II FSK 1566/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Piotr Przybysz, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 838/17 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2017 r. nr [....] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z.S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 838/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") oddalił skargę Z.S. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby administracji Skarbowej w Łodzi w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2011 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a ponadto o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo, że była ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj.: - naruszeniem zasad postępowania, w tym zasady zaufania obywatela do Państwa; - naruszeniem ogólnych zasad postępowania podatkowego tj. art. 120 do 125 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 1649, ze zm., dalej: "o.p.") poprzez, wybiórcze uwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez Skarżącą w toku postępowania i dokonywanie dowolnej oceny dowodów zgłoszonych przez Skarżącą w toku postępowania i dokonywanie dowolnej oceny dowodów z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów oraz niedokonywanie czynności mających na celu zebranie całego materiału dowodowego w sprawie, w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy; - brakiem wskazania podstawy prawnej, na mocy której Skarżąca jest obciążona odpowiedzialnością jako osoba trzecia za zobowiązania Spółki A. Sp. z o.o. albowiem art. 108 o.p. zawiera 5 przepisów; - naruszeniem art. 116 § 1 o.p., poprzez jego zastosowanie, a w konsekwencji § 2 i § 4, co stanowi naruszenie prawa; - naruszeniem art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2020 r., poz. 1228 dalej: "p.u.n."), poprzez ich zastosowanie; - naruszeniem przepisów regulujących zasady wykonywania decyzji, w tym w szczególności dotyczących sporządzenia uzasadnień decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie, jest określenie zasadności orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Tym samym, zarzuty, jak i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale. Zważywszy na konieczność spełnienia warunków formalnych, wskazanych w art. 176 p.p.s.a., od których uzależnione jest przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania, wprowadzono wymóg sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej, zauważyć należy, że jej zarzuty nie odpowiadają wymogom z art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a. Artykuł 174 p.p.s.a. przewiduje dwie podstawy kasacyjne: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem strony jest wskazanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. Dokonując oceny sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej należy przede wszystkim zwrócić uwagę na zasadnicze błędy konstrukcyjne, którymi są one dotknięte, w tym niedostosowanie treści i uzasadnienia zarzutów do powołanych podstaw kasacyjnych. Przedstawiając pierwszy z zarzutów autorka skargi kasacyjnej ograniczyła się do wskazania naruszeń postępowania bez wskazania konkretnych przepisów. Przy braku określenia naruszonego, konkretnego przepisu prawa podatkowego rangi ustawowej, zarzuty te muszą być uznane za co najmniej niezrozumiałe, nie odpowiadające wyżej wskazanym wymaganiom przepisów prawa. Również zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 10 p.u.n. został sformułowany w sposób daleki od precyzji. Wprawdzie autorka skargi kasacyjnej wskazała na naruszenie konkretnego przepisu, jednakże nie uzasadniła na czym polega zarzut polegający na "zastosowaniu" tego przepisu. Z racji nieuzasadnienia omawianego zarzutu niemożliwe jest szczegółowe odniesienie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle podniesionych, zasadniczych błędów skargi kasacyjnej, musi ona być uznana za oczywiście bezzasadną. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a.