I GSK 838/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Sulimierski Sędziowie Urszula Raczkiewicz (spr.) NSA Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Małgorzata Suchocka po rozpoznaniu w dniu 14 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Po 762/07 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Po 762/07, oddalił skargę H. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2007 r. [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Naczelnik Urzędu Celnego w P. następującymi decyzjami z dnia [...] października 2008 r. skierowanymi do importera – L. F. I. P. spółki z o.o. w R. oraz A. C. " P." H. S.: 1) nr [...] - uznał za nieprawidłowy wpis nr [...] z dnia [...] października 2003 r. do rejestru procedury uproszczonej nr [...] oraz dokonane na jego podstawie zgłoszenie celne uzupełniające SAD [...] z dnia [...] października 2003 r. w odniesieniu do towaru opisanego w pozycji 5 SAD i dokonał zmian w ten sposób, że zamiast stawki celnej 17,6% zastosował stawkę 35%. Ustalił niedobór cła na kwotę 2014,10 zł oraz naliczył odsetki wyrównawcze w kwocie 595,30 zł, 2) nr [...] - uznał za nieprawidłowy wpis nr [...] do rejestru procedury uproszczonej nr [...] oraz dokonane na jego podstawie zgłoszenie celne uzupełniające SAD [...] z dnia [...] października 2003 r. w odniesieniu do towaru opisanego w pozycji 1 SAD i dokonał zmian w ten sposób, że zamiast stawki celnej 17,6% zastosował stawkę 35%. Ustalił niedobór cła na kwotę 3921,30 zł oraz naliczył odsetki wyrównawcze w kwocie 1156,00 zł, 3) nr [...] - uznał za nieprawidłowy wpis nr [...] do rejestru procedury uproszczonej nr [...] oraz dokonane na jego podstawie zgłoszenie celne uzupełniające SAD [...] z dnia [...] listopada 2003 r., w części dotyczącej określenia klasyfikacji taryfowej, zastosowanych stawek celnych oraz obliczenia kwoty wynikającej z długu celnego w odniesieniu do towarów opisanych w pozycjach 3 i 6 SAD w ten sposób, że zamiast stawek celnych 17,6% i 15% zastosował stawki 35% i 19%. Ustalił niedobór cła na kwotę 2794,20 zł oraz naliczył odsetki wyrównawcze w kwocie 811,50 zł, 4) nr [...] - uznał za nieprawidłowy wpis nr [...] do rejestru procedury uproszczonej nr [...] oraz dokonane na jego podstawie zgłoszenie celne uzupełniające SAD [...] z dnia [...] listopada 2003 r. w odniesieniu do towaru opisanego w pozycji 1 SAD, w ten sposób, że zamiast stawki celnej 17,6% zastosował stawkę 35%. Ustalił niedobór cła na kwotę 1336,90 zł oraz naliczył odsetki wyrównawcze w kwocie 384,20 zł, 5) nr [...] - uznał za nieprawidłowy wpis nr [...] do rejestru procedury uproszczonej nr [...] oraz dokonane na jego podstawie zgłoszenie celne uzupełniające SAD [...] z dnia [...] listopada 2003 r. w odniesieniu do towaru opisanego w pozycji 7 SAD w ten sposób, że zamiast stawki celnej 17,6% zastosował stawkę 35%. Ustalił niedobór cła na kwotę 3307,30 zł oraz naliczył odsetki wyrównawcze w kwocie 942,10 zł. Od powyższych decyzji odwołania wniósł H. S. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał m. in., że w 2003 roku obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. Nr 224, poz. 2084), dalej: rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r., zgodnie z którym zawieszoną stawką celną objęty został tylko towar klasyfikowany do kodu PCN 2008 99 49 0 Taryfy celnej, a mianowicie kremogen bananowy o ekstrakcie refraktometrycznym średnio 22,3%. W omawianym rozporządzeniu kod 2008 99 49 0 poprzedzony został symbolem "ex", który oznacza, że zawieszona stawka celna odnosi się tylko do towaru objętego poz. 3, czyli wspomnianego kremogenu bananowego. Przeprowadzona w siedzibie importera kontrola przez Inspektorów Urzędu Kontroli Skarbowej (wynik kontroli - sygn. akt [...]) wykazała, że klasyfikacja taryfowa towarów stanowiących półprodukty owocowe i określonych jako wsady do jogurtów była prawidłowa. Nieprawidłowa była natomiast zastosowana zawieszona stawka celna. Skład surowcowy wsadów do jogurtów ustalony został na podstawie specyfikacji eksportera. Z dokumentów tych wynikało, że w półproduktach owocowych stanowiących wsad do jogurtów znajdują się owoce, cukier, barwniki oraz inne składniki, lecz nie zawierają one kremogenu bananowego o ekstrakcie refraktometrycznym średnio 22,3%. Wyjaśnienie powyższej okoliczności na podstawie kart specyfikacyjnych eksportera powodowało, że dowód z opinii biegłego na okoliczność czy towar zawiera kremogen bananowy nie był w ocenie organu potrzebny, gdyż skład surowcowy towaru nie budzi wątpliwości, natomiast ocena prawidłowości klasyfikacji taryfowej należy do organów celnych. Zaznaczono ponadto, że odwołujący - z racji wykonywanego zawodu i prowadzonej działalności - zobowiązany był do szczególnej staranności przy dokonywaniu zgłoszeń celnych, więc ocena, czy dochował reguł starannego działania winna być dokonana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria. Powołując treść art. 258 § 1 Kodeksu celnego stwierdzono, że agencja jako profesjonalny przedstawiciel powinna znać regulacje zawarte w przepisach prawa celnego i zgłosić towar do odprawy celnej deklarując stawkę celną w prawidłowej wysokości (35%). W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał prawidłowego naliczenia odsetek wyrównawczych, mimo, iż powołał się na treść nie obowiązującego już rozporządzenia Ministra Finansów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalając skargę H. S. stwierdził, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest wysokość zastosowanej stawki celnej dla importowanych towarów, a konkretnie rozstrzygnięcie, czy towary te podlegają innym środkom taryfowym w rozumieniu art. 14 § 1 Kodeksu celnego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy celne zasadnie przyjęły, że dokumentacja dołączona do zgłoszeń celnych - a głównie specyfikacja eksportera - jest w pełni wiarygodnym i wystarczającym dowodem wskazującym, iż importowane wsady owocowe nie zawierały kremogenu bananowego o ekstrakcie refraktometrycznym średnio 22,3% i tym samym nie mogły być objęte zawieszoną stawką celną w wysokości 17,6%. wskazaną w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r. Nie zachodziła więc potrzeba powołania biegłego na okoliczność ustalenia składu importowanego towaru. Sąd stwierdził, że skarżący wnioskował o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego oraz zeznań wskazanych świadków na okoliczność możliwości wykrycia błędu w dokonanej taryfikacji w świetle art. 229 § 3 pkt 3 Kodeksu celnego. Tymczasem powołany przepis nie znajduje w sprawie zastosowania, albowiem organ celny nie popełnił żadnego błędu, z powodu którego kwota należności prawnie należnych nie została zarejestrowana. To skarżący działając jako agencja celna niewłaściwie zastosował przepisy prawa, wnioskując o zastosowanie stawki celnej na towar, który tą stawką nie został objęty. Sąd pierwszej instancji zauważył, iż Naczelnik Urzędu Celnego w P. z naruszeniem art. 187 ordynacji podatkowej nie orzekł w formie postanowienia o odmowie przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z przesłuchania świadków, ale to naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 222 § 4 w zw. z art. 221 Kodeksu celnego poprzez wymierzenie odsetek wyrównawczych również skarżącemu. W ocenie Sądu właściwa jest argumentacja organu odwoławczego, iż H. S., będący właścicielem A. C. "P.", zobowiązany był z racji wykonywanego zawodu i prowadzonej działalności do szczególnej staranności przy dokonywaniu zgłoszeń celnych. Literalne brzmienie przepisów Kodeksu celnego, w szczególności art. 209 § 3, art. 253 § 1 pkt 2, art. 221 oraz art. 222 § 1 wskazanej ustawy wskazuje, że w niniejszej sprawie dłużnikiem i zarazem zgłaszającym jest zarówno importer, jak i A. C. "P.", będąca przedstawicielem pośrednim, przy czym obydwa podmioty są solidarnie zobowiązane do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego. W konsekwencji solidarne zobowiązanie dotyczy także zapłaty odsetek wyrównawczych - świadczenia ubocznego w stosunku do długu celnego. Z powyższego – zdaniem Sądu pierwszej instancji – wynika, że ustawodawca nie przewiduje wyłączenia odpowiedzialności agencji celnej z powodu - jak podniesiono w skardze - nieodniesienia żadnej korzyści przez skarżącego z tytułu zastosowania nieprawidłowej stawki celnej. Solidarna odpowiedzialność skarżącego i importera wynika z samego brzmienia powołanych przepisów. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8 ust. 2 i art. 217 Konstytucji RP poprzez dokonanie zaokrąglenia należnych od skarżącego należności celnych oraz odsetek wyrównawczych bez podstawy prawnej WSA w P. stwierdził, że zarzut ten nie jest uprawniony, gdyż zakaz nakładania innych niż podatki danin publicznych w drodze aktu prawnego innego niż ustawa nie dotyczy kwestii zaokrąglania należności celnych oraz odsetek wyrównawczych. Zaokrąglenie odsetek nie stanowi nałożenia daniny publicznej, a jedynie jest operacją rachunkową zmierzającą do uproszczenia obliczeń. Podstawą do zaokrąglenia w wydanych przez organy obu instancji decyzjach należności celnych i odsetek wyrównawczych jest rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250), dalej: rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r., wydane na podstawie delegacji ustawowej art. 64 § 4 Kodeksu celnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego, wskazane rozporządzenie znajduje również zastosowanie przy wydawaniu przez organy celne decyzji ustalającej należności celne. Powyższe wynika z jednej z cech należności celnych, a mianowicie z samoobliczania tych należności przez osoby dokonujące zgłoszenia celnego. To osoby składające deklarację - zgłoszenie celne - zobowiązane są dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru, zastosować właściwą stawkę celną i prawidłowo obliczyć wysokość należności celnych - zgodnie z przepisami wskazanego powyżej rozporządzenia. Jeżeli natomiast organ celny stwierdzi nieprawidłowości w zgłoszeniu celnym, uznaje je za nieprawidłowe w całości lub w części i orzeka co do istoty - tak jak to powinien uczynić zgłaszający w zgłoszeniu celnym - czyli stosując powołane powyżej rozporządzenie. W skardze kasacyjnej H. S. zaskarżył w całości powyższy wyrok wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi kasator zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a, naruszenie art. 141 § 4 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. przejawiające się w: a) wycinkowym odniesieniu się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, w tym nierozpatrzenie zarzutu dokonania błędnego zaokrąglenia odsetek wyrównawczych w sprawie prowadzonej przed organem celnym I instancji pod numerem [...], b) oparciu kwestionowanego wyroku na materiale dowodowym zebranym przez organy celne I i II instancji z naruszeniem art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm.), w postępowaniu w którym nie przeprowadzono dowodów z przesłuchania strony i zawnioskowanych świadków w celu ustalenia istnienia przesłanek, o których mowa w § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r., tj. czy podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania skarżącego. 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj. art. 222 § 4 Kodeksu celnego, § 3, § 4 ust. 2, § 4 ust. 3 pkt 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że wysokość odsetek wyrównawczych liczonych jak od zaległości podatkowych w sprawie prowadzonej przed organem I instancji pod numerem [...] obliczona została w wysokości 811,50 PLN, gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie ww. przepisów winno doprowadzić do wniosku, iż winna wynosić co najwyżej 811,30 albo 811,40 PLN. W uzasadnieniu zarzutów procesowych autor skargi kasacyjnej podał , że Sąd nie odniósł się do przedstawionego w piśmie z [...] września 2007 r. zarzutu błędnego zaokrąglenia należności, nie dostrzegł naruszenia przez organy art. 122 i 187 ordynacji podatkowej przez nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, co umożliwiłoby ustalenie, że H. S. nie jest odpowiedzialny za nieprawidłową treść zgłoszenia celnego. Podkreślił, że informacja, iż importowany wsad jogurtowy zawiera kremogen bananowy pochodziła od pracowników importera. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia powołanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego przytoczył ich treść, a następnie stwierdził, że prawidłowa wykładnia i zastosowanie tych przepisów powinny prowadzić do wniosku, że wysokość odsetek wyrównawczych w sprawie, która w decyzji I instancji posiada numer [...] winna wynosić nie 811, 50 zł lecz 811,30 zł lub 811, 40 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany jej podstawami, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Podstawy kasacyjne, czyli zawarte w nich zarzuty wyznaczają zakres kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia Sądu I instancji. W skardze kasacyjnej konieczne jest powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd I instancji, uzasadnienie zarzutu ich naruszenia, przy czym w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa materialnego sprecyzowanie jego postaci to znaczy wskazanie czy naruszenie to nastąpiło przez błędna wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna opiera się na obydwu podstawach z art. 174 p.p.s.a. Przystępując do rozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zarzuty objęte podstawą z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. przedstawione zostały jako zarzut zbiorczy naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a oraz art. 151 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest w pełni prawidłowo sformułowany, bowiem przytoczony w ramach tej podstawy kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego i nie może stanowić podstawy wskazującej na naruszenia przepisów procedury. Ten błąd autora skargi kasacyjnej nie uniemożliwia jednak Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienia się do pozostałych zarzucanych naruszeń. Przy tej okazji należy natomiast podkreślić, że wobec związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej istotne znaczenie ma należyte sformułowanie zarzutów. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest prócz wskazania, które przepisy zostały naruszone, uzasadnienie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego w jakich okolicznościach przejawiać ma się zdaniem kasatora naruszenie danego przepisu i jaki w ocenie kasatora może mieć to wpływ na wynik sprawy. Przestawienie powyższych uwag co do wymagań jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna jest konieczne, zważywszy, że uzasadnienie omawianego zbiorczego zarzutu wymaganiom tym nie w pełni odpowiada. Uwagi te należy odnieść w szczególności do sformułowania zarzucającego Sądowi I instancji wycinkowe odniesienie się do podniesionych przez skarżącą zarzutów. Bez wskazania konkretnych zarzutów, których nie rozpatrzył Sąd I instancji i wykazania jaki mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy, jest to zwrot semantycznie pusty i taki zarzut uchyla się spod kontroli kasacyjnej. Co do zarzutu procesowego dotyczącego braku rozpatrzenia przez Sąd I instancji, zakwestiowanego jako błędnego zaokrąglenia odsetek wyrównawczych w sprawie oznaczonej powołanym w kasacji numerem decyzji I instancji, należy uznać, że zarzut ten nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej twierdzi, iż w omawianej sprawie określono wysokość odsetek na kwotę 811, 50 zł, podczas gdy winny one stanowić najwyżej kwotę 811, 30 zł lub kwotę 811, 40 zł., co oznacza ich zawyżenie o 10 bądź 20 groszy. Twierdzenia te są jednak nieprecyzyjne, bo przedstawione wariantowo i gołosłowne, gdyż autor skargi kasacyjnej nie podał żadnych konkretnych danych (wyliczeń) na uzasadnienie tego zarzutu. Stwierdza, iż wynikać ma to z wyliczeń dokonanych przez stronę, lecz nie przedstawił tych wyliczeń w skardze kasacyjnej, ani nie załączył żadnego dokumentu zawierającego wyliczenia i autoryzowanego przez stronę. Brak pełnego uzasadnienia, z którego wynikałoby, że doszło do zawyżenia odsetek o konkretną kwotę powoduje, iż zarzut ten uchyla się spod kontroli kasacyjnej. Skoro w skardze kasacyjnej nie zostało udowodnione, że do zawyżenia odsetek doszło, Naczelny Sąd Administracyjny jest zwolniony od badania podstaw prawnych zaokrąglania należności celnych. W ramach omawianego zbiorczego zarzutu autor skargi kasacyjnej zarzucił także naruszenie powołanych przepisów ustawy procesowej przez niedostrzeżenie przez Sad I instancji naruszenia przez organy celne art.122 i art. 124 Ordynacji podatkowej, zaistniałe na skutek nie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków i strony w celu ustalenia przesłanek z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515). Przepis ten stanowi, iż nie pobiera się odsetek wyrównawczych, mimo że kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, w wypadku, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Skarżący wywodzi, że przeprowadzenie tych dowodów pozwoliłoby na ustalenie, że pracownicy importera informowali o tym, że w towarze znajduje się kremogen bananowy, a to z kolei wskazywałoby, że Henryk Sosulski nie jest odpowiedzialny za nieprawidłowa treść zgłoszenia celnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie jest uprawniony. Jak wynika z ustaleń organów przyjętych przez Sąd I instancji, skład surowcowy importowanych wsadów do jogurtów wynikał ze specyfikacji importera i obejmował różne składniki, głównie owoce, cukier, barwniki, lecz nie było wśród nich kremogenu bananowego. Tak więc kwestia składu surowcowego towaru została udowodniona w sposób wyczerpujący specyfikacją importera. Sąd I instancji zasadnie ocenił, iż w tej sytuacji zarzut strony nie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków jest w świetle postanowień art. 188 ordynacji podatkowej chybiony, skoro okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem. W świetle tego co powiedziano wyżej należy uznać, że zarzuty procesowe dotyczące naruszenia przez Sad I instancji przepisów art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a oraz art. 151 p.p.s.a nie stanowią usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna w ramach podstawy z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. odnosi się do kwestii zawyżenia kwoty odsetek wyrównawczych. Przywołując treść art. 224 § 4 Kodeksu Celnego oraz przepisów § 3, § 4 ust. 2, § 4 ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515) autor skargi kasacyjnej stwierdza, że prawidłowa wykładnia i prawidłowe zastosowanie tych przepisów winny doprowadzić do wniosku, że wysokość odsetek wyrównawczych powinna wynosić "co najwyżej 811,30 albo 811, 40 PLN". Zarzut ten jest nietrafny i to z kilku powodów. Po pierwsze dlatego, że w zaskarżonym wyroku Sąd nie dokonał wykładni tych przepisów, a gdy idzie o przepisy rozporządzenia nawet ich nie powoływał. Po drugie dlatego, że autor skargi kasacyjnej nie zajął stanowiska jak należy przepisy te wykładać, ani na czym polega ich niewłaściwe zastosowanie. Zarzut ten jest jednak chybiony głównie dlatego, że zagadnienie wyliczenia wysokości odsetek nie jest kwestią prawa lecz faktu, a to oznacza, że prawidłowość obliczeń może być zakwestionowana jedynie w ramach zarzutu procesowego związanego z ustaleniami faktycznymi. Konkludując, stwierdzić należy, ze skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na mocy art.. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.