II W 1151/25

<div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 16 kwietnia 2026 roku w sprawie o sygn. akt II <span class="anon-block">(...)</span>25</strong> </p> <p>W dniu 15 grudnia 2025 roku około godziny 16.00 <span class="anon-block">M. S. (1)</span> jechała swoim samochodem marki <span class="anon-block">D. (...)</span> o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span> ulicą <span class="anon-block">(...)</span> w kierunku ulicy <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">J.</span>. Dojeżdżając do ronda im. <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> zatrzymała się w celu przepuszczenia jadącego po rondzie pojazdu. Gdy droga była wolna z niewielką prędkością przystąpiła do dokonania manewru skrętu w prawo w ulicę <span class="anon-block">(...)</span>. Ruszając spostrzegła jednak, że po przeciwnej stronie na przejście dla pieszych wchodzi pieszy w związku z czym zatrzymała swój pojazd w celu ustąpienia mu pierwszeństwa. W tym momencie poczuła uderzenie w tył swojego pojazdu. Kierujący pojazdu marki <span class="anon-block">H. (...)</span> o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span> znajdującego się za nią, nie zachował należytej odległości i uderzył w jej samochód. Kierującym pojazdem marki <span class="anon-block">H. (...)</span> okazał się być <span class="anon-block">T. K.</span>.</p> <p> <em> <!-- -->/Dowód: zeznania <span class="anon-block">M. S. (1)</span> k. 13-14, częściowe wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">T. K.</span> k. 10-11, 44v-45, notatka urzędowa k. 5/</em> </p> <p>W wyniku zderzenia się pojazdów w samochodzie marki <span class="anon-block">D. (...)</span> o nr rej <span class="anon-block">(...)</span> uszkodzona została pokrywa bagażnika- wgniecenie o długości <span class="anon-block">(...)</span> cm, zarysowane zostały również powłoki lakiernicze zderzaka tylnego o długości <span class="anon-block">(...)</span> cm na wysokości <span class="anon-block">(...)</span> cm. W pojeździe marki <span class="anon-block">H. (...)</span> o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span> ujawniono natomiast uszkodzenia w postaci wyrwania z zaczepów zderzaka przedniego prawego oraz rozbity przedni prawy reflektor.</p> <p> <em> <!-- -->/Dowód: protokół oględzin samochodu osobowego marki <span class="anon-block">D. (...)</span> k. 7, protokół oględzin samochodu marki <span class="anon-block">H. (...)</span> k. 8/</em> </p> <p> <span class="anon-block">T. K.</span> ma 52 lata, jest żonaty, na utrzymaniu ma jedno dziecko w wieku 15 lat. Zawodowo pracuje w firmie <span class="anon-block">(...)</span>, osiągając dochód w wysokości około 4.000 zł. Nie był dotychczas karany sądownie. <span class="anon-block">L.</span> cztery wpisy w ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego w tym za przekroczenie prędkości, naruszenie obowiązku korzystania z pasów bezpieczeństwa, niestosowanie się do sygnałów świetlnych.</p> <p> <em> <!-- -->/Dowód: dane osobo- poznawcze k. 44, informacja o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego k. 12/</em> </p> <p>Obwiniony <span class="anon-block">T. K.</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Jak wyjaśnił w dniu zdarzenia jechał za kierującą pojazdem marki <span class="anon-block">D. (...)</span> o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span>. Dojeżdżając do ronda im<span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> kierująca jadącego przed nim pojazdu zatrzymała się, po czym ruszyła i znowu zahamowała. W wyniku gwałtownego zahamowania kierującej obwiniony, mimo iż dopiero co ruszył i jechał z minimalną prędkością nie zdążył zatrzymać się i uderzył w tył jadącego przed nim pojazdu marki <span class="anon-block">D. (...)</span>. <span class="anon-block">T. K.</span> nie widział aby ktoś wchodził na przejście dla pieszych. Po całym zdarzeniu chciał porozumieć się z <span class="anon-block">M. S. (1)</span>, przyznając się wówczas do winy, jednak z uwagi na okoliczność, iż kierująca pojazdem marki <span class="anon-block">D. (...)</span> posiada samochód w leasingu koniecznym było wezwanie patrolu policji. Po przeanalizowaniu całej sytuacji zdaniem obwinionego to <span class="anon-block">M. S. (1)</span> przez gwałtowne zahamowanie spowodowała, że uderzył w tył jej pojazdu. Jechał w bezpiecznej odległości od poprzedzającego go pojazdu.</p> <p> <em> <!-- -->/Dowód: wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">T. K.</span> k. 10-11, 44v-45/</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważy co następuje. </strong> </p> <p>Zebrany w sprawie materiał dowodowy doprowadził Sąd do wniosku, iż obwiniony <span class="anon-block">T. K.</span> dopuścił się zarzucanego mu czynu.</p> <p>Ustaleń faktycznych Sąd dokonał na podstawie zeznań <span class="anon-block">M. S. (1)</span>, która w sposób jasny, spójny i logiczny przedstawiła przebieg zdarzenia drogowego z udziałem obwinionego <span class="anon-block">T. K.</span>. Ponadto jej zeznania korespondowały z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci notatki urzędowej i protokołów z oględzin pojazdów marki <span class="anon-block">D. (...)</span> i <span class="anon-block">H. (...)</span>, w których to protokołach wskazano do jakich uszkodzeń doszło w obu pojazdach. Wskazać należy, że zarówno notatka urzędowa z przeprowadzonej interwencji, jak i protokoły oględzin pojazdów sporządzone zostały przez uprawnione do tego osoby- funkcjonariuszy policji st. sierż. <span class="anon-block">M. R.</span> i st. post. <span class="anon-block">H. Z.</span>, którzy brali udział w interwencji. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.</p> <p>Waloru wiarygodności sąd nie mógł natomiast przypisać wyjaśnieniom obwinionego, który nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Były one bowiem nieprzekonujące, nielogiczne i niezgodne z doświadczeniem życiowym. Sąd uznał jedynie za wiarygodne jego wyjaśnienia w zakresie, w jakim potwierdzają fakt, że jechał on w dniu 15 grudnia 2025 r. około godz. 16.00 swoim samochodem marki <span class="anon-block">H. (...)</span> za kierującą pojazdem marki <span class="anon-block">D. (...)</span>. Dojeżdżając do ronda im. Gen. <span class="anon-block">C. K.</span> zatrzymał swój pojazd po czym, gdy kierująca przed nim <span class="anon-block">M. S. (1)</span> ruszyła, on również ruszył. W pozostałym zakresie, a w szczególności w zakresie dotyczącym kwestionowania przez niego winy, spowodowania kolizji Sąd uznał jego wyjaśnienia za przyjętą przez niego linię obrony. Obwiniony bowiem od samego początku poczuwał się do zaistniałego zdarzenia w związku z czym chciał porozumieć się z pokrzywdzoną uznając, iż nie potrzebna jest interwencja policji. Chciał opłacić naprawę jej pojazdu z własnej polisy ubezpieczeniowej. Jedynie z uwagi na okoliczność, iż pokrzywdzona miała samochód w leasingu konieczne było wezwanie na miejsce policji. Dopiero na etapie postępowania sądowego obwiniony uznał, iż to nie z jego winy doszło do zdarzenia drogowego. Składając wyjaśnienia na rozprawie sądowej twierdził bowiem, że jechał za pokrzywdzoną w bezpiecznej odległości i jedynie z uwagi na jej gwałtowne zahamowanie nie był w stanie zatrzymać już swojego pojazdu. Jego wyjaśnienia w tym zakresie sprzeczne są jednak z zeznaniami pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. S. (2)</span>, którym to zeznaniom Sąd dał wiarę w pełni, a także z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym w tym notatką urzędową sporządzoną przez st. sierż. <span class="anon-block">M. R.</span> po przeprowadzonej interwencji oraz protokołami oględzin pojazdów sporządzonych przez st. post. <span class="anon-block">H. Z.</span>.</p> <p>Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd przyjął, że <span class="anon-block">T. K.</span> w dniu 15 grudnia 2025 roku, o godz. 16.00 na ul. <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">J.</span>, woj. <span class="anon-block">(...)</span>, kierując samochodem osobowym marki <span class="anon-block">H. (...)</span> o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span> po drodze publicznej, nie zachował bezpiecznej odległości od poprzedzającego pojazdu i doprowadził do zdarzenia z samochodem osobowym marki <span class="anon-block">D. (...)</span> o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span>, kierowanym przez <span class="anon-block">M. S. (2)</span>, która zatrzymała się przed przejściem dla pieszych celem ustąpienia pierwszeństwa pieszemu, czynem swoim powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego samochodem marki <span class="anon-block">D.</span>. Opisane powyżej zachowanie obwinionego wypełniało dyspozycję wykroczenia określonego w art. 86 § 1 k.w.</p> <p>Zgodnie z art. 86 § 1 k.w., kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny.</p> <p>Podkreślić przy tym należy, że warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 lub 2</a> k.w. jest niezachowanie przez sprawcę „należytej ostrożności”, którą należy rozumieć jako odpowiednią, właściwą, stosowną a zatem taką, jaka jest wymagana w danych okolicznościach i dostosowaną do sytuacji panującej na drodze. W konsekwencji chodzi więc zarówno o „zwykłą ostrożność”, jak i „szczególną ostrożność” w rozumieniu przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p>W przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości Sądu to, że <span class="anon-block">T. K.</span> swoim zachowaniem wypełnił znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Poruszając się bowiem samochodem osobowym, po drodze publicznej nie zachował bezpiecznej odległości od poruszającego się przed nim pojazdu, kierowanego przez <span class="anon-block">M. S. (1)</span>. Pokrzywdzona jadąc samochodem kontrolowała otoczenie i w sytuacji, gdy zauważyła wchodzącego na przejście dla pieszych pieszego prawidłowo zatrzymała swój pojazd celem ustąpienia mu pierwszeństwa. Zdaniem sądu to zachowanie obwinionego stworzyło konkretne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i doprowadziło do kolizji pojazdów.</p> <p>Wymierzając obwinionemu karę, sąd kierował się stopniem społecznej szkodliwości czynu, biorąc również pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do osoby ukaranej (art. 33 § 1 k.w.). Zdaniem sądu popełnione przez <span class="anon-block">T. K.</span> wykroczenie cechowało się umiarkowanym stopniem społecznej szkodliwości. Obwiniony naruszył podstawowy obowiązek spoczywający na kierowcy pojazdu, który podczas jazdy powinien zachowywać należytą ostrożność i bezpieczną odległość od poprzedzającego go pojazdu, zwłaszcza podczas dokonywania manewru skrętu. Swoim zachowaniem na drodze obwiniony stworzył realne zagrożenie dla pokrzywdzonej. Obwiniony ma 52 lata, jest osobą dojrzałą emocjonalnie i doświadczoną życiowo, jest również poczytalny. Sąd nie dopatrzył się więc również żadnych okoliczności, które mogłyby umniejszać jego stopień winy.</p> <p>Mając na względzie powyższe rozważania, sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 86 § 1 k.w., wymierzając mu karę grzywny w kwocie 500 złotych. W przekonaniu sądu kara ta pozostaje adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz będzie stanowiła realną dolegliwość dla obwinionego, która nie tylko uświadomi mu konsekwencje nieodpowiedzialnego, niezgodnego z przepisami ruchu drogowego zachowania, ale również spełni względem niego rolę wychowawczą i prewencyjną, zniechęcając do popełniania podobnych wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w przyszłości.</p> <p>O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 k.p.w.</a>, zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania w oparciu o § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. Kwota 50 złotych wymierzonej obwinionemu opłaty została natomiast ustalona zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a>.</p> </div>