I OW 105/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta W. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem W. a Prezydentem Miasta S. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku M. O. o przyznanie świadczenia w formie skierowania do schroniska dla osób bezdomnych postanawia: 1. umorzyć postępowanie z wniosku o rozstrzygniecie sporu o właściwość; 2. zwrócić Prezydentowi W. z kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od wniosku. UZASADNIENIE Wnioskiem z 18 lipca 2022 r. Prezydent W. (dalej również: "organ wnioskujący") wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Prezydentem Miasta S. (dalej również: "uczestnik postępowania") w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku M. O. (dalej również: "zainteresowany"), o przyznanie świadczenia w formie skierowania do schroniska dla osób bezdomnych. Pismem z 23 września 2022 r. organ wnioskujący cofnął wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość i wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "ppsa"), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w art. 4 ppsa, należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej, jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny). Stosownie do art. 64 § 3 ppsa do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 60 ppsa skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 ppsa). Stosownie zaś do art. 193 ppsa, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie nie występują przesłanki niedopuszczalności cofnięcia wniosku, o których mowa w art. 60 ppsa, zatem cofnięcie wniosku uznał za skuteczne i umorzył postępowanie sądowe. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3, art. 15 § 2 i art. 193 ppsa, postanowił jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie wpisu sądowego od wniosku orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 ppsa.