóch płaszczyznach. W razie prawidłowo ustalonej podstawy materialnoprawnej weryfikacji podlega zakres koniecznego do ustalenia stanu faktycznego, którego paradygmat wyznacza hipoteza normy prawnej, którą należy zastosować w sprawie. Jeżeli w istocie, poczynione przez organ I instancji ustalenia są deficytowe, a ich uzupełnienie przez organ odwoławczy wykraczałoby poza kompetencje kształtowaną treścią art. 136 § 1 K.p.a. i naruszało zasadę dwuinstancyjności, skorzystanie z art. 138 § 2 K.p.a. nie budzi wątpliwości. Odmiennie przedstawia się sytuacja, gdy w ramach weryfikacji zasadności wydania decyzji kasacyjnej Sąd ustali, że przyjęta przez organ II instancji podstawa materialnoprawna sprawy administracyjnej jest wadliwa. W takim układzie, wobec zakwestionowania normy, której hipoteza wyznacza obszar faktów relewantnych dla wydania rozstrzygnięcia, bez znaczenia pozostaje zakres uchybień organu I instancji w przestrzeni zebrania i rozważenia materiału dowodowego. Wydana przez organ II instancji decyzja kasacyjna jest wadliwa i podlega derogacji z obrotu prawnego wskutek rozpoznania wniesionego sprzeciwu. Z taką też sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Sąd nie podziela stanowiska [...]WINB, że obiekt, którego dotyczy niniejsze postępowanie jest budowlą – mostem w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Sąd stoi na stanowisku, iż w ogóle nie jest to obiekt budowlany. Definicja obiektu budowlanego została zadekretowana w art. 3 pkt 1 u.p.b., po myśli którego jest nim budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych, Dz. U. 2020 r. poz. 215) w zw. z art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U.UE.L.2011.88.5) wyrobem budowlanym jest "każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych". W ocenie Sądu nieokorowane pnie drzew nie stanowią wyrobu, który został wyprodukowany i wprowadzony do obrotu. Jest to drzewo dostarczone w ramach procesu jego pozysku, wykorzystane następnie wyłącznie dla celów gospodarki leśnej. Nie ma wobec tego wątpliwości, że analizowany obiekt nie został wykonany z wyrobów budowlanych. Odpowiadając na argument [...]WINB, że budowle ziemne również nie są wykonane z wyrobów budowlanych Sąd zaznacza, że niezależnie od słuszności tego stanowiska, budowle ziemnie zostały wprost zaliczone do budowli – art. 3 pkt 3 u.p.b., stąd kwestia charakteru ich substratu – ziemi – traci na znaczeniu. Nie można natomiast przyjąć, że obiekt którego dotyczy postępowanie jest mostem. Ustawodawca w definicji legalnej obiektu budowlanego jednoznacznie odwołuje się m.in. do "przeznaczenia" obiektu. Przeznaczenie, jakie budynek, budowla lub obiekt małej architektury ma realizować jest zatem jednym z istotnych elementów identyfikujących rodzaj obiektu budowlanego. Przeznaczenie obiektu budowlanego określa się zaś wyłącznie na podstawie analizy jego cech jako całości techniczno-użytkowej. Bez tego kryterium niemożliwe byłoby rozstrzygnięcie istotnych zagadnień związanych z dopuszczalnością realizacji obiektu. Na gruncie niniejszej sprawy nie ma sporu co do tego, że weryfikowany obiekt składa się z grawitacyjnie rzuconych na ziemie – brzegi potoku, 4 nieokorowanych belek o średnicy 50-60 cm, na których, również grawitacyjnie ułożono poprzecznie kłody drewniane z okrąglaków o średnicy od 20 do 40 cm. Całość obsypano ziemią. Dysponując takimi ustaleniami [...]WINB przyjął, że parametryzowany obiekt jest mostem i stosownie do art. 5 ust. 1 u.p.b. powinien odpowiadać wymogom technicznym określonym w rozporządzeniu Ministra Transportu I Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U 2000 r., Nr 53, poz. 735). Paragraf 3 pkt 1 ww. rozporządzenia obiekt mostowy definiuje jako budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego lub pieszo-rowerowego, szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju komunikacji gospodarczej nad przeszkodą terenową, a w szczególności: most, wiadukt, estakadę, kładkę. Zgodnie z § 1 pkt 1 przedmiotowe rozporządzenie określa warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie oraz ich usytuowanie. Drogowe obiekty inżynierskie, jak wynika z art. 4 pkt 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2020 r. poz. 470) są definiowane jako: obiekt mostowy, tunel, przepust i konstrukcję oporową. Drogowe obiekty inżynierskie są elementem definicyjnym drogi, która z kolei definiowana jest jako "budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym". Ruch drogowy zaś odbywa się wyłącznie na drogach publicznych, albo w strefach ruchu, przez które rozumieć należy "obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na który wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi" – art. 1 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 16a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, (Dz. U. 2020 r. poz. 110). W sprawie nie ma wątpliwości, że analizowany obiekt nie jest zlokalizowany w obrębie drogi publicznej, ani drogi wewnętrznej (zgodnie z art. 8 ust. 1 u.d.p. "Drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi"). Nie można wobec tego przyjąć, iż odbywa się na nim ruch drogowy, a w konsekwencji, że jest obiektem mostowym w rozumieniu § 3 pkt 1 rozporządzenia z 30 maja 2000 roku. Przedmiotowy obiekt został zlokalizowany w ciągu tzw. szlaku zrywkowego. Termin "szlak zrywkowy" nie jest pojęciem normatywnym, nie występuje w aktach prawnych. Na gruncie nauki o gospodarce leśnej definiuje się go jako pas gruntu w drzewostanie, na którym usunięto drzewa, aby umożliwić poruszanie się środkom zrywkowym i innym maszynom roboczym, ułatwiający wykonywanie prac pozyskaniowych i chroniący powierzchnię przed uszkodzeniami w czasie wykonywanych prac. Szlaki zrywkowe mają więc charakter techniczny, umożliwiają mechaniczny transport surowca od miejsca ścinki do składnicy przyzrębowej – zob. S. Kucharzyk, Dawne oraz współczesne drogi leśne i szlaki zrywkowe w waloryzacji naturalności ekosystemów leśnych w Bieszczadzkim Parku Narodowym, Roczniki Bieszczadzkie 23 (2015) s. 95–109. Przedstawione uwagi potwierdzają wcześniejszy wniosek, że szlak zrywkowy nie stanowi drogi, a umieszony w jego pasie obiekt na działce ew. 224, nie stanowi obiektu mostowego. Kolejnym wzmocnieniem argumentacyjnym dla przyjętej tezy, jest treść § 11 rozporządzenia z 30 maja 2000 roku, który stanowi, że "obiekty mostowe (...) przeznaczone do ruchu pieszych lub komunikacji gospodarczej powinny być usytuowane z uwzględnieniem potrzeb miejscowych, odpowiednio do gęstości zaludnienia i przebiegu dróg lub ciągów pieszych. Obiekt, którego dotyczy postępowanie służy wyłącznie gospodarce leśnej, ma umożliwiać transport pozyskanego drewna do najbliżej drogi. Takie czynniki, jak potrzeby miejscowe, gęstość zaludnienia i przebieg dróg lub ciągów pieszych nie mają żadnego wpływu na jego lokalizację. Należy odnotować, że komunikacja – ruch pojazdami silnikowymi, odbywa się po drogach leśnych, a nie szlakach zrywkowych – art. 29 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, (Dz. U. 2020 r., poz. 1463). Po szlakach zrywkowych przemieszczają się wprawdzie pojazdy silnikowe, ale nie w ramach ruchu, lecz w ramach pozysku drewna, gospodarki leśnej. Weryfikowany obiekt z uwagi na fakt, że nie został wykonany z materiałów budowlanych, nie stanowi konstrukcji trwałej, lecz wyłącznie czasową, mającą umożliwiać transport drewna w okresie jego pozysku, a nadto służy wyłącznie prowadzeniu gospodarki leśnej (nie służy do komunikacji, gdyż temu służą drogi leśne) nie powinien być klasyfikowany, jako obiekt budowlany. Jak podnosi to strona skarżąca, a Sąd z taką oceną się zgadza, jest to przeprawa, a więc obiekt którego funkcją nie jest umożliwienie odbywania ruchy, lecz doraźne umożliwienie pokonania przeszkody w celu sprawnego prowadzenia gospodarki leśnej. Z wyżej wyłożonych względów, wobec nietrafnego wskazania podstaw materialoprawnych wydanego rozstrzygnięcia i tym samym błędnego założenia, że w sprawie pozostają niewyjaśnione istotne okoliczności, Sąd uwzględnił sprzeciw i uchylił kwestionowaną nim decyzję. Końcowo Sąd zaznacza, że weryfikowana sprawa administracyjna jest normatywnie złożona i trudna, a stanowiących jej podstawę przepisów, w relacji do stanu faktycznego in casu, z pewnością nie cechuje precyzja i jednoznaczność. Rozpoznając ponownie sprawę [...]WINB uwzględni część zważającą niniejszego uzasadnienia i rozstrzygnie wniesione odwołanie. Wyrok oparto na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.