II OSK 2944/15

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1500/15 o odrzuceniu skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1500/15 odrzucił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że skargę do WSA w Warszawie na decyzję SKO w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wniosła [...]. Zaskarżona decyzja została doręczona [...], na adres ustanowionego przez nią profesjonalnego pełnomocnika r. pr. J. P., w dniu 21 marca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Skarga została złożona bezpośrednio w WSA w Warszawie (data wpływu to 20 kwietnia 2015 r.) i przekazana do Kolegium w dniu 24 kwietnia 2015 r. (koperta k. 11). Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że ponieważ skarga wniesiona została bezpośrednio do WSA w Warszawie, za datę jej wniesienia należy uznać dzień 24 kwietnia 2015 r. – datę przekazania skargi przez ten sąd do organu, gdyż dopiero data nadania skargi do organu, który wydał zaskarżoną decyzję, decyduje o zachowaniu wyznaczonego terminu. W ocenie sądu I instancji skarga została zatem wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu i podlega odrzuceniu. Pełnomocnik [...] skargą kasacyjną zaskarżył ww. postanowienie w całości i powyższemu orzeczeniu zarzucił: - na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 § 1 Ppsa w zw. z art. 54 § 1 Ppsa, poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do WSA, terminem wniesienia skargi jest data jej nadania przez WSA pod adres właściwego organu i w konsekwencji odrzuceniem skargi wniesionej bezpośrednio do tego sądu w dniu 17 kwietnia 2015 r., a zatem wniesionej na trzy dni przed upływem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, który upływał z dniem 20 kwietnia 2015 r., a która przez WSA w Warszawie została przekazana właściwemu SKO w dniu 24 kwietnia 2015 r. Mając na uwadze powyższe wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; 2. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, przy uwzględnieniu art. 181 i art. 182 § 1 Ppsa; 3. zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik [...] podnosi, że w niniejszej sprawie WSA w Warszawie bezpodstawnie i niesłusznie z powołanych przepisów Ppsa wyprowadził normę, zgodnie z którą w przypadku złożenia skargi bezpośrednio do sądu zamiast za pośrednictwem organu za datę złożenia skargi przyjmuje się datę przekazania jej przez sąd do organu, co w przypadku gdy skargę złożono w terminie określonym w ar. 53 Ppsa, ale przekazano po jego upływie, skutkuje jej odrzuceniem. Dalej wskazuje, że w przypadku błędnego skierowania sprawy bezpośrednio do sądu, to od decyzji jednej osoby (przewodniczącego wydziału) zależy, czy skarga zostanie wniesiona w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca kasacyjnie zarzucając naruszenie art. 53 § 1 Ppsa i podnosząc w istocie, że z tego przepisu nie wynika obowiązek wniesienia skargi za pośrednictwem organu, pominęła treść art. 54 § 1 Ppsa, który wyraźnie wskazuje, że "skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi". Łączne odczytanie tych dwóch przepisów wyłącza możliwość uznania, że skargę można skutecznie wnieść bezpośrednio do sądu administracyjnego z datą nadania przesyłki w placówce pocztowej operatora publicznego. Skoro skarżąca nie wykonała obowiązku nałożonego przepisami prawa, to WSA w Warszawie samodzielnie przekazał skargę do właściwego organu. Dopiero więc działanie WSA świadczyło o zastosowaniu się do obowiązku przewidzianego ustawą procesową. Jak przyjmuje się w doktrynie (zob. T. Woś, (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 284; Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el) i orzecznictwie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2008 r., II GSK 295/08; z dnia 14 stycznia 2011 r., II GSK 1525/10) w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. W takim przypadku o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. Wypada jednak podkreślić, że nie można wymagać od sądu, by natychmiast po wpłynięciu skargi odsyłał ją właściwemu organowi w celu naprawienia błędu, który popełniła skarżąca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 17 czerwca 2011 r., II FSK 1272/11). Pogląd ten znajduje szczególne uzasadnienie w przypadku, w którym uchybienie takie wynikło z oczywistej niestaranności skarżącej, o której można z pewnością mówić w sytuacji, gdy została ona prawidłowo pouczona co do trybu wniesienia skargi i jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (zob. W. Morys, Skutki procesowe bezpośredniego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2007, nr 2, s. 44). Odnosząc te rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności wskazać, że skarżąca została w zaskarżonej decyzji prawidłowo pouczona o terminie i trybie wniesienia skargi do WSA. Skarga została złożona – wbrew treści pouczenia i dyspozycji art. 54 § 1 Ppsa – bezpośrednio w WSA w Warszawie w dniu 20 kwietnia 2015 r. WSA w Warszawie przekazał skargę organowi w dniu 24 kwietnia 2015 r. Oznacza to w, że nie zachowano terminu do jej wniesienia, bowiem ostatni jego dzień przypadał na 20 kwietnia 2015 r. Jednocześnie należy zauważyć, że sąd I instancji przekazał skargę w pięć dni roboczych po jej otrzymaniu, a zatem niezwłocznie. Pozwala to stwierdzić, że sąd I instancji przekazując skargę organowi po terminie do wniesienia skargi, nie dopuścił się naruszenia prawa. W konsekwencji należy przyjąć, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka odrzucenia skargi przewidziana przez art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, tj. wniesienie skargi po upływie przewidzianego terminu, a postanowienie sądu I instancji odpowiada prawu. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.