III SA/Lu 604/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2012 r. ([...]) w przedmiocie ustalenia i pobrania opłaty za przechowywanie towaru w depozycie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE Pismem z dnia 30 lipca 2012 r. T. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2012 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] maja 2012 r. dotyczące ustalenia i pobrania opłaty za przechowywanie w depozycie prowadzonym przez organ celny towaru w postaci wyrobów jubilerskich. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), w skrócie p.p.s.a. stanowi, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącej przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w którym akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania postanowienia - zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. W ocenie sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje - w tym kontekście - na uwzględnienie. Skarżąca we wniosku dość ogólnie zaznaczyła okoliczności wskazujące na spełnienie wyżej wskazanych przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony, (którego w niniejszej sprawie i w odniesieniu do wskazanego wniosku praktycznie nie ma, skarżąca wskazuje jedynie na prawdopodobieństwo zmiany lub uchylenia zaskarżonego postanowienia i jednocześnie na możliwość utraty płynności finansowej spółki w sytuacji uiszczenia opłaty za depozyt). Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Uwzględniając wszystkie okoliczności, należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Z tych względów - na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił jak w sentencji.