II FSK 185/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Dominik Gajewski (sprawozdawca), Protokolant Justyna Papiernik, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1012/17 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 26 września 2017 r., I SA/Gd 1012/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone przez B. K. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 28 kwietnia 2017 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik organu wywiódł skargę kasacyjną, którą zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Autor skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a. polegające na uchyleniu przez WSA w Gdańsku wyżej wskazanego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku w sytuacji gdy skarga powinna być oddalona, b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art.121 § 1, art. 122, art. 123 art. 187 § 1 o.p. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia mimo nienaruszenia wskazanych przepisów przez organ, c. art.145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 133 § 1, art.134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błędne rozstrzygnięcie sprawy, d. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędną kontrolę niniejszej sprawy oraz błędne zastosowanie środków określonych w ustawie i uznanie skargi za zasadną w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie nie zawierało naruszenia uzasadniającego jego uchylenie, zatem skarga winna być oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 54 § 1 pkt 3 i 7 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w istniejącym stanie faktycznym zostały spełnione przesłanki do zastosowania wskazanych przepisów, b. art. 54 § 2 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w istniejącym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania wskazanego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Procesowe zarzuty kasacyjne odnośnie do zaskarżonego wyroku przywołują przepisy art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2017 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: "o.p."). Wynika z nich, że wnoszący skargę kasacyjną organ podatkowy kwestionuje ocenę Sądu pierwszej instancji w relacji do postępowania w sprawie, w której podatniczka powołuje się na podstawy prawne do nie naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 o.p. W przywołanym przedmiocie wielokrotnie już uprzednio wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z 10 maja 2017 r., II FSK 940/15, (LEX nr 2315427), Naczelny Sąd Administracyjny trafnie skonstatował, co następuje: "ocena przyczyn przewlekłości, a zwłaszcza wykazanie, że opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu, bądź na skutek przyczynienia się strony lub jej pełnomocnika, wymaga szczegółowej i wyczerpującej analizy wszystkich podejmowanych w trakcie postępowania czynności pod kątem ich terminowości, niezbędnego nakładu pracy i czasu oraz celowości ich podejmowania, z uwzględnieniem zarówno zasady prawdy materialnej, jak i szybkości postępowania, z uwzględnieniem zarówno zasady prawdy materialnej, jak i szybkości postępowania". Ponadto - "Przy ocenianiu czy przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu w rozumieniu art. 54 § 2 o.p. należy mieć na względzie złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzanych dowodów, a także terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, prawidłowe zorganizowanie postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności organizacyjnych. Podkreślenia wymaga, że ocena ta powinna zostać dokonana poprzez pryzmat zasad postępowania podatkowego, w tym wynikających z art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., a jej wynik powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia, stosownie do dyspozycji art. 210 § 1 i 4 tej ustawy" (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2016 r., II FSK 1539/14 oraz II FSK 1311/14 i z 12 marca 2019 r., II FSK 1047/17, LEX nr 2641275). Jeżeli w rozpoznawanej sprawie zasadnie można mówić o "szczegółowej i wyczerpującej analizie wszystkich podejmowanych w trakcie postępowania czynności", to przymioty te odnieść trzeba do uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie zaś do treści skargi kasacyjnej, która zasadniczo jest bardzo ogólna, do granic ogólnikowości. Trafnie podniósł Sąd pierwszej instancji, że korzystanie przez podatnika z jego proceduralnych uprawnień, w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, nie uzasadnia tezy o przyczynieniu się przez stronę do opóźnienia w wydaniu decyzji, chyba że wykazane zostanie, iż podejmowane przez nią (jej przedstawiciela) działania nie mają w istocie na celu doprowadzenie do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, posiadających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, lecz intencją strony jest właśnie wydłużenie okresu prowadzonego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z 2 czerwca 2016 r., II FSK 3578/14). Działania i zaniechania strony postępowania w tym zakresie zostały dostatecznie poprawnie przedstawione i ocenione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zasadnie również zauważył Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy nie podjął w toku prowadzonego przezeń postępowania żadnej czynności mającej na celu przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Jedynymi czynnościami, jakie podjął organ II instancji było sporządzenie postanowień o przedłużeniu terminu, zawiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie, sporządzenie protokołu z zapoznania się pełnomocnika strony z aktami sprawy oraz wydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu, o którego przeprowadzenie wniosła strona pismem stanowiącym wypowiedzenie w sprawie zebranego materiału dowodowego. Rozpoznawana sprawa być może sprawiała trudności organom podatkowym, jednakże stosowanie prawa podatkowego w indywidualnych sprawach niejednokrotnie i coraz częściej bywa trudne i zawiłe, natomiast doświadczenie Sądu płynące z orzekania w wielu innych przypadkach poucza, że trudność wzmiankowanej sprawy nie była aż tak duża, ażeby usprawiedliwiać długi okres efektywnej bezczynności w postępowaniu odwoławczym i nieuzasadnione dostatecznie przerwy w efektywnym działaniu w postępowaniu przed organem podatkowym pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji przeanalizował i ocenił sprawę w granicach ukształtowanych zasadami wynikającymi z art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 187 § 1 o.p. oraz wyciągnął z tego prawidłowe wnioski co do stosowania art. 54 § 1 i 3 i art. 54 § 2 o.p. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie narusza wymogów i standardów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. Końcowo należy wyjaśnić, że uzasadnienie niniejszego orzeczenia oparte zostało na motywach przedstawionych przez NSA w wyroku z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 184/18, w którym Sąd wypowiadał się w tożsamej sprawie skarżącego. Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaną skargę kasacyjną oddalił.