III SA/Gd 395/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Maja Pietrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 7 lutego 2022 r. nr SKO Gd/6670/21 w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Wejherowa z dnia 4 listopada 2021 r. nr WCUW.4052.1569.3.2021.JD. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 7 lutego 2022 r. nr SKO Gd/6670/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Wejherowa z dnia 4 listopada 2021 r. nr WCUW.4052.1569.3.2021.JD, którą organ pierwszej instancji odmówił K. M. (dalej także jako "strona" albo "skarżący") przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. K. . W podstawie prawnej decyzji Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021, poz. 735; dalej powoływanej w skrócie jako: "k.p.a."), art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1082; dalej powoływanej w skrócie także jako "ustawa") oraz § 11 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 2018 r., poz. 2010). W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 20 września 2021 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek K. M. o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. K. Organ pierwszej instancji rozpatrzył przedmiotowy wniosek negatywnie z powodu braku spełnienia wymogów wynikających z art. 122 ustawy. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej wskazał, że nauka zawodu P. K. w restauracji [...] w W. odbywała się w okresie od 18 września 2018 r. - 8 września 2021 r. Prowadzący przygotowanie zawodowe posiadał wymagane kwalifikacje zawodowe - świadectwo ukończenia technikum uzupełniającego, tytuł zawodowy czeladnika, odpowiedni staż pracy oraz przygotowanie pedagogiczne do prowadzenia praktycznej nauki zawodu (organizowane przez Ośrodek Dokształcania Zawodowego w G.). Do wniosku dołączono ponadto kopię umowy o pracę z młodocianym pracownikiem oraz dyplom nr [...] Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Gdańsku. Organ pierwszej instancji stwierdził, że skoro z przedłożonych dokumentów wynika, że wnioskodawca jest rzemieślnikiem winien on stosownie do art. 122 ustawy dołączyć do wniosku dokument potwierdzający zdanie przez młodocianego pracownika egzaminu czeladniczego, a nie zawodowego. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 7 lutego 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu własnego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że K. M. jest rzemieślnikiem prowadzącym swoją działalność w ramach Powiatowego Cechu Rzemiosł Małych i Średnich Przedsiębiorstw Związku Pracodawców w W. pod firmą [...] w restauracji [...] w W. Jako rzemieślnik kształcił w zawodzie kucharza młodocianego pracownika P. K. , z którym zawarł umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego w dniu 18 września 2018 r. W umowie w sposób prawidłowy wskazano, że młodociany pracownik zobowiązany jest do przystąpienia do egzaminu czeladniczego przed Komisją Izby Rzemieślniczej w G., mimo że faktycznie wymóg ten wszedł w życie (art. 122 ustawy) dopiero od 1 września 2019 r. Kolegium podkreśliło przy tym, że ustawodawca wprowadzając od 1 września 2019 r. zmianę w ustawie - Prawo oświatowe nie ustanowił przepisów przejściowych. Kolegium podkreśliło nadto, że w czasie zawarcia umowy z młodocianym pracownikiem obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, które regulowały w sposób nie budzący wątpliwości kwestie zdania egzaminu przed właściwą komisją egzaminacyjną. Z § 11 ust. 4 rozporządzenia wynika, że młodociany zatrudniony u pracodawcy będącego rzemieślnikiem zdaje egzamin kwalifikacyjny na tytuł czeladnika przeprowadzany przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych, zgodnie z przepisami w sprawie egzaminu czeladniczego, egzaminu mistrzowskiego oraz egzaminu sprawdzającego, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych. Natomiast ust. 2 tego przepisu wskazuje, że młodociany zatrudniony u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem dokształcający się w branżowej szkole I stopnia zdaje egzamin zawodowy, zgodnie z przepisami rozdziału 3b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2019 r., poz. 1481). Kolegium wskazało, że zmiana wprowadzona w art. 122 ustawy stanowiła ujednolicenie obowiązujących przepisów i uregulowała obowiązki pracodawców, którzy będą ubiegać się o przyznanie im kosztów kształcenia młodocianych pracowników. W ocenie Kolegium dla K. M. , który w sposób prawidłowy zawarł umowę z młodocianym pracownikiem, zmiana ustawy nie powinna stanowić zaskoczenia. Umowa zawarta z młodocianym pracownikiem zawierała właściwe uregulowanie, które przewiduje ustawa od 1 września 2019 r. Młodociany pracownik kształcony przez stronę mimo nałożonego obowiązku nie przystąpił do egzaminu przed właściwą komisją. W ocenie Kolegium stanowisko organu pierwszej instancji jest właściwe. Natomiast niezasadne było powoływanie się przez stronę w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji na orzecznictwo sądów administracyjnych, gdyż dotyczyły one innego stanu faktycznego niż przedstawiony w niniejszej sprawie. Kolegium podzieliło natomiast stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lipca 2021 r. (sygn. akt III SA/Gl 336/21) w którym wyjaśniono, że z porównania znowelizowanej treści art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z treścią przepisu obowiązującego do 31 sierpnia 2019 r. wynika, iż wolą ustawodawcy doszło do zmiany struktury analizowanego przepisu i tym samym wynikającej z niego normy prawnej. Na mocy przeprowadzonej nowelizacji organ, o którym mowa w art. 122 ust. 6 ustawy, przy dofinansowaniu kosztów wykształcenia młodocianego pracownika winien także wymagać potwierdzenia zdania przez młodocianego pracownika właściwego egzaminu: w przypadku zatrudnienia u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzaminu czeladniczego (art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a), albo w przypadku zatrudnienia u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzaminu zawodowego (art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b). Złożenie przez młodocianego pracownika egzaminu zawodowego uniemożliwia pracodawcy będącemu rzemieślnikiem dofinansowanie kosztów jego kształcenia. Kolegium podkreśliło przy tym, że stanowisko zawarte w przedstawionym wyroku odnosi się do stanu faktycznego niniejszej sprawy. W skardze na powyższą decyzję Kolegium złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. M. powołał się na następujące orzecznictwo sądów administracyjnych: - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2019 r. (sygn. akt IV SA/Po 284/19), w którym wskazano, że brzmienie art. 122 ust. 1 ustawy z 2016 r. - Prawo oświatowe uległo zmianie z dniem 1 września 2019 r. w momencie wejścia w życie ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2245), gdzie jednak nie zawarto przepisów przejściowych. W tej sytuacji należy mieć na względzie, że w sytuacji zmiany przepisów na mniej korzystne dla podmiotu, przy jednoczesnym braku przepisów przejściowych, uwzględniając normę art. 2 Konstytucji RP należy stosować normę względniejszą; - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2018 r. (sygn. akt I OSK 2942/17), w którym stwierdzono, że przepisy dotyczące młodocianych nie zawierają wymogu wskazywania w umowie o pracę właściwej komisji egzaminacyjnej (art. 195 § 1 ustawy – Kodeks pracy); trudno zatem wymagać od pracodawcy, by już w momencie zawierania umowy przewidywał treść przepisów, jakie będą obowiązywały w dacie ukończenia przez młodocianego kształcenia; - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2009 r. (sygn. akt I OSK 271/09), gdzie NSA uznał, że art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty mówi o zdaniu egzaminu zgodnie z odrębnymi przepisami. Odrębnymi to takimi, które kwestie te regulują. Przepisami tymi są akty podustawowe - rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 października 2005 r. i z dnia 30 kwietnia 2007 r. Jeżeli zatem młodociany ukończy naukę zawodu złożeniem egzaminu na podstawie któregokolwiek z tych rozporządzeń, spełniony zostanie warunek otrzymania dofinansowania, o którym mowa w art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Zawarte w przepisie art. 70 b ust. 1 pkt 2 u.s.o. sformułowanie "i zdał egzamin zgodnie z odrębnymi przepisami" odnosi się do wszystkich odrębnych przepisów, według których młodociany może zdać egzamin po ukończeniu nauki. Według wykładni prawa prezentowanej w orzecznictwie - na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów - nie ma znaczenia jaki konkretnie egzamin (zawodowy czy czeladniczy) zdał młodociany dla otrzymania dofinansowania kosztów kształcenia przez pracodawcę. Ponadto skarżący powołał trzy orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (sygn. akt: III SA/Łd 440/08, III SA/Łd 441/08 oraz III SA/Łd 444/08), w których to zinterpretowano przepisy przez pryzmat wykładni funkcjonalnej, wskazując że celem przepisów o dofinansowaniu kosztów kształcenia młodocianych jest umożliwienie młodocianym pracownikom nauki zawodu, co stanowi realizację ich konstytucyjnego prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając wydane w sprawie decyzje w wyżej wskazanym zakresie kognicji Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że wniesiona skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie organy obu instancji odmówiły przyznania skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika generalnie z tej przyczyny, że nie spełnił on przesłanek z art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo oświatowe w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2019 r., gdyż P. K. (młodociany pracownik pobierający naukę zawodu u rzemieślnika - skarżącego) nie zdał egzaminu czeladniczego (wymaganego w świetle obowiązujących od dnia 1 września 2019 r. regulacji) lecz egzamin zawodowy przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w Gdańsku. W sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że cykl kształcenia młodocianego pracownika rozpoczął się przed dniem 1 września 2019 r., bowiem umowa o pracę z młodocianym pracownikiem P. K. w celu przygotowania zawodowego w zawodzie kucharz została zawarta w dniu 18 września 2018 r. Z umowy tej wynika, że nauka zawodu będzie trwała 3 lata (36 miesięcy) od dnia 18 września 2018 r., nie dłużej jednak niż do dnia 17 września 2021 r. W umowie zostało zawarte postanowienie, że młodociany zobowiązany jest przystąpić do egzaminu czeladniczego. W dniu 8 września 2021 r. P. K. zdał egzamin zawodowy przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w Gdańsku potwierdzający kwalifikacje w zawodzie kucharz z wynikiem pozytywnym. Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (w brzemieniu obowiązującym przed 1 września 2019 r.) pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1. Natomiast zgodnie z art. 122 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2019 r. - znowelizowanym na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (art. 1 pkt 55 lit. a; Dz. U. z 2018 r., poz. 2245), pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał: a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle, b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy. Zdaniem organu pierwszej instancji przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie należało stosować wyłącznie prawo nowe. Kolegium wskazało, że ustawodawca wprowadzając od 1 września 2019 r. zmianę w ustawie - Prawo oświatowe nie ustanowił przepisów przejściowych, przy czym w czasie zawarcia umowy z młodocianym pracownikiem obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, które regulowały w sposób nie budzący wątpliwości kwestie zdania egzaminu przed właściwą komisją egzaminacyjną. W związku z tym, że młodociany pracownik nie zdał egzaminu czeladniczego (a do tego go zobowiązywała zawarta umowa jak i obowiązujące w dacie jej zawarcia przepisy) dofinansowanie kosztów kształcenia nie mogło być skarżącemu przyznane. Sąd powyższego stanowiska nie podziela. Należy mieć na uwadze, że rozstrzyganie indywidualnych spraw administracyjnych następuje co do zasady na podstawie aktualnego stanu faktycznego i prawnego. Zasada ta została sformułowana w doktrynie i orzecznictwie jako nakaz określonego działania skierowany do podmiotów upoważnionych do stosowania prawa administracyjnego (zob. w tej materii m.in.: M. Krawczyk, Zasada aktualności a stosowanie prawa administracyjnego, Kraków 2013, s. 52). Podkreślenia jednakże wymaga, że dla adresata działań administracji publicznej bezwzględne stosowanie tej zasady może - wbrew pozorom - powodować konsekwencje podobne do tych, jakie niesie z sobą wsteczne działanie prawa (zob. szerzej: Z. Kmieciak, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 1999 r.; sygn. akt I SA/Wr 926/98; publ. OSP 2000, Nr 5, poz. 83, s. 277). Chodzi o to, że chwila orzekania nie jest tożsama z chwilą, w której adresat ten podejmował relewantne zachowanie, przewidując określone skutki prawne. Z tego też względu wskazuje się na potrzebę kształtowania rozwiązań zorientowanych na ochronę spraw będących w toku, dodając przy tym, że zmiana stanu prawnego, która nastąpiła po zawiązaniu stosunku administracyjnoprawnego, powinna być uwzględniana tylko o tyle, o ile nie pogarsza sytuacji adresata działań jurysdykcyjnych; w przeciwnym razie dochodzić może do naruszenia norm konstytucyjnych, a także do wydatnego osłabienia funkcji predyktywnej prawa. Z pewnością prawa związana jest zasada bezpieczeństwa prawnego, przy czym pewność prawa to nie tylko stabilność przepisów prawa, ale także warunki dla możliwości przewidywania działań organów państwa i związanych z nimi zachowań obywateli (zob. w tej materii m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2022 r.; sygn. akt III SA/Kr 252/22; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd wskazuje, że wprawdzie sam egzamin młodocianego pracownika, który niejako dopełnia stan faktyczny opisany w hipotezie stosowanej normy materialnej, miał miejsce pod rządami nowego prawa, ale kluczowa i zależna od skarżącego czynność, zorientowana na zrealizowanie wspomnianego stanu, a mianowicie zawarcie umowy o określonej treści, - została dokonana wcześniej (przed 1 września 2019 r.). Co nadto istotne, przed dniem 1 września 2019 r. przystąpiono też do wykonywania umowy - rozpoczął się cykl szkolenia młodocianego pracownika. Zdaniem Sądu, ewentualną powinność następczego dostosowania się do nowego prawa można by postrzegać jako ingerencję w już istniejący stosunek prawny. W ocenie Sądu, w sytuacji braku reguł intertemporalnych, konstytucyjna zasada sprawiedliwości społecznej wywodzona z art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) wymaga, aby podmiot, która spełnił wymagania przewidziane w art. 122 ust. 1 ustawy – Prawo oświatowe zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem 1 września 2019 r., miał możliwość podejmowania starań według tego stanu prawnego i otrzymania zwrotu kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Należy w tym miejscu podkreślić za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu (zob. wyrok z dnia 25 marca 2021 r.; sygn. akt II SA/Po 732/20; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), że stosowanie zasad prawa może doprowadzić do ich swoistej kolizji. W tym przypadku doszło do kolizji zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. (nakazującej orzekanie wedle stanu prawnego obowiązującego w momencie orzekania) z zasadą sprawiedliwości społecznej ustanowioną w art. 2 Konstytucji RP. Argumentem przemawiającym za przyznaniem warunkowego pierwszeństwa zasadzie sprawiedliwości społecznej w tym przypadku jest ratio legis przepisu art. 122 ust. 1 ustawy – Prawo oświatowe, zgodnie z którym ustawodawca dąży do wynagradzania pracodawców, którzy podejmują się dodatkowo, oprócz prowadzenia własnej działalności gospodarczej, kształcenia młodocianych pracowników. Należy mieć nadto na uwadze, że w realiach sprawy nie jest istotne, czy młodociany pracownik zdał egzamin zgodnie z § 11 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2010 ze zm.), czy egzamin w trybie przepisów regulujących zasady przeprowadzania egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie. W stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 września 2019 r. w treści art. 122 ust. 1 ustawy – Prawo oświatowe ustawodawca nie sprecyzował bowiem wymogów, co do obowiązku zdawania konkretnego rodzaju egzaminu. W ocenie Sądu zawarte w art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo oświatowe (co należy podkreślić - w brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2019 r.) sformułowanie "[...] i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami [...]" odnosi się do wszystkich tych odrębnych przepisów, które pozwalają młodocianemu zdać egzamin po zakończeniu nauki. Gdyby bowiem ustawodawca zakładał zdanie egzaminu przez młodocianego wyłącznie zgodnie z § 11 ust. 2 - 4 powoływanego przez Kolegium rozporządzenia, wskazałby to wprost w ustawie. Należy mieć nadto na uwadze, że rozporządzenie, o którym mowa, zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie - Kodeks pracy, a nie w ustawie – Prawo oświatowe czy ustawy o systemie oświaty. Nie przewiduje ono nadto żadnych konsekwencji w przypadku zdania przez młodocianego zatrudnionego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem egzaminu zawodowego. Zdaniem Sądu, w tych okolicznościach nie jest dopuszczalna odmowa przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika tylko z powodu niespełnienia po dniu 1 września 2019 r. zaostrzonej - w porównaniu za stanem prawnym obowiązującym w dniu zawarcia umowy - przesłanki w postaci zdania przez młodocianego pracownika egzaminu określonego rodzaju. Odnośna przesłanka powinna być oceniana wedle stanu prawnego obowiązującego w dniu zawarcia umowy (w realiach sprawy – 18 września 2018 r.). W ocenie Sądu, z przyczyn wyżej wskazanych uznać należy, że decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego (art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo oświatowe), które uzasadnia ich uchylenie. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie organy, z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a., zobligowane będą uwzględnić ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku.