II SA/Ke 911/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Krzysztof Armański, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz radcy prawnego K. N. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] , Prezes Sądu Okręgowego (dalej Prezes SO) w K. , po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji Prezesa Sądu Rejonowego w S. z dnia 12 sierpnia 2020 r. o odmowie udzielenia wnioskodawcy informacji publicznej w zakresie udostępnienia kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w roku 2016 rejestrowanych w repertorium C pod symbolem 325, na podstawie art. 104, 107 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Prezes SO ustalił, że R. S. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w S. o udzielenie informacji opisanej wyżej. W dniu 8 lipca 2020 r. Prezes Sądu Rejonowego wezwał wnioskodawcę do wskazania okoliczności uzasadniających to, że objęte wnioskiem informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego, wyznaczając 14 dniowy termin na uzupełnienie wniosku w tym zakresie. W odpowiedzi na wezwanie, wnioskodawca złożył pismo, z treści którego wynika, iż w jego ocenie informacja nie jest informacją przetworzoną. Po wniesieniu przez R. S. odwołania od decyzji Prezesa Sądu Rejonowego w S. z dnia 12 sierpnia 2020 r. o odmowie udzielenia żądanych informacji, pismem z 4 września 2020 r. Prezes Sądu Rejonowego w S. poinformował Prezesa SO, że w roku 2016 zakończono w tym Sądzie 176 spraw zarejestrowanych w rep. C, wpisanych w systemie SAWA jako sprawy "bez symbolu", w tym 161 spraw, których żądanie pozwu dotyczyło zapłaty. Prezes SO podzielił stanowisko Prezesa Sądu Rejonowego w S. , że ustalenie sygnatur wszystkich spraw o symbolu 325 – tj. spraw o zadośćuczynienie z tytułu uszkodzenia ciała lub uszczerbku na zdrowiu zasądzonych na podstawie art. 445 Kodeksu cywilnego, stanowi, iż wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Uwzględnić bowiem należy, że w Sądzie Rejonowym w S. sprawy takie rejestrowane były "bez symbolu", w konsekwencji czego nie jest możliwe ustalenie sygnatur takich spraw w oparciu o sądowe urządzenia ewidencyjne służące do rejestrowania akt spraw sądowych. Dla udzielenia żądanej informacji niezbędna byłaby analiza akt 161 spraw, jakie zakończyły się w 2016 roku w tym Sądzie. Prezes SO podniósł, że udzielenie informacji tego rodzaju, jak wnioskowana, wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Mimo wezwania wnioskodawca nie uzupełnił wniosku w tym zakresie. Ponad wszelką wątpliwość, analiza 161 akt spraw sądowych wymaga znacznego nakładu pracy, dodatków sił i środków, co potwierdza, że przedmiotowy wniosek dotyczył informacji przetworzonej. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożył R. S. , podnosząc że nie ma potrzeby analizowania 161 spraw zapisanych jako sprawy bez symbolu, gdyż wniosek dotyczył spraw rejestrowanych w repertoriach pod symbolem 325 zakończonych wyrokiem w 2016 roku. Takich spraw może być kilka, ale organ nawet nie ustalił, ile spraw było zakończonych wyrokiem w 2016 r. zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem 325. Zdaniem skarżącego, obie decyzje powinny zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę, Prezes SO w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842). Przepis ten zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID – 19, na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeśli przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. O skierowaniu sprawy do rozpoznania w trybie powołanego wyżej przepisu oraz o terminie posiedzenia niejawnego wyznaczonego na 17 grudnia 2020 r. strony zostały zawiadomione. Wprawdzie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego nie odebrała zawiadomienia (przesyłka awizowana nie została podjęta w terminie), jednak jak wynika z adnotacji na obwolucie akt, w dniu 25 listopada 2020 r. pełnomocnikowi udostępniono akta sprawy, w których znajdowało się zarządzenie (podjęte 20 listopada 2020 r.) o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne oraz o wyznaczeniu jego terminu. W piśmie procesowym z 15 grudnia 2020 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego podniosła, że nie mogła odebrać awizowanej do niej przesyłki z Sądu, która została zaadresowana na błędne nazwisko. Okoliczność tę potwierdza znajdująca się w aktach koperta, która wraz z korespondencją została zwrócona przez pocztę. Mimo oczywistej pomyłki w zaadresowaniu koperty Sąd uznał, że strona nie została pozbawiona możliwości zajęcia stanowiska w sprawie, a to z uwagi na zapoznanie się z aktami sprawy w dniu 25 listopada 2020 r. oraz złożenie pisma procesowego przed wyznaczonym terminem posiedzenia niejawnego tj. w dniu 15 grudnia 2020 r. W piśmie tym ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: 1. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne przyjęcie, że żądane przez skarżącego informacje mają charakter przetworzonych, których udostępnienie uzależnione jest od wykazania istnienia istotnego interesu publicznego z uwagi na ponadstandardowy nakład pracy, wynikający z niemożliwości ustalenia w systemie Currenda symbolu spraw 325, bowiem w Sądzie nie znaczono symbolami spraw zgodnie z § 86 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej, w sytuacji, gdy żądane informacje nie są przetworzonymi, a ich żądanie nie spowoduje ponadprzeciętnego nakładu pracy i zaburzenia w funkcjonowaniu organu I instancji, wpływającego rzekomo negatywnie na realizację zadań organu, 2. art. 61 ust. 1 – 3 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ograniczenie skarżącemu dostępu do zanonimizowanych wyroków z uzasadnieniami Sądu Rejonowego w S. , wydanych w 2016 r. w sprawach zarejestrowanych w rep. C pod symbolem 325 z uwagi na niemożliwość ustalenia w systemie Currenda tego symbolu, bowiem w Sądzie nie znaczono symbolami spraw zgodnie z § 86 zarządzenia w sytuacji, gdy skarżący winien mieć zgodnie z w/w ustawą dostęp do tego typu informacji publicznej, 3. art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie zamiast udostępnienia żądanej informacji w formie czynności materialno-technicznej, 4. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie dokonanie wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w zakresie ustalenia liczby orzeczeń wydanych przez Sąd Rejonowy w S. w 2016 r. pod symbolem 325 oraz ustalenia, czy i które z nich były publikowane na Portalu Orzeczeń Sądów Powszechnych, co doprowadziło do dowolnej oceny, iż żądana informacja ma charakter przetworzonej z uwagi na znaczny nakład pracy pracowników Sądu Rejonowego w S. poprzez analizę 161 orzeczeń. Podnosząc tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu pisma procesowego przedstawiono argumentację mającą przemawiać za zasadnością postawionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wyjaśnienia również wymaga, że sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy i nie przeprowadza postępowania dowodowego. Może jedynie z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 133 § 1 oraz art. 106 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie było konieczności przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, a Sąd orzekał w oparciu o przedstawione akta sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 - dalej także: u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Ustawa ta jest zarazem rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przechodząc do rozważań merytorycznych, w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. oraz czy żądanie jej udzielenia zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej. Prezes Sądu Rejonowego w S. należy niewątpliwie do podmiotów, na których ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych. Stosownie bowiem do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Z mocy art. 10 i art. 173 Konstytucji RP sądom przyznano przymiot władzy publicznej, zaś w świetle art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 365 ze zm.) organem sądu rejonowego jest prezes tego sądu. Prezes sądu rejonowego należy zatem do organów władzy publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i z tego względu jest obowiązany do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu. W niniejszej sprawie bezsporny pozostaje także publiczny charakter informacji objętych wnioskiem skarżącego z dnia 6 lipca 2020 r. (data wpływu do Sądu Rejonowego w S. 8 lipca 2020 r.), w którym R. S. domagał się od Prezesa Sądu Rejonowego w S. udostępnienia kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami, wydanych w tym Sądzie w roku 2016 w sprawach zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem 325. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi żadnych wątpliwości, że wyroki sądowe są jawne i wraz z uzasadnieniami (jako integralną ich częścią) stanowią informację publiczną. Treść orzeczenia sądu stanowi przy tym nie tylko informację o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ale stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p. jest także rodzajem informacji dotyczącej treści i postaci dokumentu urzędowego. Orzeczenia sądowe z uzasadnieniami, jako wydane w sprawie przez sąd, w ramach jego działalności orzeczniczej opartej na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, są zatem danymi publicznymi i podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1106/16; z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 784/16 - publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając na uwadze powyższe ustalenia, przy dokonywaniu analizy zakresu wniosku skarżącego, należy zwrócić uwagę, że pojęcie informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. – wobec braku jego definicji legalnej – jest rozumiane w judykaturze w ujęciu potocznym z uwzględnieniem stanu faktycznego konkretnej sprawy. Przedmiotem udostępnienia mogą być bowiem zarówno informację proste, jak i przetworzone. W razie kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, rozpatrzenie wniosku każdorazowo wymaga uprzedniej weryfikacji istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnego interesu publicznego, jako określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunku uzyskania dostępu do tego rodzaju informacji publicznej. W ramach tej weryfikacji organ zobowiązany jest wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego, albowiem ten – składając wniosek – może nie mieć świadomości, że żąda informacji przetworzonej. Dopiero zaś po dokonaniu weryfikacji spełnienia przesłanki szczególnego interesu publicznego, w zależności od jej wyniku adresat wniosku zobowiązany jest udostępnić żądaną informację publiczną po jej uprzednim przetworzeniu, bądź odmówić jej udostępnienia w drodze decyzji wydanej na zasadzie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 3/11, LEX nr 1079760; wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 18 maja 2012 r. ,sygn. akt IV SAB/Wr 12/12, LEX 1271502 oraz z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 109/17, LEX nr 2364529). Informacja prosta jest definiowana jako taka, której treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, może się wiązać z potrzebą usuwania danych chronionych prawem, przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień lub wyciągów, a takie zabiegi czynią informacje proste - informacją przetworzoną. W judykaturze pojęcie informacji przetworzonej ujmowane jest w dwóch ujęciach. Jedno rozumienie przetworzenia uwzględnia aspekt jakościowy zmian wprowadzanych w odniesieniu do informacji prostych, drugie zwraca uwagę na aspekt techniczny i ilościowy, traktując przetworzenie informacji prostych w kategoriach czynności, jakim muszą zostać poddane, aby uzyskać dane podlegające udostępnieniu. Oba te rozumienia "przetwarzania" informacji prostych nie stoją jednakże w sprzeczności z potocznymi intuicjami językowymi, nie wprowadzają zatem jakiegoś sztucznego rozumienia informacji przetworzonej. Nie stanowią też rozumień wzajemnie konkurencyjnych i wykluczających się, ale uzupełniają się, tworząc dwa kryteria uznawania informacji publicznej za informację przetworzoną. Posługując się niejednoznacznym terminem, ustawodawca dopuścił tę dwuznaczność. W pierwszym rozumieniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w ostatecznej treści i postaci, jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonych czynności analitycznych, porządkujących w odniesieniu do posiadanego zbioru danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i ich następne zanalizowanie, zredagowanie, opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, a nakierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od nakładu koniecznej pracy i środków wiążących się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem, może być traktowana jako informacja przetworzona (tak wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11; z dnia 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; z dnia 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; z dnia 19 grudnia 2017 r., I OSK 1362/17; z dnia 18 grudnia 2019 r., I OSK 1056/18; z dnia 18 maja 2020 r., I OSK 4369/18; wszystkie w/w orzeczenia dostępne w CBOSA oraz I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Wolters Kluwer 2016, komentarz do art. 3, teza 1). Wobec tego ustalenie charakteru wnioskowanej informacji – prostej czy przetworzonej wymaga uwzględnienia okoliczności danego przypadku i ich oceny przez pryzmat zakresu i rodzaju czynności koniecznych do przygotowania informacji żądanej przez wnioskodawcę. Szeroki zakres i rozmiar informacji publicznej (informacji prostej), wymagający zgromadzenia, zanonimizowania i sporządzenia kserokopii wielu stron dokumentów, podjęcia szeregu działań organizacyjnych, zaangażowania środków osobowych, które zakłócają podstawowe działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań – w konsekwencji oznacza, że żądanie dotyczy w istocie informacji o charakterze przetworzonym. Przedstawione wyżej poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie podziela i przyjmuje je jako własne. W rozpatrywanej sprawie, skarżący domagał się udostępnienia wyroków wraz z ich uzasadnieniami, wydanych w roku 2016 w sprawach o symbolu 325, do którego kwalifikowane są sprawy o zadośćuczynienie z tytułu uszkodzenia ciała lub uszczerbku na zdrowiu, rozpatrywane na podstawie art. 445 kodeksu cywilnego. Jest to jedna z wielu kategorii spraw kierowanych do sądów powszechnych, w których powództwo sprowadza się do żądania zasądzenia określonej kwoty pieniężnej od osoby (osób) wskazanej jako strona pozwana. Z akt sprawy wynika, że w sprawozdaniach statystycznych jak i w systemie SAWA (Currenda) odnośnie Wydziału I Cywilnego Sądu Rejonowego w S. nie były wykazywane sprawy o symbolu 325. Wyjaśnienia pisemne odnośnie do tej okoliczności, złożone przez Prezesa Sądu Rejonowego w S. w toku postępowania odwoławczego (pisma z 31 sierpnia 2020 r. i 4 września 2020 r.) wskazują, że najprawdopodobniej z uwagi na ich nieznaczną ilość rejestrowane były jako sprawy "bez symbolu". W roku 2016 w Sądzie Rejonowym w S. zakończono 176 tego rodzaju spraw (zarejestrowanych "bez symbolu"), w tym 161, w których żądanie pozwu dotyczyło zapłaty. W oparciu o system elektroniczny ustalono, że spośród nich 26 spraw zakończonych zostało wydaniem wyroku. Jednak tylko pozornie, udzielenie informacji żądanej przez wnioskodawcę wiązałoby się z analizą 26 akt spraw. Faktycznie bowiem, należałoby przeanalizować 161 spraw, gdyż informacja o 26 sprawach zakończonych merytorycznie wyrokiem, pochodząca z systemu elektronicznego, wymagałaby praktycznej weryfikacji. Byłaby ona konieczna nie tylko z uwagi na fakt, że orzeczenie kończące sprawę mogło nie zostać zapisane w systemie elektronicznym w roku 2016, ale także dlatego, że sprawy o zadośćuczynienie nie były zapisywane do żadnego z symboli. Skoro więc w roku 2016 w Sądzie Rejonowym w S. było 161 spraw o zapłatę, to niewątpliwie byłoby konieczne wydobycie akt tych spraw z archiwum zakładowego, przejrzenie ich w celu wyselekcjonowania tych, które dotyczyły zadośćuczynienia, zakończyły się wyrokiem i w których sporządzone zostało uzasadnienie, a następnie poddanie tych orzeczeń procesowi anonimizacji. Anonimizacja musiałaby skutkować modyfikacją treści uzasadnień w stopniu znacznym, a taka ingerencja w treść uzasadnienia orzeczenia sądowego, przekraczająca typową anonimizację, wymaga zwiększonego nakładu czasowego i znacznej ostrożności, by nie pozbawić dokumentu integralności, kompletności i zachować logikę rozumowania sądu. Pamiętać należy, że sprawy o zadośćuczynienie związane są zazwyczaj z wystąpieniem określonego zdarzenia (np. pobicia, wypadku drogowego, leczenia operacyjnego itp.) na tyle charakterystycznego w danym środowisku, że celem wyłączenia możliwości jakiejkolwiek identyfikacji stron postępowania, mogłoby okazać się konieczne usunięcie całych fragmentów uzasadnienia, co prowadziłoby w istocie do wytworzenia nowego dokumentu o odmiennej od pierwotnej treści. W konsekwencji udostępnienie wyroków i uzasadnień w tego typu sprawach wymaga bardziej niż zwykle zaawansowanego procesu anonimizacji, zmierzającego do pozbawienia uzasadnień orzeczeń treści odnoszących się do wskazanych wyżej danych umożliwiających identyfikację osób fizycznych. Wiąże się to z wnikliwą, szczegółową analizą treści tych orzeczeń, co nie tylko stanowi o znaczącym nakładzie pracy, ale i prowadzi do powstania nowej pod względem jakości informacji (tak wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 października 2020 r., II SA/Łd 425/20). W niniejszej sprawie nie zostało wprawdzie ustalone, ile spraw o zapłatę w roku 2016 dotyczyło żądania zadośćuczynienia i w stosunku do jakiej liczby uzasadnień konieczną byłaby anonimizacja, niemniej jednak, w ocenie Sądu, sam fakt konieczności poszukiwania tego rodzaju spraw ze 161 akt sądowych, w których wystąpiło żądanie o zapłatę wpisanych do rep. C, związane jest z zaangażowaniem oddelegowanego specjalnie w tym celu pracownika organu zobowiązanego, co z oczywistych względów czyniłoby niemożliwym podejmowanie przez niego czynności służbowych leżących w zwykłym zakresie jego zadań, zakłócając tym samym prawidłowe działanie Sądu. Nawet przy przyjęciu, że w sprawie chodziłoby jedynie o analizę 26 akt sądowych dotyczących żądania zapłaty, zakończonych wyrokiem w roku 2016 (opierając się wyłącznie na danych z systemu elektronicznego, bez ich weryfikacji, co w stanie sprawy mogłoby budzić wątpliwości co do rzetelności pełnej identyfikacji spraw, których dotyczy wniosek), Sąd wyraża pogląd, że jest to liczba wystarczająca do przyjęcia, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną jako sumą informacji prostych. Tym samym, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zakres wniosku i czasochłonność związana z przygotowaniem wnioskowanej informacji, powoduje że zachodzi przypadek informacji przetworzonej. Dokonując oceny działań podjętych przez Prezesa Sądu Rejonowego w S. w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 6 lipca 2020 r., stwierdzić należy, że wniosek został załatwiony prawidłowo w świetle przedstawionych wyżej reguł postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oba organy sądowe prawidłowo zakwalifikowały żądane przez skarżącego informacje jako informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż jej przygotowanie wymaga analizy znacznej liczby dokumentów (akt spraw o zapłatę), a następnie po identyfikacji tych wyroków, które zostały wydane w sprawach o zadośćuczynienie, odpowiedniego przekształcenia uzasadnień tj. zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną. Czynności te wymagają takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. W świetle powyższych rozważań przyjąć należy, że udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji w postaci utworzenia zbioru kopii wyroków z uzasadnieniami zapadłych w Sądzie Rejonowym w S. w okresie całego roku kalendarzowego, wybranych pod kątem symbolu 325, pod jakim sprawy te powinny zostać zarejestrowane (bo bezspornym jest, że nie były), wymagałoby uprzedniego przetworzenia takiej informacji na potrzeby wniosku. Zbiór taki nie istniał bowiem w tej formie w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. także wyrok WSA w Lublinie z 13 października 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 371/20 ze skargi R. S. oraz przywołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1106/15). W tym ostatnim powołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że specyfika wyroków sądowych wraz z uzasadnieniami jest tego rodzaju, że częstokroć zawierają one nie tylko dane stron postępowań, lecz również innych osób, w tym biegłych czy świadków. NSA uznał wobec tego, że uwzględnienie wniosku skarżącego wymaga nie tylko zwykłych czynności technicznych związanych z kopiowaniem dokumentów, lecz znacznego nakładu pracy związanego z koniecznością ponadstandardowej - bo wymagającej uważnej lektury uzasadnień wyroków - anonimizacji dokumentów. Anonimizacja w tego rodzaju przypadkach nie ogranicza się wyłącznie do wyeliminowania z dokumentacji imion i nazwisk, lecz wiąże się również z koniecznością usunięcia określonych fragmentów uzasadnień, tj. takich ich części, które umożliwiałyby identyfikację poszczególnych osób, a to z kolei wymaga przeprowadzenia czynności analitycznych i intelektualnych. Prawidłowo więc Prezes Sądu Rejonowego w S. w reakcji na wniosek skarżącego uznał, że objęte tym wnioskiem informacje stanowią informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i w piśmie z dnia 8 lipca 2020 r., doręczonym 14 lipca 2020 r., wezwał R. S. do wykazania, w terminie 14 dni, szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem skarżącemu żądanej informacji. Bezspornym jest, że skarżący nie wywiązał się z nałożonego obowiązku i zakwestionował ocenę, że złożony przez niego wniosek stanowi informację przetworzoną. Prawidłowo zatem, Prezes Sądu Rejonowego w S. nie miał podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej, co czyni wniesioną skargę bezzasadną. Odnosząc się do zarzutów zawartych w piśmie procesowym z dnia 15 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnia, że z powodów wskazanych wyżej nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zaprezentowanego w wyroku z 18 września 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 759/14, wydanym zresztą również ze skargi R. S. na skutek złożonego przez niego wniosku o analogicznym brzmieniu, jak w sprawie niniejszej. Nie zgadza się również z poglądem, że suma informacji prostych nie może, w zależności od stanu sprawy, stanowić informacji przetworzonej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji istotnie nie znalazły się wszystkie okoliczności wynikające z wyjaśnień pisemnych, złożonych w toku postępowania odwoławczego przez Prezesa Sądu Rejonowego w S. . Nie oznacza to jednak, że podjęta decyzja jest sprzeczna z prawem, gdyż słusznie organ uznał, że koniecznym do rozpatrzenia wniosku jest wykazanie przez skarżącego, iż uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. To prawda, że organ nie ustalił, ile spraw o zapłatę z tytułu zadośćuczynienia znajduje się w grupie wszystkich spraw zarejestrowanych w rep. C w roku 2016 i czy któraś z tych spraw została opublikowana w Portalu Orzeczeń Sądów Powszechnych, jak podnosi pełnomocnik skarżącego w omawianym piśmie procesowym, ale przecież właśnie ta okoliczność, związana z niemożnością ustalenia liczby tych spraw na podstawie prostych czynności sekretarskich, była powodem uznania wnioskowanej informacji za przetworzoną. Ustalenie liczby spraw, które winny zostać zarejestrowane pod symbolem 325 w rep. C, wymagało bowiem analizy wszystkich spraw o zapłatę z roku 2016, gdyż symbol 325 nie był wykazywany w sprawozdaniach ani w urządzeniach ewidencyjnych prowadzonych w Sądzie Rejonowym w S. . W niniejszej sprawie nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ocena przyczyn, dla których takiej statystyki i rejestrowania spraw o symbolu 325 nie prowadzono. Brak zarejestrowanych spraw o tym symbolu w rep. C jest niewątpliwy i stanowi element stanu faktycznego tej sprawy. Przyjęcie, że żądana informacja ma charakter przetworzony wynika wprawdzie przede wszystkim z tego, że sprawy o symbolu 325 nie były rejestrowane w rep. C, ale to nie zmienia oceny, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Prawdą jest także, że samo udostępnienie odpisu wyroku, nawet jeśli miałoby się wiązać z dokonaniem jego anonimizacji stanowi udostępnienie informacji prostej, bowiem nie polega na wytworzeniu nowej jakościowo informacji, a jedynie udostępnieniu informacji już istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Jednakże sytuacja ta ulega zmianie w chwili, gdy wniosek dotyczy pewnego zbioru informacji prostych, który to zbiór należy utworzyć wedle kryteriów wskazanych we wniosku. Takie działanie wymaga już pewnego wysiłku ze strony organu udostępniającego informację, w celu wyszukania, zebrania i opracowania takiego zbioru. Jak wskazano powyżej dokonanie takiej analizy, i podjęcie szeregu czynności w celu wykonania wniosku o udostępnienie szeregu informacji prostych stanowi już patrząc całościowo – udostępnienie informacji przetworzonej. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 października 2020 r., IV SA/Po 462/20, w sprawie dotyczącej analogicznego wniosku skarżącego). Na skutek braku wpisywania spraw o zadośćuczynienie do symbolu 325 w rep. C, zbiór tego rodzaju spraw należałoby w wykonaniu wniosku skarżącego utworzyć i uprzednio go wyselekcjonować ze wszystkich spraw z powództwa o zapłatę. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że w piśmie z 4 września 2020 r. skierowanym do Prezesa SO w K. , Prezes Sądu Rejonowego w S. wskazał, że R. S. w 2020 r. występował 10 razy z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii wyroków wydanych przez ten Sąd wraz z uzasadnieniami w sprawach cywilnych określonych przez symbol sprawy i okres zakończenia postępowań, przy czym ostatni z wniosków został złożony 24 sierpnia 2020 r. W piśmie tym podniesiono, że tego rodzaju wnioski noszą znamiona nadużycia prawa, gdyż nie służą obiektywnie jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie prowadzą do poprawy funkcjonowania Sądu, wręcz przeciwnie mają stanowić dla niego "dokuczliwość". Z dostępnej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu bazy orzeczniczej sądów administracyjnych (CBOSA) wynika, że skarżący tego rodzaju wnioski, jak w niniejszej sprawie, złożył do sądów powszechnych w całej Polsce (por. przykładowo wyroki w sprawach: WSA w Łodzi sygn. akt: II SA/Łd 626/20, II SA/Łd 493/20, II SA/Łd 425/20; WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 297/20; WSA we Wrocławiu sygn. akt: IV SA/Wr 237/20, IV SA/Wr 358/20, IV SAB/Wr 221/20; WSA w Gdańsku sygn. akt: II SAB/Gd 53/20, II SAB/Gd 61/20; WSA w Bydgoszczy sygn. akt II SAB/Bd 35/20; WSA w Gliwicach sygn. akt III SAB/Gl 136/20; WSA w Poznaniu sygn. akt: IV SA/Po 462/20, IV SAB/Po 36/16; WSA w Rzeszowie sygn. akt: II SA/Rz 639/16, II SAB/Rz 41/20, II SAB/Rz 25/20). Podkreślenia wymaga, że norma zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. ma na celu przeciwdziałanie lawinie wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej do realizacji celów osobistych lub komercyjnych i zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Dlatego wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien wyjaśnić, w jaki sposób zamierza ją wykorzystać dla ochrony szczególnie uzasadnionego interesu publicznego (zob. wyroki NSA: z 9 grudnia 2010 r., I OSK 1768/10, LEX nr 1612055; z 7 grudnia 2010 r., I OSK 1737/10, LEX nr 745157). Skoro zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów u.d.i.p., k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 – 3 Konstytucji RP, wskazane w piśmie procesowym strony skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. O wynagrodzeniu radcy prawnego, świadczącego pomoc prawną z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz. U z 2019 r. poz. 68).