I FZ 290/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 696/22 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r., nr 1001-IOV-1.4103.52.2020.82.U71.AM w przedmiocie uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 lipca 2020 r. i określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień, listopad 2015 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące wrzesień i październik 2015 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 29 września 2022 r. w sprawie o sygn. akt. I SA/Łd 696/22 wezwano D. sp. z o.o. z siedzibą w L. z pośrednictwem pełnomocnika do uiszczenia wpisu sądowego od skargi D. sp. z o.o. z/s w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. nr 1001-IOV-1.4103.52.2020.82.U71.AM w kwocie 2566 złotych, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535 zwane dalej jako ,,rozporządzenie’’) w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. W zażaleniu wywiedzionym od powyższego zarządzenia skarżąca spółka na podstawie art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) powoływanej dalej jako ,,P.p.s.a." wniosła o jego uchylenie. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucano naruszenie: 1) § 1 pkt 4 rozporządzenia przez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie; 2) § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia przez jego pominięcie i niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy dotyczy ona zobowiązań podatkowych. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca spółka wskazała, że w sprawie do ustalenia wysokości wpisu zastosowanie powinien znaleźć § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, w świetle którego, wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych - 500 zł. Zdaniem skarżącej spółki przedmiot zobowiązania w sprawie powinien podlegać wpisowi stałemu, a nie zaś stosunkowemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do regulacji zawartej w art. 231 P.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określa rozporządzenie. Decydujące znaczenie dla ustalenia rodzaju należnej opłaty sądowej (stałej bądź stosunkowej) ma kwestionowany przed sądem akt. Jeśli bowiem konkretyzuje on należność pieniężną, której dotyczy spór, strona powinna uiścić wpis stosunkowy obliczony według zasad przewidzianych w ww. rozporządzeniu. W sprawie kluczowa dla rozstrzygnięcia pozostawała okoliczność, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 lipca 2020 r. i określają wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień, listopad 2015 r. w wysokości 256.590 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiące wrzesień i październik 2015 r. w wysokości 154.835 zł Nie mogło tym samym ulegać wątpliwości, że kwestionowany przed sądem akt dotyczył konkretnej należności pieniężnej, co wykluczało możliwość pobrania wpisu stałego od skargi w oparciu o § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia. Z uwagi na wątpliwość co do prawidłowego wskazania przez skarżącą spółkę wartości przedmiotu zaskarżenia zarządzono dochodzenie i określono tę wartość na kwotę 256.590 zł. Zasadnie zatem w zaskarżonym zarządzeniu ustalono wysokość wpisu w oparciu wartość przedmiotu zaskarżenia i określono go na kwotę 2.566 zł w myśl § 1 pkt 4 rozporządzenia. Twierdzenie skarżącej spółki o konieczności objęcia zawisłej sprawy kategorią ,,spraw z zakresu zobowiązań podatkowych", w których pobiera się wpis stały, nie zostało w istocie poparte jakąkolwiek argumentacją. Autor zażalenia ograniczył się jedynie do cytowania wybranych fragmentów orzeczeń sądowych, zapadających w okolicznościach faktycznych nie odpowiadających w sprawie. Wskazane przez skarżącą spółkę postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego odnosiły się do wpisów stałych bowiem dotyczyły przypadków zaskarżenia decyzji kasacyjnej (postanowienie NSA z dnia 21.08.2013 r., sygn. akt I FZ 356/13), decyzji określającej wysokość straty (postanowienie NSA z dnia 19.04.2012 r., sygn. akt II FZ 190/12) oraz decyzji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej (postanowienie NSA z dnia 02.12.2008 r., sygn. akt I FZ 424/08). Tym samym powoływanie się na prezentowaną ww. rozstrzygnięciach argumentację należało uznać za niezasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. i art. 198 P.p.s.a.