II SA/Łd 1000/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. i K. K.o o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. i K. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo-garażowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. LS UZASADNIENIE II SA/Łd 1000/15 UZASADNIENIE W dniu 27 listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga E. K. i K. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo-garażowego. Formułując szereg wniosków procesowych, pełnomocnik skarżących wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając, pełnomocnik wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącym i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem pełnomocnika w przypadku wykonania decyzji istnieje duże niebezpieczeństwo, że organ uchyli decyzję z 2010 roku o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo-garażowego. W wyniku powyższego skarżący stracą prawo użytkowania tych budynków co spowoduje konieczność zmiany miejsca zamieszkania, wynajęcia pomieszczeń mieszkalnych dla czteroosobowej rodziny oraz pomieszczeń, w których będzie możliwe prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie hafciarstwa. W ocenie pełnomocnika pociągnie to za sobą znaczne koszty. Nadto uchylenie decyzji z 2010 roku spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego i konieczność ponownego wystąpienia o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pamiętać jednakże trzeba, iż o wstrzymaniu wykonania aktu można mówić wyłącznie w odniesieniu do rozstrzygnięć administracyjnych, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Przedmiotem wniosku strony skarżącej jest decyzja o odmowie zmiany ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo-garażowego. Zdaniem Sądu tego rodzaju rozstrzygnięcie organów administracji publicznej w ogóle nie nadaje się do wykonania w wyżej przedstawiony sposób. Owszem zaskarżona decyzja wywołuje określone następstwa prawne, niemniej jednak trudno w tym przypadku mówić o następstwach związanych z jej wykonaniem. W istocie bowiem ma ona charakter procesowy, nie nakłada na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Przedmiotowa decyzja nie wywołuje zatem bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i tym samym nie może naruszać żadnych praw strony skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i które stanowiłyby podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Reasumując, zaskarżona decyzja ma jedynie charakter procesowy, nie podlega ochronie tymczasowej, gdyż jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. LS