II SA/Ol 548/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 12 listopada 2021 r., do Burmistrza Z. wpłynął wniosek P.S. (dalej jako: "strona", "skarżący") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, w stylistyce nawiązującej do regionalnej architektury, na działce nr [...] obręb [...], gm. Z. Decyzją z dnia 31 marca 2022 r., Burmistrz Z. (dalej jako: "organ pierwszej instancji"), odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503), dalej jako: "u.p.z.p." W obszarze analizowanym nie występuje bowiem ani jedna działka zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. W związku z tym, Burmistrz odstępuje od weryfikacji pozostałych warunków, gdyż wyniki analizy nie wpłynęłyby na ustalenia decyzji. Decyzją z dnia 19 maja 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Wskazano, że organ pierwszej instancji dokonał analizy obszaru wokół działki, której dotyczył wniosek i przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Obszar analizowany objął bliższe i dalsze sąsiedztwo i ustalono, że w obszarze tym brak jest jakiejkolwiek działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Brak jest jakiejkolwiek zabudowy mieszkaniowej, co znajduje odzwierciedlenie również w załączniku graficznym. Nowa zabudowa potrzebuje tzw. "dobrego sąsiedztwa", tj. co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej. Nie można zatem stwierdzić, że za działkę sąsiednią można uznać działkę oddaloną ponad 600m od terenu planowanej inwestycji. Zwiększenie obszaru analizowanego byłoby nieracjonalnym poszukiwaniem zabudowy, co stałoby w sprzeczności z zasadą zachowania ładu przestrzennego, a obszar analizowany przestałby stanowić całość urbanistyczną. Organ nie ma obowiązku rozszerzania obszaru analizy tak, aby w końcu znaleźć obiekt o analogicznej funkcji, tak aby spełnić subiektywne oczekiwania inwestora. W przedmiotowej sprawie inwestor winien wystąpić o opracowanie planu miejscowego, obejmującego działkę nr [...], skoro wiele działek z dalszego i bliższego sąsiedztwa objętych jest takim planem. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu odwoławczego, nie było podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej przez stronę inwestycji. Wskazany przez skarżącego przepis § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), dalej jako "rozporządzenie", został uchylony i nie obowiązuje w porządku prawnym. Nie zachodzi sprzeczność pomiędzy analizą a uzasadnieniem decyzji organu pierwszej instancji. W skardze wniesionej do tut. Sądu na decyzję Kolegium z dnia 19 maja 2022 r., strona zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 2 pkt 4 rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niezbadanie materialnej podstawy odwołania; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 107 § 3, art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.", poprzez: a) nieustosunkowanie się do podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji § 2 pkt 4 rozporządzenia, b) ujęcie motywów decyzji w sposób niepozwalający na zrozumienie toku rozumowania Kolegium, c) nieustosunkowanie się do zarzutu niewyjaśnienia przez organ pierwszej instancji przesłanek, którymi kierował się przyjmując minimalny obszar analizowany wynikający z § 3 ust. 2 rozporządzenia, d) nieustosunkowanie się do zarzutu nieuwzględnienia przy wyznaczaniu obszaru analizowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również gminnego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Kolegium przyjęło, że § 2 pkt 4 rozporządzenia, jako akt nieobowiązujący, nie może stanowić materialnej podstawy odwołania. W ocenie strony, ocena Kolegium jest błędna. Wskazano, że zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego z 17 grudnia 2021 r. – do spraw ustalenia warunków zabudowy wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, a postępowanie zostało wszczęte przed dniem 3 stycznia 2022 r. Skarżący podniósł w związku z tym, że obszar analizowany powinien obejmować wyłącznie teren rozumiany wyłącznie jako fragment powierzchni lądowej i nie może obejmować jeziora, które stanowi naturalny zbiornik wodny. W związku z tym, fakt objęcia obszarem analizowanym jeziora [...] mógł mieć wpływ na ustalenia analizy i rozstrzygnięcie in meritum. Powołując się na wyrok NSA skarżący stwierdził, że choć wyraz "wokół" może być rozumiany wyłącznie jako otoczenie działki granicami obszaru analizowanego, nie oznacza to jednak, iż odległość granic tego obszaru od działki inwestora musi być w każdym punkcie jednakowa. W zakresie naruszenia przepisów postępowania skarżący wskazał, że nie można uznać za rzeczowe i merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji § 2 pkt 4 rozporządzenia ogólnikowego stwierdzenia Kolegium o braku wpływu ewentualnego zastosowania tego przepisu na ustalenia analizy, czy rozstrzygnięcie in meritum. Ponadto, w ocenie strony, każda z przesłanek art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. wymaga odrębnego ustalenia, czy została spełniona, czy nie. Kolegium nie odniosło się też do zarzutów dotyczących wytyczenia granic obszaru analizowanego w odległościach w poszczególnych punktach niejednakowych, wydłużenia go w kształcie elipsy, co być może pozwoliłoby sięgnąć do punktu najbliższej zabudowy. Dopuszczalne jest przyjęcie wielokrotności minimum stanowiącego trzykrotną szerokość frontu działki. Skarżący wskazał też, że jego działka jest objęta naprzemiennie planem zagospodarowania przestrzennego. Nie ma zaś żadnego obiektywnie uzasadnionego powodu, aby Plan omijał m.in. działkę skarżącego. Racjonalność urbanistyczna przemawia za ujęciem m.in. działki skarżącego jako integralnego elementu urbanistycznej całości. Możliwość zabudowy działek, które plan miejscowy "przeskakuje" w sposób nieuzasadniony jest bowiem ograniczona i choć teoretycznie możliwa w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, to de facto zależna od powstania zabudowy na działkach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Takie zagospodarowanie przestrzeni jest, w ocenie skarżącego, sprzeczne z wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP zasadą równości. Racjonalność urbanistyczna przemawia za ujęciem mi.in. działki nr [...] jako integralnego elementu urbanistycznej całości, będącego wyznacznikiem obszaru analizowanego. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), dalej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że ze względu na nowe brzmienie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.), w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku oraz uznaniem rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy, przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu utrzymująca w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy jest rodzajem indywidualnego aktu planistycznego, który ustala dla inwestycji niebędącej inwestycją celu publicznego skonkretyzowane warunki i wymagania w zakresie zagospodarowania terenu i zabudowy. Zasadnicze kategorie warunków i wymagań urbanistyczno- architektonicznych, jakie powinna zawierać tego rodzaju decyzja planistyczna, zostały wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto, w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej jako: "rozporządzenie", określono szczegółowe zasady i sposób ustalania powyższych wymagań i warunków. Z kolei art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wskazuje na przesłanki, jakie muszą zostać spełnione, aby uzyskać warunki zabudowy. Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w cytowanym powyżej art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322.451). Niespełnienie choćby jednego z tych warunków musi prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. w przypadku gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Treść powyższego przepisu jest jednoznaczna i oznacza, że organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest zbadać, czy zabudowa na terenie sąsiednim jest taka, że jej sposób pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Oznacza to, że na terenie sąsiednim musi znajdować się co najmniej jeden obiekt, gdyż tylko wówczas będą spełnione warunki, o których mowa w powyższym przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przepis ten nakazuje uwzględniać w analizie cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyłącznie "działki zabudowane" występujące w obszarze analizowanym, a więc takie, na których zabudowa faktycznie istnieje i jest legalnie użytkowana. Punktem odniesienia dla określenia wymagań wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dla nowej zabudowy nie mogą być działki niezabudowane. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia - w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznaczył wokół działki przewidzianej do zabudowy, której dotyczył złożony wniosek - obszar analizowany, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m W analizie wskazano, że wielkość obszaru analizowanego stanowiącego 3-krotną szerokość frontu terenu inwestycji wynosi 210 m. Wyznaczając obszar analizowany kierowano się koniecznością obiektywnej oceny sąsiedztwa w odniesieniu do planowanej inwestycji i dążono do tego, aby obszar analizowany stanowił całość urbanistyczną i pozostawał w zgodzie ze specyfikacją okolicy. Obszar analizowany obejmuje sąsiedztwo bliższe i dalsze lokalizacji. Najbliższe tereny zabudowane znajdują się w miejscowości J. oddalonej o 606 m w kierunku północnym od terenu inwestycji. Zdaniem organu, rozszerzenie obszaru analizowanego do dziewięciokrotności frontu działki miałoby znamiona poszukiwania sąsiedztwa wyłącznie po to, aby uzasadnić formalną dopuszczalność lokalizacji zabudowy bez troski o zachowanie ładu przestrzennego. Obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, zgodnie z brzmieniem powołanego wyżej rozporządzenia Dlatego stwierdzono w analizie, że brak spełnienia jednego warunku uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji. W ocenie Sądu, analiza ta, przy zachowaniu wymogów wynikających z cytowanego art. 61 ust. 1 ustawy została przeprowadzona w sposób właściwy. Dla określenia wymagań, określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie mogą być uwzględnione działki niezabudowane, niezależnie od tego, czy w odniesieniu do nich wydano pozwolenia na budowę. Nie ma też znaczenia, czy działki te objęte są planem miejscowym, czy studium w sytuacji, gdy nie występuje na nich zabudowa, która jest punktem odniesienia do dalszych ustaleń w myśl postanowień art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego - to jest takiego ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Nie jest zatem zasadny zarzut skarżącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutu skargi, że każda z przesłanek z art. 61 ust. 1 wymaga ustalenia, czy została spełniona, wskazać należy, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. powinien być rozumiany w ten sposób, że brak na określonym obszarze obiektu o podobnych parametrach skutkuje odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy i w konsekwencji bezprzedmiotowe jest badanie kolejnych przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 2 do 5 u.p.z.p. Nieruchomość (teren) może bowiem potencjalnie spełniać warunek dostępu do drogi publicznej jak i posiadać wystarczające uzbrojenie, a mimo to brak spełnienia kluczowej przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wykluczać będzie wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym, niezasadne jest, w zaistniałej sprawie, badanie pozostałych przesłanek z tego przepisu. Po raz kolejny należy też podkreślić, że bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że działki sąsiadujące z działką skarżącego objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pozostaje to bowiem bez wpływu na konieczność uzyskania przez skarżącego decyzji o warunkach zabudowy na działce nr [...] obręb [...], gm. Z. Należy też stwierdzić, że nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, dotyczący postanowień § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Postanowienia § 2 pkt 4 zostały uchylone postanowieniami § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r., poz. 2399). Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 3 stycznia 2022 r., a w myśl postanowień § 2 tego rozporządzenia - do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 12 listopada 2021 r. (k. 3 akt administracyjnych). Zatem powinno być prowadzone, wbrew stanowisku Kolegium, z uwzględnieniem postanowień § 2 pkt 4 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem - ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o obszarze analizowanym - należy przez to rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Nie ma w sprawie natomiast żadnych podstaw do przyjęcia, że teren analizowany został przyjęty niezgodnie z powyższym przepisem. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że teren analizowany nie może obejmować jeziora. Wyznaczony obszar analizowany ma służyć rzeczywistemu ustaleniu cech i funkcji zabudowy na nich występujących, co jest istotne z urbanistycznego punktu widzenia, jak też zasady dobrego sąsiedztwa. Fakt, że Kolegium nie odniosło się merytorycznie do zarzutu związanego z ww. przepisem, nie może przesądzać o wadliwości rozstrzygnięcia, ponieważ pozostaje to bez wpływu na ocenę przedmiotowej sprawy. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia w sprawie art. 107 § 3, art. 8, art.11 k.p.a, gdyż organ pierwszej instancji prawidłowo zebrał materiał dowodowy, przygotował niezbędne opinie i analizy, wyczerpująco je przeanalizował i uzasadnił, dokonał niezbędnych uzgodnień i wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się w załatwieniu sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.