I SA/Sz 210/04

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. i K. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. I. oddala skargę, II przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego kwotę [...] powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...]., wydaną w trybie odwoławczym, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S., z dnia [...]., określającą Firmie Handlowej "N" S.C. K. A., A.A. w podatku od towarów i usług za grudzień 2000r. kwotę podatku naliczonego do przeniesienia w wysokości [...]zł tj. o [...]zł niższą od wykazanej w deklaracji VAT-7. Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano przepisy: - art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 26, art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn.zm.), - § 50 ust. 4 pkt 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 z późn.zm.), - art. 3 pkt 4, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 23 § 1 pkt 1 i 2, art. 23 § 4, art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 53 § 3, art. 55, art. 91, art. 107, art. 108, art. 109, art. 115, art. 133 § 1 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), - art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999r.Nr 54, poz. 572z późn. zm.). Z dokonanych na podstawie wyników kontroli skarbowej ustaleń wynika, że podatnicy, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa "N.", ujęli w ewidencji zakupów oraz rozliczyli w deklaracji VAT-7 za grudzień 2000r., podatek naliczony w kwocie łącznej [...]zł wynikający z faktur VAT nr [...],[...]wystawionych przez firmę Handlowo-Usługową R. Ż. z K.. Podatnicy nie przedłożyli oryginału tych faktur ani ich duplikatów jak również wystawca, - R.Ż. nie okazała kopii tych faktur ani nie zadeklarowała wynikającego z nich podatku należnego, a ponadto w postępowaniu karnym oświadczyła, że były to faktury puste, za którymi "nie szedł towar". Z tego względu organy obu instancji zgodnie uznały, że czynności stwierdzone w/w fakturami nie zostały dokonane nie mogą więc - stosownie do § 50 ust. 4 pkt 5 lit.a powołanego rozporządzenia – być podstawą do obniżenia podatku należnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie /28 lutego 2004r./, podatnicy domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji i uznania rejestrów zakupu i sprzedaży za odpowiadające rzeczywistości oraz o "uznanie rejestrów zakupu i sprzedaży podatku VAT za lata 1998,1999 i 2000. Skarżący wywodzą, tak jak w odwołaniu, że towary kupowali w dobrej wierze, za które płacili i które sprzedawali swoim odbiorcom zachowując wszelkie zasady kupieckiej rzetelności. Skarżący wyjaśnili, iż w wyniku kontroli dowiedzieli się, że ich sprzedawca był nierzetelny, kopie faktur umieszczał w koszu, nie prowadził stosownej ewidencji, a także oświadczył, że nie dokonywał ze skarżącymi transakcji i nie dostarczał im towaru. Zdaniem skarżących odrzucenie naliczonego podatku z powodu braku oryginałów faktur jest bardzo krzywdzące. Skarżący podnieśli także, że organ podatkowy nie wyegzekwował oryginałów faktu od wszystkich firm, czy właścicieli z którymi skarżący dokonywali transakcji kupna-sprzedaży. W piśmie procesowym z 5 lutego 2005r. skarżący powołali się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2004r., w którym orzeczono o niezgodności z Konstytucją § 48 ust. 2 pkt 1 /chodzi o § 48 ust. 4 pkt 2/ rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z 22 marca 2002r. wyłączającego prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur nie potwierdzonych kopią u sprzedawcy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. Powołany przez skarżących wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2004r. sygn. K 24/03 nie ma w rozpatrywanej sprawie zastosowania, bowiem § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego M.F. z 22 marca 2002r. obowiązującego od 26 marca 2002r., jak również § 50 ust. 4 pkt 2 obowiązującego w 2000r. rozporządzenia M.F. z 22 grudnia 1999r. o takiej samej treści, nie były podstawą rozstrzygnięcia o zobowiązaniu podatkowym S.C. w podatku VAT za grudzień 2000r. Jak wynika z prawidłowo dokonanych ustaleń podatnicy nie posiadali spornych faktur w oryginale, nie dostarczyli też ich duplikatu, choć możliwość taką przewidywał § 51 powołanego rozporządzenia. Z tego już powodu zasadnie było zakwestionowanie rozliczenia podatkowego, bowiem posiadanie oryginału faktury /duplikatu/ jest warunkiem koniecznym do skorzystania z prawa odliczenia podatku w niej naliczonego (§ 50 ust. 3). Niezależnie od tego zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że czynności stwierdzone spornymi fakturami /których nie ma/ nie zostały dokonane, co uzasadniało zastosowanie § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a powołanego na wstępie rozporządzenia Ministra Finansów. Reasumując zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie § 15 pkt 1 w związku z § 2 ust. 3 oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).