I SA/Sz 778/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 23 października 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, lipiec i październik 2012 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek. UZASADNIENIE A. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. (zwana dalej "Spółką" bądź "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 maja 2015 r. nr[...] , którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 23 października 2014 r. nr[...] , w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, lipiec i październik 2012 r. Jednocześnie Spółka zwróciła się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania opisanej powyżej decyzji Dyrektora Urzędu Skarbowego, wskazując, że jej wykonanie może wyrządzić znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki, tj. utratę wiarygodności wśród kontrahentów, wstrzymanie dostaw, utratę rynku zbytu, brak możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej i konieczność zlikwidowania Spółki. Spółka podniosła, że istnieje od 1990 r., działa w branży elektrotechnicznej i elektronicznej, i należy do elitarnego Klubu [...] - grona najbardziej dynamicznie rozwijających się firm. Dyrektor Urzędu Skarbowego zakwestionował Skarżącej prawo do odliczenia kwoty podatku VAT na sumę [...] zł. Kwota zaległości z tytułu premii pieniężnych wynosi obecnie [...] zł i konsekwencje egzekucji takiej kwoty powiększonej w dodatku o odsetki od zaległości podatkowych, mogą być trudne do odwrócenia. Egzekucja tak dużej kwoty grozi bowiem utratą płynności finansowej przez Spółkę, która obecnie dużym wysiłkiem usiłuje utrzymać płynność finansową. Spółka wskazała na przygotowany w dniu 15 kwietnia 2015 r. przez niezależnego biegłego rewidenta dokument "RAPORT Z BADANIA SPRAWOZDANIA FINANSOWEGO ZA ROK 2014", w którym stwierdzono, że "Wskaźniki płynności szybkiej i bieżącej w latach 2012-2014 ukształtowały się na poziomie niższym od wartości wyznaczanych przez ogólnie przyjęte normy". Taka sytuacja oznacza, że występuje wysokie ryzyko utraty przez Spółkę zdolności do terminowego regulowania zobowiązań, co w konsekwencji może spowodować że kontrahenci Spółki zakończą współpracę ze Spółką, co z kolei doprowadzi do nieuniknionej konieczności likwidacji Spółki. Spółka wskazała również na stwierdzony w ww. dokumencie zbyt wysoki poziom zadłużenia, wynoszący w 2014 r. [...] ogółu źródeł finansowania. Podniosła, że stopniowo spłaca swoje zobowiązania i próbuje redukować poziom zadłużenia oraz poprawiać swoją płynność finansową, jednak na tę chwilę nie jest w stanie wygenerować tak znaczącej kwoty środków pieniężnych, które mogłyby posłużyć zapłacie zaległości podatkowej wraz z odsetkami. Przeznaczenie posiadanych przez Spółkę środków pieniężnych na zapłatę zaległości podatkowej oznaczałoby bowiem brak możliwości spłaty znaczącej części zobowiązań cywilnoprawnych co skutkowałoby zapewne bądź pozbawieniem Spółki dostaw towarów i materiałów, a w konsekwencji pozbawieniem możliwości generowania dochodu bądź pozbawieniem obecnych źródeł finansowania (np. na skutek wypowiedzenia umów kredytu/pożyczki/leasingu). Spółka wskazała, że nie generuje obecnie znaczących rezerw środków pieniężnych, gdyż otrzymane należności są i muszą być przeznaczane na regulowanie zobowiązań cywilnoprawnych i zobowiązań z tytułu umów o pracę. Spółka nie może pozwolić sobie na utratę wiarygodności w relacjach ze swoimi dostawcami lub w relacjach z instytucjami finansowymi i nie może sobie pozwolić na utratę wiarygodności, jako pracodawca, dlatego Spółka robi wszystko co możliwe, aby utrzymać płynność finansową. Na dzień 31 grudnia 2014 r. stan środków pieniężnych w kasie i na rachunkach wynosił [...] zł, co wynika ze sprawozdania finansowego za 2014 r. Na dzień 31 marca 2015 r., stan środków pieniężnych w kasie i na rachunkach bankowych wynosił [...] zł, co potwierdza Sprawozdanie Finansowe (obejmujące bilans i rachunek zysków i strat) Spółki na dzień 31 marca 2015 r. Dodatkowo, na Spółce ciążą zobowiązania wynikające z ugody sądowej zawartej z innym podmiotem, na mocy której Spółka musi zapłacić kwotę [...] zł. Zaległości te wynikają z działań poprzedniego Zarządu, w sprawie którego prowadzone jest postępowanie w prokuraturze. Ponieważ są to zaległości powstałe kilka lat temu, kwoty te nie wiążą się z aktualnymi zakupami i nie wpłyną na wygenerowanie przez Spółkę dochodów. Spółka musi spłacać zobowiązanie w ratach w określonych terminach po [...] zł co pół roku. Pierwsza rata przypada na 30 czerwca 2015 r. Naruszenie terminów będzie wiązało się z poniesieniem przez Spółkę dodatkowych kosztów i w efekcie egzekucją znacznie wyższej kwoty. Ze względu na swoją sytuację finansową, Spółka nie otrzyma dodatkowego kredytu bankowego (lub pożyczki), który mógłby posłużyć sfinansowaniu zaległości podatkowej. W 2014 r. Spółka wyemitowała nowe akcje na kwotę [...] zł, jednak obecnie Spółka nie może liczyć na nowe źródła finansowania. Spółka wskazała na wygenerowanie zysku, który w 2014 r. stanowił netto [...] zł, zaś w I kwartale 2015 r. –[...] zł, jako dobry prognostyk na przyszłość. Podniosła, że podejmowany przez obecny Zarząd trud doprowadzi nie tylko do utrzymania na rynku podmiotu zdolnego do generowania dochodów, ale też doprowadzi do zachowania wielu miejsc pracy. Zwróciła również uwagę na fakt, iż zatrudnia ponad 60 osób, dla których praca w tym podmiocie jest podstawowym źródłem dochodów oraz wskazała na wysoki (25,2%) wskaźnik bezrobocia w powiecie szczecineckim, na terenie którego prowadzi działalność gospodarczą. Stwierdziła, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez Spółkę powodowałoby dotkliwe konsekwencje nie tylko dla samej Spółki i jej wspólników, ale też dla pracowników i innych osób czerpiących dochody z aktywności gospodarczej Spółki. Lokalna społeczność z pewnością odczułaby negatywne skutki zaprzestania prowadzenia działalności przez Spółkę lub radyklanego ograniczenia zakresu tej działalności. Reasumując, w ocenie Spółki wykonie decyzji i egzekucja kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami jest groźna dla Spółki i może przesądzić o jej istnieniu. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest trudna sytuacja finansowa Spółki objawiająca się dużym poziomem zadłużenia i złymi wskaźnikami płynności finansowej. Mimo iż sytuacja Spółki poprawia się i Spółka jest zdolna do generowania dochodów, to jednak egzekucja kwoty zaległości i odsetek może doprowadzić do utraty płynności finansowej. Obecnie Spółka redukuje poziom swojego zadłużenia, jednak czyni to z dużym trudem. Ponadto Spółka wskazała na słabości i wady zaskarżonej decyzji, które, w jej ocenie, niewątpliwie skutkować będą uchyleniem tego aktu. Do złożonego wniosku Spółka dołączyła niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów źródłowych w postaci: zaświadczenia z dnia 27 maja 2015 r. o zaległości podatkowej Spółki w kwocie [...] zł, sporządzonego na dzień 15 kwietnia 2015 r. raportu z badania sprawozdania finansowego za 2014 r. Spółki, sprawozdania finansowania za 2014 r., bilansu Spółki ze stanem na dzień 31 marca 2015 r., protokołu z dnia 7 listopada 2014 r., dokumentującego zawarcie ugody sądowej z podmiotem trzecim. Mając na uwadze czas, jaki upłynął od momentu złożenia ww. wniosku do chwili uzupełnienia braków skargi, Sąd wezwał Dyrektora Izby Skarbowej do zajęcia stanowiska w sprawie tego wniosku oraz udzielenia informacji, czy obecnie wobec Spółki prowadzone jest postępowanie egzekucyjne i na jakim etapie się znajduje (czy wyegzekwowano zaległość z ww. tytułu w całości lub w części). W piśmie z dnia 23 listopada 2015 r. organ poinformował Sąd, że wobec Spółki nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne w sprawie zaległości podatkowych wynikających z zaskarżonej do Sądu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 maja 2015 r. nr [...] . Organ wskazał, że w dniu 10 czerwca 2015 r. Spółka złożyła do organu podatkowego I instancji wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowych wynikających z ww. decyzji. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 6 lipca 2015 r. nr [...] rozłożył na 12 rat zapłatę ww. zaległości podatkowych. Nadto organ podał, że organ podatkowy I instancji nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 239f § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Mając powyższe na uwadze, pismem z dnia 26 listopada 2015 r. wezwano Spółkę do złożenia oświadczenia, czy podtrzymuje swój wniosek o wstrzymanie wykonania opisanej na wstępie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Pismem z dnia 7 grudnia 2015 r. Skarżąca oświadczyła, że przedmiotowy wniosek podtrzymuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sąd zauważa, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., oraz że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt I OZ 1074/05, niepubl.; z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 – to orzeczenie i następne dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (vide: Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Jednocześnie, brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in: z 1 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 17/11; z 8 października 2013 r., sygn. akt II OZ 839/13; z 6 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 341/14; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Dokonując oceny zasadności wniosku Skarżącej przede wszystkim zauważyć należy, że z pisma Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 listopada 2015 r. wynika, iż obecnie wobec Spółki nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne w sprawie zaległości podatkowych wynikających z zaskarżonej do decyzji, oraz że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 6 lipca 2015 r. nr [...] rozłożył na 12 rat zapłatę ww. zaległości podatkowych. Stwierdzić zatem należy, że już sama okoliczność wydania tego rodzaju decyzji powoduje, że trudno w tym wypadku uznać, że w zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej stanowi bowiem jednocześnie podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, określoną w art. 33 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; zwanej dalej "u.p.e.a."), jak i przesłankę zawieszenia postępowania egzekucyjnego, o której stanowi art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Wystąpienie tego rodzaju okoliczności przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego skutkuje jego umorzeniem na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., natomiast w toku tego postępowania – jego zawieszeniem z mocy art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. również w przypadku, gdy została ona ujawniona w zarzutach wniesionych już po upływie terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. do zgłoszenia zarzutów sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (por. P. Pietrasz, Komentarz do art. 56 i art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, System Informacji Prawnej Lex Omega). W konsekwencji, rozłożenie przez organ zobowiązania podatkowego na raty jest w istocie formą pozbawienia decyzji podatkowej przymiotu natychmiastowej wykonalności (wykonalna decyzja zostaje niejako automatycznie pozbawiona przymiotu wykonalności na okres udzielonej zobowiązanemu ulgi). W takim stanie sprawy ryzyko wystąpienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. zostaje zniwelowane w stosunku do sytuacji, gdy decyzja podatkowa miałby być wykonana w całości i natychmiast i rzeczywiście mogłaby powodować w niedługim okresie czasu wystąpienie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Rozłożenie spłaty należności podatkowych w czasie powoduje natomiast ten skutek, że strona ma możliwość takiego dysponowania środkami lub majątkiem, aby uniknąć trudnych do odwrócenia skutków lub poniesienia znacznej szkody, a więc przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt I GZ 2/15). W tej sytuacji samo subiektywne przekonanie, obawa zlikwidowania działalności gospodarczej, nie uzasadnia uwzględnienia wniosku Skarżącej. Tym bardziej, że analiza argumentacji Spółki, jak również przedłożonych przez nią dokumentów (tj. niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii: sporządzonego na dzień 15 kwietnia 2015 r. raportu z badania sprawozdania finansowego za 2014 r. Spółki, sprawozdania finansowania za 2014 r., bilansu spółki ze stanem na dzień 31 marca 2015 r., protokołu z dnia 7 listopada 2014 r., dokumentującego zawarcie ugody sądowej z podmiotem trzecim.), nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzi konieczność przyznania Spółce ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W uzasadnieniu wniosku Spółka przedstawiła swoją sytuację finansowo - majątkową, akcentując okoliczności, które uniemożliwiają jej jednorazowe uiszczenie kwoty określonej decyzją organu I instancji. Tymczasem sama okoliczność, że wysokość zobowiązania, jaką musi ponieść Skarżąca, uniemożliwia Spółce jego natychmiastową zapłatę nie przesądza jeszcze o tym, iż jego wyegzekwowanie wyrządzi nieodwracalne skutki czy niemożliwą do odwrócenia szkodę. Podobnie uszczuplenie stanu finansowego, czy przejściowe problemy w bieżącej pracy przedsiębiorstwa nie są wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13). Sąd wziął pod uwagę fakt, że Spółka boryka się z przejściowymi problemami finansowymi (na Spółce ciąży konieczność spłaty zadłużeń), a stan środków pieniężnych w kasie i na rachunkach bankowych na dzień 31 marca 2015 r. wynosił [...] zł. Sąd stwierdził jednakże, że dochodowość Spółki wzrasta (zysk netto [...] zł na dzień 31 marca 2015 r.), a oprócz wskazanych środków finansowych, Spółka posiada m.in. rzeczowe aktywa trwałe (o łącznej wartości [...] zł według stanu na dzień 31 marca 2015 r.) w postaci gruntów, budynków, urządzeń technicznych i maszyn, środków transportu, oraz że Spółka w 2014 r. Spółka wyemitowała nowe akcje na kwotę [...] zł. Jakkolwiek Spółka wskazała, że obecnie nie może liczyć na nowe źródła finansowania, to jednak w żaden sposób nie wykazała niemożności sięgnięcia po finansowanie z wewnętrznych źródeł, np. w formie dopłat wspólników. Ponadto w przedłożonym raporcie z badania sprawozdania finansowego za 2014 r. Spółki, wskazano, że (cyt.) "Pomimo występowania wyżej wymienionych czynników [wskaźniki – płynności i zadłużenia – nie mieszczą się w dopuszczalnych granicach] w czasie naszego badania nie odnotowaliśmy istnienia okoliczności, które mogłyby powodować nasze przekonanie, że Spółka nie jest w stanie kontynuować działalności przez co najmniej 12 miesięcy licząc od dnia bilansowego, to jest 31 grudnia 2014 roku w efekcie zamierzonego lub przymusowego zaniechania bądź istotnego ograniczenia przez nią dotychczasowej działalności." Sąd wziął pod uwagę również fakt, że Spółka wskazała, iż zatrudnia na stałe ponad [...] osób. Podnoszona przez Skarżącą okoliczność nie poddaje się jednak weryfikacji – Spółka nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów, które by ją potwierdzały. Ze złożonego bilansu na dzień 31 marca 2015 r. wynika jedynie, że w ramach kosztów działalności operacyjnej jednostki wykazano wynagrodzenia w łącznej kwocie [...] zł. W tym miejscu wskazać również należy, że o ile doszłoby do zaprzestania spłacania przez Skarżącą rat zaległości podatkowej ustalonych decyzją organu podatkowego i w konsekwencji wszczęcia egzekucji, celem wyegzekwowania pozostałej, niespłaconej części zaległości, o tyle - stosownie do art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a. - w postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie i to takie, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W przypadku zaś nieuzasadnionego prowadzenia egzekucji Skarżącej przysługują także środki zaskarżenia przewidziane we wskazanej ustawie. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II FSK 1549/09). Należy także zauważyć, że nie można zarzutów odnoszących się do kwestionowanego aktu lub czynności utożsamiać z podstawami wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest pismem innym od skargi w rozumieniu procesowym i podlega odrębnemu uzasadnieniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in.: z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 217/08; z 6 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 473/11; z 14 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 176/13). Rozpatrując taki wniosek Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie dokonuje wówczas oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje bowiem dopiero wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie (art. 132 p.p.s.a.). Przedstawiona w skardze argumentacja, mająca w ocenie skarżącej Spółki uzasadniać uwzględnienie skargi, nie ma zatem wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W świetle powyższego uznać zatem należy, że Skarżąca nie wykazała, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem jej wniosku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.