III SA/Wa 1772/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka – Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Beata Sobocha, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi K. J., J. J. i I. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. oddala skargę UZASADNIENIE Prezydent [...]W. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], ustalił K. J., I. J. i J. J. łączne zobowiązanie pieniężne dla nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (dz. ewid. nr [...] i [...] obręb [...]) za rok 2013, na którą składają się: podatek od nieruchomości: część dz. ewid. [...] o pow. 160 m.kw. — grunty pozostałe i podatek rolny: powierzchnia użytków rolnych w ha fiz. 0,0331. Skarżący K. J., I. J. i J. J. zakwestionowali tą decyzję odwołaniem, zarzucając, że Prezydent m. W. błędnie przypisuje sobie prawo do podejmowania decyzji o stosowaniu łub niestosowaniu w wydawanych decyzjach przepisów art. 93 i art. 98 ustawy- z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 nr 102, poz. 651 j.t. dalej jako "u.g.n."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako "SKO"), decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku skargi Skarżących do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. III SA/Wa 1493/17 uchylił decyzję SKO z dnia [...] marca 2017 r. Sąd za sporne między stronami uznał skutki prawne decyzji Prezydenta [...]W. z dnia [...] października 2012 r. zatwierdzającej podział nieruchomości. WSA uznał, że chociaż z pisma Urzędu [...]W. Biuro Geodezji i Katastru z dnia 6 maja 2013 r. wynika, że Skarżący figurują w bazie ewidencji gruntów jako współwłaściciele działki o nr ewid. [...] i [...] i z informacji z rejestru gruntów wynika, że Skarżący są współwłaścicielami tej nieruchomości, to pominięto materiał dowodowy w sprawie (pismo Burmistrza Dzielnicy [...][...]W. z dnia 14 marca 2011 r. oraz stanowisko Prezydenta [...]W. zawarte w piśmie z dnia 24 maja 2013 r.). Zdaniem Sądu, Skarżący wykazali - powołując się na decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], że dane zawarte w ewidencji gruntów mogą być niezgodne ze stanem rzeczywistym. SKO zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm., dalej "O.p.") w zw. z art. 13 § 1 pkt 3 tej ustawy, oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta. SKO powołało się na to, że z wypisu z rejestru gruntów, wynika, że K. J., I. J. i J. J. są właścicielami działek sklasyfikowanych następująco: - działka o nr ewid. [...] o pow. 40 m.kw. sklasyfikowana jako grunty orne; - działka o nr ewid. [...] w części 160 m.kw. sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe, a w części 291 m.kw. sklasyfikowana jako grunty orne. Również w księdze wieczystej o nr [...], prowadzonej dla ww. nieruchomości o nr ewid. [...] i [...], K. J., I. J. i J. J. figurują jako właściciele tych nieruchomości (także w dacie powstania obowiązku podatkowego). SKO zaznaczyło, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r., nie została wydana w oparciu o art. 98 ust. 1 u.g.n., lecz w oparciu o art. 93 ust. 1 i art. 96 ust. 1 u.g.n., który odwołuje się do dopuszczalności dokonania podziału nieruchomości, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Z przepisów tych nie wynikają jednak żadne skutki w zakresie przejścia prawa własności z mocy prawa (analogicznie do brzmienia art. 98 ust. 1 u.g.n.). Żadna z nieruchomości podlegających podziałowi na skutek decyzji z dnia 2 kwietnia 2012 r. nie została objęta dyspozycją art. 98 ust. 1 u.g.n.: wyklucza to możliwość zastosowania art. 98 ust. 1 u.g.n. do oceny skutków prawnych decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. Zdaniem SKO z art. 98 u.g.n. wynika, że podział ewidencyjny nieruchomości dokonywany na wniosek jej właściciela bądź użytkownika wieczystego może wywołać bezpośredni skutek prawnorzeczowy w postaci utraty przez dotychczasowego właściciela (użytkownika wieczystego) posiadanego prawa do nieruchomości. Aby taki skutek wystąpił, muszą zostać kumulatywnie spełnione następujące warunki: 1) podział nieruchomości musi zostać dokonany na wniosek jej właściciela bądź użytkownika wieczystego, 2) wynikiem podziału musi być wydzielenie działki pod drogę publiczna lub pod poszerzenie drogi publicznej. Przepis art. 98 u.g.n. dotyczy wyłącznie wydzielania działek pod drogi publiczne. SKO wskazało, że z decyzji podziałowej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie wynika, aby działka o nr ewid. [...] została wydzielona pod drogę publiczną w trybie art. 98 ust. 1 u.g.n. Skoro decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie została wydana w trybie art. 98 ust. 1 u.g.n., to nie doszło z mocy prawa do przejścia prawa własności do działki o nr ewid/ [...]. Chociaż wymieniona ulica została zaliczona do kategorii dróg gminnych na podstawie uchwały nr [...] Rady [...]W. z dnia 4 września 2003 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg na terenie m. W. do kategorii dróg gminnych oraz pozbawienia niektórych dróg na terenie m. W. kategorii dróg gminnych, to nie na całym odcinku (nie obejmuje ona działki o nr ewid. [...]): ulica [...] jest drogą publiczną kategorii gminnej jedynie na odcinku stanowiącym działkę ewid. [...] obręb [...] tj. na odcinku na którym wówczas istniała w terenie, od ulicy [...] na długości 140 cm. Pozostały odcinek drogi stanowiący przedmiotowe działki (w tym działkę o nr ewid. [...]), dopiero po uregulowaniu stanu formalno - prawnego własności gruntów na rzecz m.st. Warszawy oraz po wybudowaniu stanie się drogą publiczną na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych (por. pismo z dn. 29 października 2014 r. nr [...] (2). Fakt, że z pisma Burmistrza Dzielnicy [...][...]W. z dn. 14 marca 2011 r. wynika, że ulicy [...] została nadana kategoria drogi publicznej, to okoliczność ta jednak nie ma znaczenia dla skutków prawnych wynikających z decyzji podziałowej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]. Według SKO pismo Prezydenta [...]W. z dnia 24 maja 2013 r. w którym stwierdza on, że jako przedmioty opodatkowania wskazano nieruchomości, które od uprawomocnienia się decyzji Prezydenta [...]W. nr [...] stały się własnością [...]W. - nie kreuje żadnych praw lub obowiązków po stronie podatnika lub organu, lecz zawiera informację, która nie jest wiążąca w sprawie. SKO wskazało, że ocena skutków decyzji podziałowej nr [...] oraz kwalifikacji działki o nr ewid. [...] i statusu właścicielskiego tej działki, były też przedmiotem rozpoznania przez WSA. WSA w Warszawie uznał odwołujących za podatników spornej nieruchomości w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2015 i 2016. Skarżący w skardze do WSA w Warszawie zakwestionowali decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2019 r. Powołali się na to, że postępowanie administracyjno-sądowe w sprawie nienależnego zobowiązania podatkowego za dz. nr ew. [...] na rok 2013 trwa już 7 lat. Zdaniem Skarżących wskazana powyżej działka nie jest ich współwłasnością i jest publiczną drogą gminną oznaczoną w planie zagospodarowania przestrzennego jako 5KD-D: Z dniem 23 kwietnia 2012r. gdy decyzja podziałowa nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. wydana przez Prezydenta [...]W. stała się ostateczna, przeszła z mocy prawa na rzecz [...]W. Strona zarzuciła niewykonanie przez organ II i I instancji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1493/17 z dnia 12 kwietnia 2018r. oraz sygn. III SA/Wa 2955/13 z dnia 13 czerwca 2014r. Zdaniem Skarżących, SKO różnicuje i całkowicie sprzecznie interpretuje decyzję podziałową z dnia [...] kwietnia 2012r. Zdaniem Strony organy podatkowe potwierdziły, że z dniem gdy decyzja podziałowa nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. stała się ostateczna to działki nr [...], [...], [...], [...] i [...] wydzielone pod publiczną drogę gminną ul. [...] nie są już własnością osób fizycznych. Powołali się na prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla W. [...]Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] marca 2019r. Nr Dz. [...] Nr Rep. [...], z którego wynika, że Prezydent [...]W. utrzymuje "fałszywe zapisy własności w KW aby wymuszać nienależny podatek od nieruchomości będących publiczną drogą gminną ul. [...]". Fakt zaniechania przez Prezydenta [...]W. aktualizacji własności w ewidencji gruntów i budynków po wydaniu decyzji podziałowej nr [...] został udowodniony, a organ II instancji posiadał pełną wiedzę o fakcie fałszywych zapisów. Według Skarżących, pomimo tej wiedzy SKO dokonało ponownie merytorycznego rozstrzygnięcia w zaskarżanej decyzji nr [...] i dokonało tego rozstrzygnięcia w sprzeczności z postanowieniem ww. sądu hipotecznego a więc nie wykonało wyroków Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego o dokonanie wpisu do ksiąg wieczystych. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi. Skarżący przy pismach z dnia 5 i 20 października 2020 r. załączyli dodatkowe dokumenty w sprawie. m.in. zawiadomienie Sądu Rejonowego dla W., wydruki z ksiąg wieczystych dot. działek o nr ew. [...] i [...], .pisma Urzędu [...]W. z dnia 28 września 2020 r. Zarzucili nękanie ich przez organy administracji publicznej poprzez nakładanie oczywiście nienależnych podatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należy oddalić. Spór w sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi, czy Skarżący mogą być uznani i za podatników podatku od nieruchomości w odniesieniu do działki nr ewid. [...] o pow. 160 m.kw., położonej w W. przy ul. [...]. Zródłem nieporozumień między Skarżącymi a organami administracji publicznej jest ocena skutków prawnych decyzji Prezydenta [...]W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości (o oznaczeniu wskazanym w aktach). Zdaniem SKO, z uwagi na to, że Prezydent [...]W. w wydanej w sprawie decyzji nie odwołuje się, ani w uzasadnieniu, ani w komparycji decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. do art. 98 u.g.n., zgodnie z którym "działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne", to decyzja ta nie powoduje skutków opisanych w tym przepisie. Co więcej w decyzji wskazano jedynie, że działka została wydzielona pod projektowaną ulicę [...] (bez wskazania, że chodzi o wydzielenie pod drogę publiczną działek, których ta decyzja dotyczy, w tym działki [...] – ze skutkiem dla dopuszczalności obciążenia ich podatkiem. Skarżący natomiast twierdzą, że w wyniku wydania przywołanej decyzji nie są działek, których ta decyzja dotyczy, w tym działki [...] – ze skutkiem dla dopuszczalności obciążenia ich podatkiem. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań przypomnieć wypada, że zaskarżona decyzja została wydana w warunkach związania oceną prawną zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. III SA/Wa 1493/17. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Na mocy powyższych przepisów zarówno SKO – rozpoznając ponownie sprawę – jak i Sąd orzekający, związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi prawomocnym wyroku WSA z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. III SA/Wa 1493/17. W wyroku tym wskazano m.in. że w kompetencji sądów administracyjnych nie leży rozstrzyganie sporów o własność. W konsekwencji, ustalenie, czy prawo własności powołanych nieruchomości należy do Skarżących czy do jednostki samorządu terytorialnego, nie leży w kompetencjach sądu administracyjnego. Nie jest zadaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę dokonywanie oceny prawidłowości decyzji podziałowej z [...] kwietnia 2012r., w tym wypowiadanie się na temat znaczenia wskazania w tej decyzji w odniesieniu do przedmiotowej działku, że jest ona przeznaczona pod projektowaną ulicę [...], bez wskazania, czy jest to droga publiczna. Wskazano dalej, że zadaniem Sądu było w tej sprawie dokonanie oceny, czy organy podatkowe zgodnie z prawem przyjęły, że Skarżący jako właściciele przedmiotowej nieruchomości są podatnikami podatku od nieruchomości. W tym zakresie Sąd, odwołując się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, podniósł, że w piśmie Urzędu [...]W. Biuro Geodezji i Katastru z 6 maja 2013r. wskazano, że Skarżący figurują w bazie ewidencji gruntów jak współwłaściciele niezabudowanych działek ewidencyjnych nr [...] i [...], podobnie jak w informacji z rejestru gruntu z dnia 6 maja 2013r. Zarazem jednak w piśmie z 6 maja 2013r. (znak [...]) skierowanym do SKO, a dotyczącym odwołania J. J., Prezydent [...]W. przywołał swoją decyzję z [...] kwietnia 2012r., zatwierdzającą podział nieruchomości, jak również zacytował art. 98 ust. 1 u.g.n. Podobnie w piśmie z 24 maja 2013r. ([...]), Prezydent wprost wskazał, że w zaskarżonej decyzji wskazane zostały jako przedmioty opodatkowania nieruchomości (dz. ew. [...], [...],[...],[...],[...]), które od uprawomocnienia się decyzji z [...] kwietnia 2012r. stały się własnością m. W. Nadto z pisma Burmistrza Dzielnicy [...][...]W. z 14 marca 2011r., wynika, że na podstawie uchwały nr [...] z 4 września 2003r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg na terenie m. W. do kategorii dróg gminnych oraz pozbawienia niektórych dróg na terenie m. W. kategorii dróg gminnych została nadana ul. [...] kategoria drogi publicznej. Pomimo tych rozbieżności SKO uznało za ostateczne stanowisko prezentowane w późniejszych pismach, to jest w piśmie Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...][...]. W. z 29 października 2014r. oraz w piśmie Biura Gospodarki Nieruchomościami z 24 października 2014r, z których wynika, że działka nr ewid. [...] nie przeszła z mocy prawa w trybie art. 98 u.g.n. na własność m. W. Zdaniem Sądu pominięcie stanowiska Prezydenta [...]W. zawartego w piśmie z 24 maja 2013r., jak również pominięcie pisma Burmistrza Dzielnicy [...] 14 marca 2011r. przy dokonywaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, stanowi naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i skutkuje niemożnością podzielenia ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, SKO wypełniło zalecenia zawarte w wyroku WSA, sygn. III SA/Wa 1772/19. Organ poddał ponownej ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym pisma Prezydenta [...]W. z dnia 24 maja 2013r, oraz Burmistrza dzielnicy [...][...]W. z dnia 14 marca 2011r., przy czym wnioski wyprowadzone w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody nie przekraczają granic swobodnej oceny dowodów. Jak trafnie wskazało SKO, wskazane pisma mają jedynie charakter informacyjny i nie kreują bezpośrednio praw czy obowiązków po stronie podatnika. Przypomnieć należy, że zgodnie z art.98 ust.1 u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Zgodnie z art. 98 ust.2 u.g.n. właściwy organ składa wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Podstawą wpisu tych praw do księgi wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział. Zdaniem Sądu, choć przewidziany w art. 98 u.g.n. skutek prawnorzeczowy w postaci przejścia na właściwy podmiot publiczny prawa własności nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną następuje z mocy samego prawa, to kwestia, czy skutek ten wystąpił czy nie, jest rozstrzygana przez sąd powszechny w sprawie o wpis prawa własności w księdze wieczystej. Jak trafnie wskazano w wydanym w niniejszym sprawie wyroku, dopiero ujawnienie w księdze wieczystej własności podmiotu publicznoprawnego daje podstawy do powoływania się w obrocie prawnym na zdarzenie przejścia działek z mocy prawa na rzecz gmin (por. wyrok WSA w Warszawie z 15 stycznia 2010 r., I SA/Wa 1676/09, LEX nr 554064). Tych kwestii nie rozstrzygają zatem organy administracji publicznej samodzielnie, zwłaszcza w ramach postępowania podatkowego. Podstawę wymiaru podatków od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowi jasno, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak wskazuje się w orzecznictwie, odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w dokumentach urzędowych, czy innych rejestrach publicznych. Księgi wieczyste, podobnie zresztą jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny, przy czym wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 9 października 2013 r., sygn. akt V CSK 450/12 (LEX nr 1415129) powództwo o uzgodnienie stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, oparte na art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, jest w zasadzie jedynym sposobem wzruszenia domniemania prawnego z art. 3 tej ustawy, w myśl którego prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym (por. wyrok NSA z dnia 1.08.2014 r. sygn. akt II FSK 1930/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, w przedmiotowej sprawie, zarówno z ewidencji gruntów, jak również z księgi wieczystej nie wynika, aby nastąpiło przejście własności spornej działki na rzecz [...]W. Wobec powyższego, mimo tego, że Skarżący przywołując decyzję podziałową z dnia [...] kwietnia 2012r., jak również wymienione wyżej pisma organów reprezentujących m. W., wskazywali, że dane zawarte w ewidencji gruntów są niezgodne ze stanem rzeczywistym, to dowody te nie mogą podważyć danych wynikających z rejestrów publicznych. Po pierwsze dlatego, że, odnośnie do decyzji podziałowej – skutki prawne tej decyzji pozostają sporne, z kolei powoływane pisma organów reprezentujących m. W. nie mają waloru dokumentu urzędowego, nadto wynikają z nich sprzeczne informacje odnośnie do skutków prawnych wynikających z decyzji podziałowej. Zdaniem Sądu gdyby przyzwalać na takie podważanie danych zawartych w ewidencji gruntów, oznaczałoby to w istocie, że art. 21 ust. 1 nie ma żadnej treści normatywnej, że jest po prostu zbędny, skoro niezależnie od tego, że on istnieje, i tak można byłoby przeprowadzać kontradowód względem ewidencji. Tymczasem aktualny pozostaje zakaz wykładni per non est – nie można udawać, że art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego nie istnieje, albo że jest normatywnie pusty. Owszem – ten przepis istnieje i musi on mieć konkretne znaczenie prawne, musi więc w jakiś sposób modyfikować art. 194 § 3 Ordynacji. Tym sposobem jest wykluczenie możliwości zwyczajnego kwestionowania danych ewidencyjnych. Jeśli podatnik je podważa, powinien dysponować innym dowodem z dokumentu urzędowego. Dopiero wtedy możliwe będzie zachowanie spójności systemu prawa i uniknięcie niepożądanej w państwie praworządnym sytuacji, kiedy w arbitralny sposób przyznaje się prymat jednym danym urzędowym kosztem innych takich danych (z innego urzędowego źródła). Mając powyższe na uwadze, odnosząc się do załączonych przy pismach z dnia 5 i 20 października 2020 r. dokumentów, z których Sąd na podstawie art. 106 par 3 P.p.s.a. postanowił przeprowadzić dowód, stwierdzić należy, że nie mogły one wpłynąć na wynik sprawy, także dlatego, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu według stanu na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Sąd w składzie orzekającym miał także na uwadze, że kwestie obciążenia Skarżących podatkiem od nieruchomości, pomimo ich "przejścia z mocy prawa" na rzecz m. W., a więc także skutków prawnych decyzji podziałowej, były przedmiotem badania przez Sąd w innych postępowaniach, zakończonych prawomocnymi wyrokami oddalającymi skargi Skarżących (por. dot. roku 2014 r. – wyroki III SA/Wa 3630/16 oraz III SA/Wa 1632/16 dot. działki 50/18; dot. roku 2015 – wyroki III SA/Wa 920/17 oraz III SA/Wa 776/17 dot. działki 150/18; dot. roku 2016r. – wyrok III SA/Wa 1904/17, III SA/Wa 1903/17 dot. działki 50/18. WSA w Warszawie prawomocnymi wyrokami o sygn. III SA/Wa 1010/19, III SA/Wa 1011/19, III SA/Wa 1012/19 oddalił także skargi Skarżących o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnymi wyrokami tego Sądu, sygn. III SA/Wa 3630/16. III SA/Wa 920/17 oraz III SA/Wa 1904/17. Sądowi wiadomym jest także z urzędu, że w sprawie dot. zobowiązania Skarżących na 2017 r., WSA w Warszawie wyrokami o sygn. III SA/Wa 978/19, III SA/Wa 979/19, uchylił decyzje SKO, nie przesądził jednak sprawy merytorycznie, nakazał natomiast uwzględnienie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także wyjaśnienie skutków prawnych decyzji podziałowej. Z kolei w wyroku o sygn. III SA/Wa 2258/19 WSA w Warszawie uchylił decyzję w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dot. ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2013r., jednakże sprawa to nie dotyczyła działki [...]. Jak zastrzegł prawodawca w art. 171 P.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Sąd badający niniejszy spór wskazuje, że choć WSA wypowiadał się w konkretnych sporach (w sposób nie zawsze jednolity) w zakresie sposobu rozumienia decyzji Prezydenta [...]W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...], to jednak w sprawach dotyczących opodatkowania działki (dz.ewid. [...]) uznawał, że Skarżący pozostają podatnikami – i to za późniejsze, niż badany obecnie rok 2013 (tj. 2014, 2015 i 2016 r.) lata podatkowe. Reasumując Sąd, działając z uwzględnieniem uprawnień wynikających z art. 133 i art. 134 P.p.s.a. nie doszukał się w sprawie naruszeń prawa, uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.