II SA/Sz 828/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. – S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie z Jej skargi na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym [...] w gminie [...]. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. I. S. – S. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Płotach z dnia 31 marca 2009 r. Nr XVII/286/2009 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym Kocierz w gminie Płoty. Skarżąca uzasadniła swój wniosek tym, że organy Gminy [...] nadal realizują działania w dziedzinie kształtowania ładu przestrzennego, o czym świadczy wyłożenie do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym [...] w gminie [...]. Wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu wskazuje ponadto na to, że intencją organów gminy [...] było od początku działanie na rzecz firmy wiatrowej bez uwzględnienia wniosków i uwag dotyczących oceny oddziaływania skutków przewidywanego przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem skarżącej, niezwłocznie po uchwaleniu przez Radę Gminy planu miejscowego inwestor wystąpi o pozwolenie na budowę, co oznacza, że "stawianie siłowni wiatrowych będzie błyskawiczne", to zaś naruszy prawa skarżącej, o których pisze w skardze, w szczególności prawo własności, bowiem planowany park elektrowni wiatrowych ma zostać usytuowany w bliskiej odległości od jej siedliska o funkcji agroturystycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarga w sprawie niniejszej wniesiona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), a dotyczy opisanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w Płotach z dnia 31 marca 2009 r. Nr XVII/286/2009 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym Kocierz w gminie Płoty. Zaskarżona uchwała nie stanowi przepisu prawa miejscowego, a wniosek taki wypływa z treści przepisu art. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który w ust. 1, 2, 4 i 5 określa cel i warunki uchwały rady gminy o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ust. 8 zaś ustanawia, iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Tak więc plan wymieniony jest wśród źródeł prawa objętych przepisem art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, natomiast ustawodawca nie przewidział, by przymiotem aktu prawa miejscowego objąć uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 1). (także: T. Bąkowski, Komentarz do art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Zakamycze 2004). Wobec powyższego, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały rozpoznać należy pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym kontekście wskazać należy, że przedmiotowa uchwała opisanych skutków nie wywołuje, niezależnie od okoliczności, iż skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia którejkolwiek z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Charakter zaskarżonej uchwały, podjętej w myśl przepisu art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazuje, iż nie określa ona w sposób wiążący przewidywanych rozwiązań przyszłego planu. Nadto rada gminy, przy pewnych ograniczeniach ustawowych, może w toku prac planistycznych w miarę potrzeby dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet wycofać się z inicjatywy planistycznej, przerywając procedurę sporządzania planu (por. Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004, str. 145-147). Tym samym, w ocenie Sądu, na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały brak byłoby podstaw do twierdzenia powstania realnej szkody w majątku bądź wystąpienia nieodwracalnych skutków o charakterze prawnym. Wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.