VIII SA/Wa 394/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 5 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi Gminy [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić Gminie [...] kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. Wójt Gminy G.-L. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu radiokomunikacyjnego ("[...]")[...]_[...] G. systemu GSM-R na linii kolejowej nr [...], km [...], działka nr ewid. [...] obręb [...] G. L. Płd. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł inwestor PKP Polskie Koleje Państwowe S.A. w . Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. znak: [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i pozytywnie uzgodniło projekt decyzji Wojewody M. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina G.-L.. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Zdaniem organu odwoławczego, Wójt Gminy G. L. jako organ wydający w I instancji postanowienie uzgadniające nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Legitymacji też nie posiada Gmina jako właściciel drogi gminnej. Zażalenie na takie postanowienie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 t.j., dalej: u.p.z.p.), w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydaje się po uzyskaniu odpowiednich uzgodnień, dokonywanych w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie od decyzji uzgodnieniowej przysługuje wyłącznie inwestorowi. Z kolei krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W konsekwencji opisanych regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić we wstępnym etapie rozpoznawania skargi, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w ramach postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia wykluczały możliwość rozpoznania zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego złożonego przez podmiot inny niż inwestor, tj. podmiot, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawodawca, na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, legitymację skargową przyznał bowiem wyłącznie inwestorowi. Zatem wniesienie skargi przez inny nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, bowiem skarga pochodzi od podmiotu, który skarżącym być nie może. Sąd zauważa, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera legalnej definicji pojęcia "inwestor". Zgodnie z art. 52 ust. 1 tej ustawy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wobec powyższego przyjąć należy, że inwestorem jest wnioskodawca występujący o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a zatem PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. w W., a nie Gmina G.-L.. Wobec powyższego Gmina G.-L. nie może wnieść w postępowaniu uzgodnieniowym skutecznego zażalenia w myśl art. 53 ust. 5 u.p.z.p., a w konsekwencji, że nie przysługuje jej również prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w tym postępowaniu. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.