I GZ 300/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1062/19 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 1 czerwca 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1062/19 odrzucił skargę kasacyjną [...] od wyroku Sądu I instancji z 17 grudnia 2019 r., w sprawie ze skargi spółki na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 grudnia 2019 r. oddalił skargę [...] – dalej: skarżąca lub spółka - na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 4 kwietnia 2019 r. Skarżąca spółka złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 lutego 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 109 akt sądowych). Skarżąca w dniu 25 marca 2020 r. (data nadania) złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Uzasadniając odrzucenie skargi kasacyjnej spółki WSA w Warszawie podkreślił, że odpis wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 12 lutego 2020 r. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 13 marca 2020 r. Natomiast spółka wniosła skargę kasacyjną dopiero w dniu 25 marca 2020 r., a więc po terminie, o którym mowa w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka domagając się jego uchylenia w całości i przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Autor zażalenia wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci potwierdzenia dowodu odbioru przesyłki o nr [...] w dniu 25 lutego 2020 r., - potwierdzonego przez Naczelnika Urzędu Pocztowego Toruń I. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1. Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 § 2 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647; p.u.s.a.) w związku z art. 178 p.u.s.a. (winno być: p.p.s.a.) poprzez wadliwe dokonanie kontroli terminu wniesienia skargi kasacyjnej; 2. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przesyłka zawierająca wyrok z uzasadnieniem została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 lutego 2020 r., podczas gdy faktycznie przesyłkę tę doręczono w dniu 25 lutego 2020 r., o czym zaświadczył Naczelnik Urzędu Pocztowego Toruń I oraz o czym stanowi poświadczenie z elektronicznego śledzenia przesyłek, zaś data 12 lutego 2020 r. widoczna na potwierdzeniu odbioru, (które nie zostało prawidłowo wycofane przez pracownika poczty i następnie winno być ponownie podpisane w dniu faktycznego odbioru koperty z uzasadnieniem orzeczenia) dowodzi jedynie złożenia podpisu pełnomocnika na tym pokwitowaniu, nie zaś o odebraniu przesyłki, która z przyczyn zawinionych przez Pocztę Polską okazała się być zaginioną i została faktycznie wydana pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 lutego 2020 r., po jej odnalezieniu. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów spółka przedstawiła w uzasadnieniu zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej spółki nie sprostał ciążącemu nań obowiązkowi wykazania uchybień w doręczeniu kwestionowanego odpisu wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem, które mogłyby rzutować na zasadność odrzucenia spóźnionej skargi kasacyjnej. Zasady doręczeń w postępowaniach sądowych i administracyjnych cechują się dużym poziomem sformalizowania, stanowiącym gwarancję rzetelnie prowadzonego postępowania. Bez wątpienia na ocenę skuteczności doręczenia konkretnej przesyłki mogą mieć wpływ indywidualne w danej sprawie okoliczności. Podkreślić przy tym wypada, że miarodajnym dokumentem, wykazującym datę odbioru przesyłki, od której winien być liczony 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej, jest zwrotne potwierdzenie odbioru odpisu uzasadnienia wyroku WSA - stanowiące dokument urzędowy. W sprawie na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki zawierającej odpis wyroku z uzasadnieniem widnieje data 12 lutego 2020 r. jako data odbioru przesyłki przez pełnomocnika skarżącej spółki (k. 109 akt sądowych). Z tej przyczyny należy odmówić wiarygodności przedstawionym do zażalenia przez pełnomocnika skarżącej wydrukom zawierającym dane z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej w rzeczonym zakresie (nawet poświadczone przez Naczelnika Urzędu pocztowego Toruń I), albowiem w razie sprzeczności tych informacji decydujące znaczenie należy przypisać ZPO. Pełnomocnik skarżącej, obok wydruku z systemu śledzenia przesyłek, nie przedłożył do akt sprawy żadnego dokumentu mogącego stanowić kontrdowód dla ustaleń, iż data odbioru przesyłki była inna aniżeli 12 lutego 2020 r. Takim dokumentem mogłaby być w szczególności odpowiedź operatora pocztowego na reklamację. Zawarta w zażaleniu teza jakoby skarżącemu doręczono przesyłkę w dniu 25 lutego 2020 r. nie została zatem poparta żadnymi konkretnymi dowodami. Zaakcentować przy tym należy, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się odcisk datownika placówki oddawczej z datą zwrotu tego potwierdzenia do nadawcy tj. 12 lutego 2020 r. Przy tym ZPO została zwrócona do nadawcy, tj. Sądu I instancji w dniu 24 lutego 2020 r. a więc dzień przed rzekomym odbiorem korespondencji przez skarżącą. Pełnomocnik skarżącej przedkładając do akt sprawy zażalenie wraz z wydrukiem z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, lakonicznie jedynie wskazywał na problem nieprawidłowości w działaniu operatora pocztowego, niemniej nie w odniesieniu do tego konkretnego przypadku, co nie mogło służyć skutecznemu dowodzeniu błędów w doręczeniu korespondencji w niniejszej sprawie. Chodzi tu o brak wywiedzenia reklamacji w sprawie doręczenia korespondencji. Nadto wątpliwości budzi "poświadczenie" potwierdzenia wydruku ze śledzenia przesyłki przez Naczelnika Urzędu Pocztowego oraz adnotacja, że przesyłka została odebrana 25 lutego 2020 r. Autor tej adnotacji nie wskazał na inne dokumenty źródłowe, z których mogłaby wynikać ww. data odbioru korespondencji. Przyjmuje się, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone przekonującym przeciwdowodem (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08 i z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1493/10) a takiego pełnomocnik skarżącej nie przedstawił. Wypada także zauważyć, że wskazaną w spornym potwierdzeniu odbioru datę doręczenia przesyłki potwierdza pośrednio odcisk datownika placówki oddawczej z datą zwrotu tego potwierdzenia do nadawcy tj. 12 lutego 2020 r. Skoro, bowiem potwierdzenie to odesłano do nadawcy w tym dniu, to doręczenie przesyłki skarżącemu nie mogło nastąpić w dniu 25 lutego 2020 r., a więc kilkanaście dni później. Konsekwencją wniesienia skargi kasacyjnej po upływie ustawowego terminu jest jej odrzucenie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że Sąd I instancji słusznie odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną po upływie terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.