II SA/Po 651/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. i L. H. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 13 września 2017 r., nr [...] znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 1 września 2022 r. J. H. i L. H. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 13 września 2017 r., nr [...] znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Należy wyjaśnić, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia. Dopiero, gdy organ II instancji wyda decyzję można wnieść skargę do sądu administracyjnego. Tym samym skarga jest niedopuszczalna, jeżeli skarżący nie wniesie odwołania lub zażalenia do organu II instancji i od razu zaskarży do sądu administracyjnego decyzję (lub postanowienie) organu I instancji albo, gdy już po wyczerpaniu przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia wniesie skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji do sądu administracyjnego. Sądy administracyjne nie są bowiem powołane do kontroli legalności rozstrzygnięć organów administracyjnych I instancji, gdyż ich działanie naruszałoby ww. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (postanowienie WSA w Krakowie z 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 424/19). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczyniono decyzję z dnia 13 września 2017 r., nr [...] znak [...] wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako organ I instancji. W związku z powyższym złożenie do Sądu skargi na decyzję organu I instancji nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności rozstrzygnięcia organu administracji pierwszej instancji. Na marginesie Sąd wskazuje, iż z akt sprawy wynika, że Skarżący skorzystali z przysługującego środka zaskarżenia i wnieśli odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odwołanie to zostało rozpoznane przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia 3 listopada 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tym miejscu warto również wskazać, iż nawet gdyby przyjąć, że skarga dotyczy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, to i tak w takiej sytuacji skarga podlegałaby odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu. Sąd dochodząc do powyższych wniosków miał na uwadze, iż Skarżący wnieśli już skargę na ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ale postępowanie wywołane ich środkiem zaskarżenia zostało umorzone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po [...]. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż ewentualne ponowne wniesienie skargi po upływie ponad 2 lat od dnia doręczenia decyzji, jak i wydania postanowienia o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego nastąpiło ze znacznym uchybieniem terminu. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę należało odrzucić