II SA/Rz 865/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO), decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], na skutek odwołania D. B., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne, w podstawie prawnej powołując art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.), zwanej dalej "u.ś.r." w zw. z art. 17 pkt 1, art. 155 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), określanej następnie jako "K.p.a.". Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Burmistrz Gminy przyznał D. B. świadczenie pielęgnacyjne bezterminowo w wysokości 620 zł miesięcznie, od 1 lipca 2013 r., w związku z opieką nad synem M. B.. Decyzja ta podlegała kilkukrotnym zmianom w zakresie wysokości świadczenia. W dniu [...] marca 2020 r. D. B. złożyła w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej oświadczenie, w którym wyraziła zgodę na uchylenie powyższej decyzji od marca 2020 r., a to w związku z uzyskaniem prawa do emerytury, do którego dołączyła stosowną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wobec powyższego, decyzją z dnia [...] marca 2020 r., Burmistrz Gminy uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] lipca 2013 r., na podstawie art. 155 K.p.a. Od decyzji organu I instancji D. B. złożyła odwołanie, zarzucając jej naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez jego nieprawidłową interpretację, w wyniku której doszło do niezgodnego z prawem pozbawienia jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy otrzymywana przez nią kwota emerytury jest znacząco niższa od kwoty świadczenia pielęgnacyjnego. Uzasadniając to stanowisko odwołująca się wskazała na orzecznictwo sądowe, w świetle którego, prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. powinna prowadzić do pozbawienia strony przysługującego jej świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymywanej emerytury. SKO, decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z [...] marca 2020 r. Kolegium wskazało, że rozstrzygnięciem tym doszło do uchylenia decyzji Burmistrza z [...] lipca 2013 r. w związku z uzyskaniem przez skarżącą prawa do emerytury. Organ podkreślił, że strona wyraziła zgodę na takie uchylenie. Poza tym, nie uległ zmianie stan prawny od daty wydania pierwotnej decyzji w zakresie negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Ze względu na fakt, że wskazana regulacja wyklucza jednoczesne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury, w interesie strony było wyeliminowanie decyzji z [...] lipca 2013 r. celem uniknięcia zwrotu świadczeń jako nienależnie pobranych. W takiej sytuacji, decyzja spełnia przesłanki z art. 155 K.p.a. SKO podkreśliło, że w trybie nadzwyczajnym, o którym mowa w art. 155 K.p.a. nie jest możliwe merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego zbędna była potrzeba czynienia ustaleń, w jakiej kwocie pobiera emeryturę odwołująca się. Poza tym, wnioskodawczyni może ponownie wystąpić o przyznanie takiego świadczenia. Podniesiona w odwołaniu kwestia nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych za okres od 2 września 2019 r. do 29 lutego 2020 r. jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia organu I instancji zawartego w jego decyzji z dnia [...] kwietnia 2020 r., które na skutek złożonego odwołania będzie weryfikowane w toku instancji. D. B. zaskarżyła decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła, że narusza ona art. 155 K.p.a., bowiem uchyleniu decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego sprzeciwia się słuszny jej interes. Skarżone rozstrzygnięcie pozbawiło ją prawa do gwarantowanego ustawą świadczenia, stanowiącego rekompensatę za rezygnację z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Strona skarżąca podkreśliła, że wyrażona przez nią zgoda nie może być uznana za świadomą, a w konsekwencji za skuteczną, bowiem nie znała ona przepisów prawa i orzecznictwa sądowego, jak też nie została o nich pouczona. Zdaniem skarżącej, doszło także do naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r., przez niezgodne z prawem pozbawienie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pomimo spełnienia przez nią przewidzianych w tym unormowaniu przesłanek. Decyzja sprzeczna jest także z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r, bowiem kwota otrzymywanej przez nią emerytury jest około połowę niższa niż od kwoty świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie strony, przyjęta przez organ wykładnia przepisu jest niezgodna z Konstytucją, bowiem różnicuje sytuację opiekunów osób niepełnosprawnych poprzez wyłączenie w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w stosunku do tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego z wymienionych w nim świadczeń. Doszło również do naruszenia art. 67, art. 69 i art. 71 Konstytucji RP poprzez pozbawienie osoby niepełnosprawnej zabezpieczenia społecznego i pomocy w zabezpieczeniu egzystencji z uwagi na okoliczności niezależne od tej osoby. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że zarzuty skargi są chybione, bowiem nie rozpatrywało ono sprawy merytorycznie, jako że nie jest to dopuszczalne w trybie art. 155 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Sąd kontrolował decyzję administracyjną. Stanowi ona jedną z form działalności organów administracji publicznej stanowiących przedmiot sprawowanego przez sąd administracyjny wymiaru sprawiedliwości, a to z mocy art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W świetle art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), kontroli tej Sąd dokonuje biorąc pod uwagę kryterium zgodności z prawem. Tylko jednak uchybienia wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a. obligują Sąd do eliminacji skarżonej decyzji z obrotu prawnego. Rozstrzygnięcie to podlega więc uchyleniu w całości lub w części jeśli stwierdzone zostanie: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c). W razie zaś, gdy Sąd skargi nie uwzględnia, wówczas oddala ją na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kwestionowaną w sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] marca 2020 r., która uchylała swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. o przyznaniu skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organy oparły się na oświadczeniu strony z [...] marca 2020 r., w którym wyraziła ona zgodę na uchylenie wskazanej wyżej decyzji z [...] lipca 2013 r., a to w związku z uzyskaniem prawa do emerytury. W podstawie prawnej swoich rozstrzygnięć organy powołały art. 155 K.p.a. Kolegium zwróciło nadto uwagę, że uchylenie aktu przyznającego świadczenie pielęgnacyjne pozostaje w interesie strony, bowiem jego celem jest uniknięcie ewentualnego zwrotu takiego świadczenia jako nienależnie pobranego. SKO podniosło też, że w trybie określonym w art. 155 K.p.a. nie jest możliwe merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego jako niezasadny uznało zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Jak wyżej wskazano, organy rozpoznające niniejszą sprawę działały w trybie art. 155 K.p.a., który to przepis przewiduje możliwość uruchomienia nadzwyczajnego postępowania wobec decyzji ostatecznej. Stanowi on mianowicie, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Unormowanie to odsyła też do odpowiedniego stosowania art. 154 § 2 K.p.a., który to przepis przewiduje wydanie decyzji w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Regulacja zawarta w powołanym art. 155 K.p.a. umożliwia więc wzruszenie zapadłej w stosunku do strony decyzji przyznającej jej jakieś uprawnienie poprzez jej uchylenie bądź zmianę pod warunkiem jednak, że na przeszkodzie powyższemu nie stoją określone unormowania szczególne, strona wyrazi na takie rozwiązanie zgodę, a ponadto przemawia za tym czy to interes społeczny czy słuszny interes strony. W nauce prawa, jak i w orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że w związku z tym, że art. 155 K.p.a. to tryb nadzwyczajny, to nie stanowi on po prostu kolejnej instancji. Dlatego też, nie może być podstawą merytorycznego rozpoznania sprawy, a winien się sprowadzać do rozstrzygnięcia sprawy w aspekcie przewidzianych w nim przesłanek uchylenia bądź zmiany dotychczasowej decyzji. Celem więc postępowania prowadzonego we wskazanym trybie jest poddanie weryfikacji wydanej uprzednio decyzji ostatecznej w oparciu o wymienione w art. 155 K.p.a. przesłanki (por. wyroki NSA z 20.02.2020 r. II OSK 982/18, z 25.08.2020 r. II GSK 408/18, ). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie weryfikacja ta nie została przeprowadzona w sposób właściwy, co skutkowało potrzebą uchylenia skarżonej decyzji. Jak już wyżej zaznaczono, jedną z przesłanek uchylenia bądź zmiany decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. jest zgoda strony na tego rodzaju rozstrzygnięcie. W aktach niniejszej sprawy znajduje się oświadczenie D. B., złożone przez nią w dniu [...] marca 2020 r., w którym wskazała ona, że wyraża zgodę na uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. od marca 2020 r. w związku z uzyskaniem prawa do emerytury. Rozpoznające sprawę organy uznały, że zgoda ta jest prawidłowa i spełnia warunek z art. 155 K.p.a. Z takim stanowiskiem nie zgadza się jednak Sąd. Wymóg akceptacji przez stronę rozstrzygnięcia, które uchyla dotychczasową decyzję, przyznającą jej określone świadczenie związane jest z ochroną praw nabytych. Dlatego nie może budzić wątpliwości, że zgody nie można domniemywać, a musi być ona wyrażona wprost i w sposób wystarczająco wyraźny. Dodatkowo, ażeby zgodę uznać za skuteczną, musi być ona świadomie wyrażona. To zaś może mieć miejsce tylko wówczas, gdy strona zdaje sobie sprawę z tego, jakie konsekwencje prawne związane są z tego rodzaju czynnością. W takiej więc sytuacji znaczenie ma brzmienie art. 9 K.p.a., zgodnie z którym, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przepis ten przewiduje więc pomoc dla strony przez zwrócenie jej uwagi na istotne w sprawie okoliczności, by nie poniosła ona szkody w związku z nieznajomością przepisów prawa. Z obowiązku z niego wynikającego nie wywiązało się w niniejszej sprawie Kolegium, które doszło do przekonania, że w trybie art. 155 K.p.a. nie jest dopuszczalne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego jako chybiony uznało zarzut odwołania dotyczący konieczności ustalenia wielkości pobieranego przez stronę świadczenia pielęgnacyjnego oraz przyznanej jej emerytury. Wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, odniesienie się do powyższej kwestii było konieczne i nie stanowiło o przekroczeniu przez ten organ granic orzekania w trybie art. 155 K.p.a. W świetle przytoczonego przez odwołującą się art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeśli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Literalna wykładnia powołanego art. 17 ust. 5 u.ś.r. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że osoba, która sprawuje wprawdzie opiekę nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, u której niepełnosprawność powstała w okresach, o których mowa w także powołanym wyżej art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli ma ustalone prawo do emerytury. W orzecznictwie sądowym zwrócono jednak uwagę, że wyniki wykładni językowej należy uzupełnić wynikami wykładni systemowej i funkcjonalnej. Sądy podkreślały więc, że ustawodawca zróżnicował świadomie sytuację osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny w ten sposób, że po pierwsze, tych którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. pozbawił świadczenia pielęgnacyjnego, po drugie, tym którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 27 ust. 5 u.ś.r. pozwolił wybrać świadczenie pielęgnacyjne, a po trzecie, tym którzy otrzymują inne dochody niż wymienione w tych dwóch przepisach przyznał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego bez ograniczeń. W tym pierwszym przypadku, ratio legis przyjętego rozwiązania prawnego wynikało z tego, iż osoby, których pozbawiano ex lege prawa do świadczenia pielęgnacyjnego posiadały już zapewnione źródło utrzymania. Decyzja ustawodawcy pozostawała tym samym w zgodności z celem, któremu służyło wprowadzenie do systemu zabezpieczenia społecznego świadczenia pielęgnacyjnego i była racjonalna w sytuacji, gdy wysokość świadczenia pielęgnacyjnego była niższa od wysokości świadczeń wyłączających prawo do niego. Gdy odwróciła się sytuacja jeśli chodzi o wielkości świadczeń, to odpadły przesłanki uzasadniające dotychczasowe zróżnicowanie. W konsekwencji sądy przyjmowały, że wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. musi prowadzić do takiego zdekodowania jego treści, która nie jest sprzeczna nie tylko z zasadą równości wobec prawa (art. 32 ust.1 Konstytucji RP), ale także z zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), czy udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP) i osobom niepełnosprawnym (art. 69 Konstytucji RP). Egzegeza tego przepisu musi być bowiem zgodna z innymi normami systemu prawa. Ustalenie jego znaczenia musi także uwzględniać jego cel i rolę społeczną, którą winien on pełnić. Odwrócenie relacji ekonomicznych świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury musi wiązać się z realizacją celu tego przepisu i nie może stawiać osoby pobierającej emeryturę w sytuacji ekonomicznie gorszej niż byłaby wówczas, gdyby nie posiadała ustalonego prawa do emerytury. Powyższe prowadziło sądy do konkluzji, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. prawidłowo zinterpretowany powinien znaleźć zastosowanie do sytuacji wnioskodawcy mającego ustalone prawo do emerytury w ten sposób, że pozbawia go przysługującego z mocy art. 17 ust. 1 u.ś.r. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymywanej emerytury (por. wyroki NSA z 8.01.2020 r., I OSK 2392/19, z 30.04.2020 r., I OSK 1546/19]. Stanowisko to uległo następnie zmianie. Zaczęto bowiem zwracać uwagę, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Praktyka taka zaś, niezależnie od trudności co do ustalenia jej podstawy prawnej, spowodowałaby dalsze wątpliwości w zakresie zachowania zasady równości oraz komplikacje w przedmiocie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno-rentowe. Wobec więc niewątpliwie istniejącego problemu wypracowano stanowisko, że osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. W przypadku emerytury, wybór może zostać zrealizowany przez złożenie do organu emerytalno- rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 53), zwanej dalej "ustawą emerytalną". Wedle tego przepisu, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu również na wniosek emeryta lub rencisty. Konsekwencją prawną zawieszenia prawa do emerytury jest wstrzymanie jej wypłaty, a to na podstawie art. 134 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej, co następuje poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 ustawy emerytalnej). Przyjmując takie stanowisko jednocześnie zwrócono uwagę, że chociaż emerytura jest prawem niezbywalnym, to uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w postaci posiadania prawa do emerytury. Istota ograniczenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. związana jest nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Jeśli zatem zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to przyjąć należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyroki NSA z: 27.05.2020 r. I OSK 2375/19, z 18.06.2020 r. I OSK 254/20, wyrok WSA w Rzeszowie z 5.08.2020r., II SA/Rz 485/20). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela to ostatnie stanowisko orzecznictwa sądowego co do umożliwienia osobie ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne jego przyznanie w takiej sytuacji, gdy osoba ta ma już ustalone prawo do emerytury. Jak bowiem wyżej zaznaczono, do przyjęcia rozwiązania polegającego na wypłaceniu takiej osobie różnicy pomiędzy otrzymywaną przez nią emeryturą a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego brak jest dostatecznej podstawy prawnej, a niezależnie od tego mogłyby się pojawić trudności w obliczeniu wymiaru tej emerytury. Tymczasem, pogląd o możliwości dokonania przez zainteresowanego wyboru co do tego, które świadczenie chciałby uzyskiwać znajduje umocowanie w istniejących, przedstawionych wyżej uregulowaniach prawnych. Wobec powyższego, trudno przyjąć, że skarżąca, która nie została poinformowana o tym, że może zrezygnować z przyznanej jej emerytury, co będzie skutkowało wstrzymaniem jej wypłaty i wybrać świadczenie pielęgnacyjne o wyższej niż ta emerytura wysokości, mogła skutecznie wyrazić zgodę na uchylenie decyzji przyznającej jej wcześniej takie świadczenie. Z tych samych przyczyn nie można też zgodzić się z twierdzeniem SKO, że w interesie strony było uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. celem uniknięcia konieczności zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Skoro zaś w warunkach sprawy nie można mówić o tym, że D. B. świadomie wyraziła zgodę na uchylenie decyzji z [...] lipca 2013r., jak też, że nastąpiło to w jej interesie, to tym samym nie zostały spełnione dwa warunki wzruszenia decyzji, o których mowa w art. 155 K.p.a. W konsekwencji, należało przyjąć, że Kolegium dopuszczając się naruszenia art. 9 K.p.a. i zaniechując udzielenia stronie potrzebnych w sprawie, a wyżej wskazanych informacji, naruszyło także przepisy prawa procesowego określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować uchyleniem skarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ponownym postępowaniu, zadaniem SKO będzie udzielenie skarżącej informacji o tym, że to do niej należy wybór świadczenia, które chce pobierać tj. czy ma to być przyznana jej emerytura czy też dotychczas pobierane świadczenie pielęgnacyjne. Jeśli strona dokona wyboru świadczenia pielęgnacyjnego i przedłoży decyzję organu emerytalnego o wstrzymaniu wypłaty emerytury (po wcześniejszym złożeniu wniosku o zawieszenie prawa do niej), wówczas organ uchyli decyzję organu I instancji i umorzy postępowanie.