II SA/Bk 424/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie niepotwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe oddala skargę. UZASADNIENIE Skierowaniem wystawionym w dniu [...] czerwca 2019 r. lekarz pediatra - specjalista medycyny rodzinnej z Przychodni [...] Sp. z o.o. w A., skierował K.W. na uzdrowiskowe leczenie sanatoryjne z uwagi na zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa. Skierowanie to wpłynęło do P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. (dalej: "NFZ") w dniu [...] lipca 2019 r. i zostało zarejestrowane pod nr: [...]. W dniu [...] lipca 2019 r. konsultant ds. lecznictwa uzdrowiskowego dokonał oceny celowości skierowania na leczenie uzdrowiskowe, stwierdzając brak wskazań do leczenia uzdrowiskowego ze względu na zbyt krótki okres na ocenę efektów przebytego leczenia w uzdrowisku. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. konsultant ten działając z upoważnienia Dyrektora NFZ, odesłał ww. skierowanie na leczenie uzdrowiskowe wraz z dokumentację medyczną do Przychodni [...] Sp. z o.o. w A. informując, że skierowanie to nie zostało potwierdzone z powodu braku wskazań do leczenia uzdrowiskowego, tj. ze względu na brak możliwości oceny okoliczności, o którym mowa w § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie sposobu kierowania i kwalifikowania pacjentów do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 14, dalej: "rozporządzenie MZ"). W piśmie wskazano, że czas, który upłynął od poprzedniego leczenia uzdrowiskowego, mającego miejsce w dniach od [...] do [...] czerwca 2019 r., jest zbyt krótki na ocenę efektów klinicznych przebytego leczenia uzdrowiskowego. Odpis pisma przesłano również w dniu [...] lipca 2019 r. do wiadomości skarżącemu. Skargą z dnia [...] sierpnia 2019 r. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku K.W. zakwestionował odmowę skierowania na leczenie uzdrowiskowe wyrażoną w ww. piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., wskazując, że naruszono jego konstytucyjne prawo do leczenia. Skarżący podniósł, że powołanie się przez konsultanta ds. lecznictwa uzdrowiskowego na bezwzględną koniczność uwzględnienia przez lekarza, przy kwalifikowaniu pacjenta do zakładu leczenia uzdrowiskowego, oceny okoliczności o której mowa w § 4 pkt 4 rozporządzenia MZ, stanowi nadużycie i nadinterpretacją prawa w celu ograniczenia chętnym i potrzebującym leczenia uzdrowiskowego. Wskazał, że ustawodawca unormował pięć elementów ww. kwalifikacji, nie nadając im jakichkolwiek kryteriów ważności. Skarżący podkreślił, że zasadność kierowania go na leczenie uzdrowiskowe potwierdziło trzech lekarzy: rodzinny, specjalista neurolog oraz specjalista z poradni leczenia bólu, a także, że nowelizacja z dnia [...] lipca 2019 r., która wprowadziła wymóg upływu 12 miesięcy od zakończenia poprzedniego pobytu w sanatorium, przed wystawieniem kolejnego skierowania, nie dotyczy sytuacji skarżącego, bowiem skierowanie zostało wystawione przed wejściem w życie ww. nowelizacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność związana z odmową potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe, która zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w uchwale składu 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r. (II GPS 2/13, dostępnej w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA") nie jest czynnością materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), lecz powinna przybrać formę decyzji administracyjnej, której zaskarżone pismo nie dochowało. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2019 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Bk 630/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę K.W. na ww. pismo, z uwagi na brak spełnienia przez nie cech decyzji administracyjnej. Wskutek rozpoznania skarg kasacyjnych obu stron od ww. postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2020 r. sygn. akt II GSK 204/20 uchylił je wskazując, że z art. 33 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. 2018, poz. 1510 ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniach") oraz z § 3 i § 5 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową (Dz.U. 2011, Nr 142, poz. 853 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe") wynika, że określony nimi tryb postępowania dotyczy realizacji przez konkretnego świadczeniobiorcę jego uprawnienia do świadczenia opieki zdrowotnej w postaci leczenia uzdrowiskowego, zaś postępowanie to, w kształcie określonym tą regulacją, toczy się z udziałem tego konkretnego świadczeniodawcy, w związku z czym uzasadniony jest wniosek o decyzyjnej formie działania organu. NSA wskazał również, powołując się na stanowiska doktryny oraz judykatury, że pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami pomimo nieposiadania formy przewidzianej przepisami prawa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji, tj.: oznaczenie organu wydającego akt, podpis osoby reprezentującej organ, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz oznaczenie adresata tego rozstrzygnięcia. NSA podkreślił, że w spornych wypadkach należy przyjmować domniemanie, że takie rozstrzygnięcie jest decyzją, której forma zwiększa sferę ochrony prawnej. W oparciu o powyższe NSA uznał, że pismo z dnia [...] lipca 2019 r. zawiera oznaczenie organu, od którego pochodzi, tj. P. Odział Wojewódzki ds. służb mundurowych lecznictwa uzdrowiskowego oraz podpis osoby reprezentującej ten organ wraz z podaniem stanowiska, a także pozostałe ww. elementy konstytutywne decyzji, tj. rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz oznaczenie adresata tego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważania dotyczące zasadności skargi w rozpoznawanej sprawie rozpocząć należy od przypomnienia, że sprawa ta była już przedmiotem rozstrzygnięcia przed tutejszym sądem oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wskazać bowiem należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2020 r. sygn. akt II GSK 204/20 uchylił postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 630/19 odrzucające skargę na odmowę potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe. W tym miejscu zaznaczyć należy, że wyrok kasacyjny II instancji powoduje określone konsekwencje dla dalszego postępowania w konkretnej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r, poz. 2325 ze zm.) – dalej powoływana jako: "p.p.s.a.", sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Owe związanie sądu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. W praktyce oznacza to, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy odstąpienie od wykładni dokonanej przez sąd II instancji jest niedopuszczalne. Podobnie niedopuszczalne jest na nowo rozważanie kwestii, które już wcześniej przesądzono. Z tych też względów Sąd na obecnym etapie postępowania odstąpił od badania kwestii dopuszczalności skargi na odmowę potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe oraz charakteru wymienionego aktu, albowiem kwestie te zostały już przesądzone w postanowieniu NSA z dnia 6 kwietnia 2020 r. W powyższym orzeczeniu wyrażono bowiem w sposób jednoznaczny i wiążący ocenę prawną sprawy, powołując się w tym względzie na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II GPS 2/13 wyjaśnił, że "odmowa potwierdzenia skierowania na leczenie z powodu braku celowości tego skierowania, która podejmowana jest na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową, stanowi formę władczej konkretyzacji normy materialnego prawa administracyjnego, której adresatem jest jednostka, co wyraża się w autorytatywnej odmowie przyznania uprawnienia do świadczenia zdrowotnego w postaci leczenia uzdrowiskowego, w związku z czym tego rodzaju akt powinien przybrać formę decyzji administracyjnej". Dalej NSA podkreślił, że – jak wynika to z ugruntowanego już stanowiska doktryny oraz judykatury – pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami pomimo nieposiadania formy przewidzianej przepisami prawa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji, a mianowicie zawierają oznaczenie organu wydającego akt, podpis osoby reprezentującej organ, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz oznaczenie adresata tego rozstrzygnięcia (por. np. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81), w spornych zaś wypadkach należy przyjmować domniemanie, że takie rozstrzygnięcie jest decyzją, albowiem taka właśnie forma zwiększa sferę ochrony prawnej (por. wyrok SN z dnia 28 listopada 1990 r., sygn. akt III ARN 30/90). W tym kontekście NSA w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2020 r przesądził, że sporne w sprawie pismo z dnia 17 lipca 2019 r. spełnia cechy decyzji administracyjnej. Przechodząc zatem do meritum rozważań, stwierdzić należy, że istota problemu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ NFZ rozstrzygając niniejszą sprawę miał podstawę prawną do odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe skarżącemu. W tym miejscu wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydawana jest w specjalnie uregulowanej procedurze, w której kluczowe znaczenie ma opinia właściwego lekarza konsultanta, wydawana bez prowadzenia postępowania w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o świadczeniach, leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitacja uzdrowiskowa przysługuje świadczeniobiorcy na podstawie skierowania wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że powyższe skierowanie, wymaga potwierdzenia przez oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, a jeżeli nie można ustalić miejsca jego zamieszkania - oddział wojewódzki Funduszu właściwy dla siedziby świadczeniodawcy, który je wystawił. W ust. 5 omawianego przepisu, ustawodawca zawarł delegację dla Ministra Zdrowia do określenia w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej Rady Lekarskiej 1) sposobu wystawiania skierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, 2) trybu potwierdzania skierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową oraz wzór tego skierowania, przy uwzględnieniu konieczności weryfikacji celowości skierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową. Na podstawie powyższej delegacji Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową, wskazując w § 2 ust. 1, że lekarz ubezpieczenia zdrowotnego wystawia skierowanie na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową, biorąc pod uwagę przesłanki określone w tym przepisie, które na podstawie ust. 6 tego paragrafu, przesyła się do oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Zgodnie z § 3 ust. 1 omawianego rozporządzenia, po otrzymaniu skierowania przez oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia komórka organizacyjna właściwa w zakresie lecznictwa uzdrowiskowego i rehabilitacji uzdrowiskowej dokonuje jego rejestracji poprzez wpis na listę skierowań oraz oznacza skierowanie numerem wpisu, pod którym skierowanie zostało wpisane na listę skierowań. Z ust. 2 tego paragrafu wynika, że po dokonaniu rejestracji skierowania w sposób określony w ust. 1 lekarz specjalista w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej, zwany dalej "lekarzem specjalistą", zatrudniony w komórce organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, dokonuje aprobaty skierowania pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej. Z § 4 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia, wynika natomiast, że oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia potwierdza skierowanie, jeżeli lekarz specjalista aprobował celowość skierowania. Aprobata skierowania pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego odbywa się w oparciu o wskazania zawarte w § 4 rozporządzenia MZ, wydanego na podstawie delegacji z art. 19 ust. 3 ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 651 ze zm.). Zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia MZ, przy kwalifikowaniu pacjenta, lekarz ocenia: 1) stan zdrowia pacjenta, 2) możliwość leczenia uzdrowiskowego przy wykorzystaniu właściwości naturalnych surowców leczniczych, 3) przebieg choroby będącej wskazaniem do leczenia uzdrowiskowego lub rehabilitacji uzdrowiskowej, w ramach kierunków leczniczych uzdrowisk, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, 4) efekty przebytego w przeszłości leczenia uzdrowiskowego lub rehabilitacji uzdrowiskowej, jeżeli pacjent korzystał z tej formy leczenia lub rehabilitacji; 5) zdolność pacjenta do samoobsługi i samodzielnego poruszania się lub zdolność pacjenta do samoobsługi i samodzielnego przemieszczania się na wózku inwalidzkim. Z oczywistych względów powyższe przesłanki uwzględnia również lekarz konsultant uprawniony do udzielenia aprobaty lub jej odmowy. Z przytoczonej regulacji wynika zatem, że lekarz specjalista przed aprobatą skierowania pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego zobligowany jest także do oceny efektów przebytego w przeszłości leczenia uzdrowiskowego lub rehabilitacji uzdrowiskowej, jeżeli pacjent korzystał z tej formy leczenia lub rehabilitacji. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Dyrektor POW NFZ zaakceptował i ocenił jako rozstrzygający argument lekarza konsultanta o zbyt krótkim upływie czasu między odbytym leczeniem uzdrowiskowym a wystawieniem skierowania, uniemożliwiającym ocenę skutków - efektów klinicznych przebytego leczenia (§ 4 pkt 4 rozporządzenia MZ). Zdaniem sądu, argument ten jest argumentem o mieszanym charakterze prawno – medycznym, w związku z czym poddaje się tylko częściowej ocenie z prawnego punktu widzenia. Względy medyczne należą bowiem do autonomicznej sfery ocennej lekarza. Dokonując możliwej dla sądu oceny powyższego argumentu zwrócić należy uwagę na § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe, który w dacie wydawania zaskarżonej decyzji brzmiał w sposób następujący: "Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego wystawia skierowanie na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową biorąc pod uwagę, w przypadku dorosłych, zalecaną częstotliwość korzystania z leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej, nie częściej niż raz na 18 miesięcy". W ocenie Sądu, powyższy przepis należy łączyć z argumentem o braku możliwości oceny efektów klinicznych leczenia wynikającym z zaleceń specjalistów w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej odnośnie kontroli częstości i efektów klinicznych przebytego leczenia bodźcowego. Trafność zatem użytego przez organ argumentu – "o zbyt krótkim upływie czasu między odbytym leczeniem uzdrowiskowym a wystawieniem skierowania, uniemożliwiającym ocenę skutków - efektów klinicznych przebytego leczenia" potwierdzają okoliczności sprawy. Ostanie leczenie uzdrowiskowe skarżący zakończył [...] czerwca 2019 r., podczas gdy kolejne skierowanie wystawiono [...] czerwca 2019 r., a zatem dwa dni po ostatnim leczeniu uzdrowiskowym. Uwzględniając zatem datę ostatniego leczenia i datę kolejnego skierowania wskazać należy, że przy zalecanej częstotliwości co 18 miesięcy korzystania z leczenia uzdrowiskowego, skarżący ubiegał się o ponowne leczenie po upływie okresu znacznie krótszego niż zalecany odstęp czasowy. O ile zrozumiały jest argument skarżącego odwołujący się do faktu, że jego przekonanie o konieczności ponownego leczenia potwierdzają lekarze prowadzący oraz do faktu długich kolejek oczekiwania na sanatorium, o tyle przepisy prawa przewidują weryfikację wydawanych skierowań przez jeszcze jedną jednostkę medyczną czyli lekarza konsultanta ds. lecznictwa uzdrowiskowego. Ta weryfikacja w sprawie została przeprowadzona z wynikiem negatywnym odwołującym się do przewidzianej prawem i uzasadnionej medycznie przesłanki (§ 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe), której nie ma podstaw w sprawie podważać. Data uzyskiwania kolejnego skierowania faktycznie nie potwierdza zachowania wymaganej prawem i wiedzą medyczną zalecanej częstotliwości. Sąd nadto wskazuje, że zarówno treść skierowania na leczenie uzdrowiskowe jak i zaświadczenia lekarskie załączone do skargi nie potwierdzają wystąpienia szczególnych okoliczności uzasadniających skrócenie zalecanego okresu karencyjnego. Odnosząc się natomiast do stanowiska skarżącego o braku dokonania oceny jego stanu zdrowia przez lekarza konsultanta (bez osobistego badania i wyłącznie na podstawę skierowania) należy wskazać, że po pierwsze, sąd nie kontroluje oceny medycznej dokonywanej przez lekarza konsultanta, po drugie, w skierowaniu na leczenie uzdrowiskowe znajduje się wskazanie rozpoznania schorzenia, które lekarze konsultant bierze pod uwagę. Nie może również ujść uwadze, że lekarz konsultant jest – zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe – lekarzem specjalistą w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej, który udziela aprobaty "pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego". Celowość ta, oparta na wiedzy medycznej, wymyka się kontroli sądu administracyjnego. Jeszcze raz podkreślić należy, że ze skierowania nie wynikają okoliczności poddające w wątpliwość uzasadnienie odmowy aprobaty (nie wynika np. wskazanie pilnego podjęcia terapii bodźcowej uzasadniające skrócenie zalecanego okresu odstępu). Podnoszony zaś przez pełnomocnika organu w odpowiedzi na skargę argument, że w okolicznościach niniejszej sprawy wystawienie kolejnego skierowania na leczenie możliwe było po upływie co najmniej 12 miesięcy od dnia zakończenia ostatniego leczenia uzdrowiskowego - nie jest trafny. W dacie wydawania kontrolowanej decyzji mógł to być jedynie argument o charakterze medycznym, albowiem nie wynikał z przepisów prawa. Przepis § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe został zmieniony z dniem 19 lipca 2019 r. przez zamieszczenie dotychczasowej treści pod lit. "a" oraz dodanie litery "b". W efekcie przepis § 2 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ma obecnie następujące brzmienie: "Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego wystawia skierowanie na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową biorąc pod uwagę w przypadku dorosłych okres, jaki upłynął od dnia zakończenia przez świadczeniobiorcę ostatniego leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej – nie wcześniej niż przed upływem 12 miesięcy od tej daty". To zaś oznacza, że argument o konieczności odczekania 12 miesięcy od ostatniego pobytu, miał jedynie charakter medyczny, nie miał natomiast umocowania prawnego. Obecnie wobec nowelizacji rozporządzenia w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe powyższy argument znalazł umocowanie prawne. Innymi słowy, dotychczasowy argument o charakterze medycznym został prawnie usankcjonowany, co w okolicznościach niniejszej sprawy można odczytywać jedynie jako dodatkowe wzmocnienie stanowiska organu. Z powyższych względów organ NFZ wydając decyzję w niniejszej sprawie nie naruszył przepisów prawa materialnego, w szczególności § 4 pkt 4 rozporządzenia MZ. Wbrew również twierdzeniom skarżącego, rozstrzygnięcie o odmowie potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe nie ogranicza jego prawa do świadczeń leczniczych. Zauważyć bowiem należy, że w niniejszej sprawie, skarżącemu nie odmówiono w ogóle prawa do świadczenia i to w sposób abstrakcyjny czyli bez odniesienia do konkretnych okoliczności sprawy, ale właśnie z uwagi na wiedzę medyczną zawierającą zalecenia co do częstotliwości korzystania z terapii bodźcowej jaką jest leczenie uzdrowiskowe. Zalecenia te, o czym była już mowa wyżej mają umocowanie prawne. Z kolei jak wskazał WSA w Warszawie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku w sprawie VII SA/Wa 428/17, "ograniczone możliwości udzielania odpowiednich świadczeń zdrowotnych występują wówczas, gdy podmiot leczniczy nie jest w stanie od razu udzielić świadczeń pacjentowi, bez konieczności jakiegokolwiek oczekiwania na te świadczenia" (CBOSA). W sprawie niniejszej odmowa potwierdzenia skierowania nie nastąpiła wskutek braku możliwości niezwłocznego udzielenia świadczenia, ale z uwagi na zalecany medycznie i prawnie (co do warunku częstotliwości) okres przerwy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.