I FZ 214/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Po 253/22 oddalające wniosek o przywróceniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi A. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lutego 2022 r., nr 0115-KDIT3.4012.35.2021.2.AP postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Po 253/22. UZASADNIENIE 1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji 1.1. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Po 253/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek A. B. (dalej: Strona lub Skarżąca) o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lutego 2022 r. 1.2. W ocenie Sądu nie uprawdopodobniono okoliczności świadczących o niezawinionym uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi polegających na podpisaniu skargi wniesionej jako załącznik do pisma ogólnego wygenerowanego przez ePAUP. W odniesieniu do motywów Strony o wadliwym wezwaniu sądowym w zakresie wezwania jej o opatrzenie "podpisem elektronicznym" skargi, Sąd zgodził się ze Skarżącą, że na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) nie posłużono się użytym w wezwaniu sformułowaniem "podpis elektroniczny". Zauważył jednak, że w wezwaniu powołano się na art. 46 § 2a i § 2b P.p.s.a., a Skarżąca po zapoznaniu się ze wskazanymi przepisami winna zdawać sobie sprawę z tego, że przez pojęcie "podpisu elektronicznego" użyte w wezwaniu należało rozumieć jeden z podpisów tego rodzaju wyszczególnionych szczegółowo w treści art. 46 § 2a P.p.s.a. Sąd zauważył przy tym, że w trakcie biegu terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi Skarżąca w żaden sposób nie sygnalizowała, że treść wysłanego do niej wezwania jest dla niej niezrozumiała. 2. Zażalenie W zażaleniu z dnia 26 sierpnia 2022 r., sporządzonym przez Skarżącą, wniosła ona o zmianę zaskarżonego postanowienia, ewentualnie jego uchylenie. Zarzuciła błędną wykładnię przepisu art. 86 § 1 P.p.s.a. 3. Odpowiedź na zażalenie W odpowiedzi na zażalenie (piśmie z dnia 8 września 2022 r.) Dyrektor KIS wniósł o oddalenie zażalenia. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. W sprawie Skarżącej, w przedmiocie odrzucenia jej skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lutego 2022 r., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt I FZ 213/22 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2022 r., I SA/Po 253/22 o odrzuceniu skargi. W postanowieniu NSA o sygn. akt I FZ 213/22 przyjęto w szczególności, "że wezwanie sądowe skierowane do Skarżącej nie zostało sformułowane prawidłowo w istotnym dla wyniku sprawy zakresie. Jako takie nie mogło zatem obciążać jakimikolwiek negatywnymi skutkami procesowymi Strony. W związku zaś z tym, że w aktach sprawy znajduje się obecnie skarga opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym, którą Strona przesłała wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu - w postanowieniu NSA przyjęto również - że skarga nie jest już obarczona brakiem w postaci nie podpisania jej przez Skarżącą". Ocena prawna wyrażona w powołanym postanowieniu NSA była wiążąca dla niniejszej sprawy. I w tej zatem nie sposób było podzielić zapatrywania sądowego o tym, że "wezwanie wystosowane na podstawie zarządzenia z 25 kwietnia 2022 r., na skutek powołania stosownych przepisów prawa cechowało się wystarczającym poziomem precyzji umożliwiającym skarżącej uzupełnienie braków formalnych skargi". W konsekwencji postanowienie Sądu pierwszej instancji jako wadliwe podlegało uchyleniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.