I SA/Wr 2369/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. UZASADNIENIE W skardze na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika procesowego - wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania wyroku w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została z widocznym naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, wobec czego odmowa wstrzymania jej wykonania może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Wskazując, że decyzja ta może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, skarżący stwierdził, że ewentualne ściągnięcie zobowiązania w drodze egzekucji administracyjnej doprowadzi do pozbawienia go istotnych środków potrzebnych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz zaspokajania potrzeb rodziny. Nadto, możliwość zwrotu pobranego świadczenia pojawi się, zdaniem skarżącego, dopiero po przeprowadzeniu dalszych dodatkowych długotrwałych postępowań. Do wniosku nie załączono żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - , dalej w skrócie: "p.p.s.a"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Wyjaśnić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Nadto, nie ulega wątpliwości, że z przywołanej normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. akt II FZ 666/06 oraz z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II FZ 781/12 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że w przypadku braku tak rozumianego uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie może z urzędu prowadzić postępowania wyjaśniającego i zastępować wnioskodawcy w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowym (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/05, CBOSA). Brak wskazania przesłanek ubiegania się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma bowiem waloru braku formalnego wniosku i uzasadnia jego oddalenie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el). Zatem, to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej Sąd stwierdza, że skarżący nie wypełnił obowiązków o jakich mowa wyżej. Poza wskazaną argumentacją, która opiera się zasadniczo na przekonaniu skarżącego o wadliwości zaskarżonej decyzji, nie złożono do akt sprawy żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy skarżącego. Niewątpliwie takowe dokumenty pozwoliłyby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia dalej wymaga, że nie jest dopuszczalne wywodzenie zasadności żądania wstrzymania wykonania decyzji – jak nastąpiło to w sprawie – z zarzutów skargi wskazujących na naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, gdyż prowadziłoby to de facto do merytorycznej oceny jej zasadności, co na obecnym etapie postępowania nie może mieć miejsca. Przedmiotowego wniosku nie ocenia się również przez pryzmat interesu strony i interesu publicznego, jako że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie odwołuje się do takich przesłanek. Wyjaśnić także trzeba, że za spełnienie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej, nie może zostać uznane ogólne stwierdzenie strony co do konsekwencji finansowych wykonania zaskarżonej decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego, by nie naprawiło. Podsumowując stwierdzić należało, że skarżący nie wykazał wystąpienia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, których mogłyby doświadczyć w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł jak w sentencji.