I SA/Kr 1403/13

SENTENCJA |Sygn. akt I SA/Kr 1403/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r., sprawy ze skargi "O" Sp. z o.o. w M., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 8 maja 2013 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, - skargę oddala - UZASADNIENIE I SA/Kr 1403/13. UZASADNIENIE. W dniu 11 lutego 2013 r. wpłynął do Ministra Finansów wniosek O. sp. z o.o. w M. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i montażu stolarki budowlanej (w tym w szczególności stolarki okiennej i drzwiowej). Materiały do produkcji wnioskodawca nabywa od zewnętrznych kontrahentów, z którymi rozlicza się na podstawie uzgodnień dotyczących zakupu materiałów, przy czym dokonuje okresowo zamówień na większe ilości materiałów, które są zużywane stopniowo w toku bieżącej produkcji, a nie na potrzeby jednego zlecenia. Zobowiązania z tytułu zapłaty za dostawy, płatne na rzecz kontrahentów, są księgowane przez wnioskodawcę na bieżąco. Terminy płatności za towar, wynikające z tych uzgodnień, wynoszą 180 dni od daty otrzymania materiałów wraz z fakturą VAT przez wnioskodawcę. Wnioskodawca dokonuje płatności w formie przelewu na rachunek bankowy dostawcy, przy czym w momencie przyjęcia faktury dokonuje zlecenia dyspozycji przelewu z terminem jego realizacji przez bank przypadającym na termin płatności wskazany w fakturze. W związku z tym, że wnioskodawca zużywa materiały do produkcji stopniowo, zaliczenie kwot wynikających z otrzymanych przez niego faktur VAT do kosztów uzyskania przychodu nie następuje w dniu przyjęcia przez niego danej dostawy, lecz w momencie sprzedaży produktów, do wytworzenia których materiały zostały wykorzystane, w kwocie odpowiadającej wartości materiałów zużytych do produkcji towarów objętych danym zleceniem. Do momentu przekazania materiałów do produkcji, nabyte materiały są przechowywane w magazynie materiałów. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: czy wnioskodawca dokonując płatności w terminie wskazanym w fakturze VAT, tj. w ciągu 180 dni po otrzymaniu materiałów oraz faktury VAT, ma obowiązek zmniejszenia kosztów uzyskania przychodu w każdym przypadku po upływie 90 dni od dnia zaliczenia kwoty wynikającej z faktury do kosztów uzyskania przychodu, tj. zgodnie z art. 15b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a zatem również wtedy, gdy płatność następuje w uzgodnionym przez strony umowy terminie (bez opóźnienia po stronie wnioskodawcy)? Zdaniem wnioskodawcy art. 15b ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), należy rozumieć w ten sposób, że podatnik jest zobowiązany do skorygowania kosztów uzyskania przychodu o kwotę wynikającą z faktury o terminie płatności dłuższym niż 60 dni jedynie wtedy, gdy pomimo upływu terminu płatności (w przypadku wnioskodawcy - po upływie 180 dni od dnia otrzymania faktury VAT) nie uregulował swojego zobowiązania względem kontrahenta. Powyższa regulacja powinna być rozumiana w ten sposób, że w sytuacji, gdy podatnik należycie wywiązuje się z zaciągniętych przez siebie zobowiązań, również w przypadku, gdy termin płatności uzgodniony przez strony umowy jest dłuższy niż 60 dni i wynosi 180 dni i dokonuje zapłaty w terminie, to brak jest podstaw do korygowania kosztów uzyskania przychodu. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 8 maja 2013r. nr [...], na podstawie art. 14b § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej, uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, iż z art. 15b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, iż jeżeli termin płatności wynikający z faktury (rachunku) lub umowy, która została zawarta pomiędzy podatnikiem a dostawcą towarów lub usług, w przypadku, gdy podmiot ten nie był zobowiązany do wystawienia faktury (rachunku), jest dłuższy niż 60 dni, podatnik jest zobowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę nieuregulowanego długu wynikającego z danej faktury (rachunku) lub umowy z upływem 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów. Zatem, w stanie faktycznym opisanym we wniosku (przy terminie płatności określonym na fakturze na 180 dni) - w sytuacji braku uregulowania zobowiązania - wnioskodawca w każdym przypadku będzie zobowiązany pomniejszyć koszty uzyskania przychodów z upływem 90 dni od daty zaliczenia kwoty zobowiązania do kosztów uzyskania przychodów. Za nieprawidłowe należy uznać stanowisko wnioskodawcy, iż w sytuacji, gdy podatnik należycie wywiązuje się z zaciągniętych przez siebie zobowiązań również w przypadku, gdy termin płatności uzgodniony przez strony umowy jest dłuższy niż 60 dni i wynosi 180 dni, a dokonuje zapłaty w terminie, to brak jest podstaw do korygowania kosztów uzyskania przychodów. Stanowisko wnioskodawcy nie znajduje bowiem oparcia w literalnym brzmieniu art. 1 5 b ust. 2 cyt. ustawy. Organ wskazał, iż stanowisko to znajduje również potwierdzenie w uzasadnieniu projektu nowelizacji. Wskazując na jej cel wskazano, iż w celu uniknięcia sytuacji, gdy podatnik będzie wykorzystywał swoją dominująca pozycję wobec dostawcy usług lub towarów przez narzucanie długich terminów płatności, proponuje się rozwiązanie polegające na wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów kwot nieopłaconych w terminie 90 dni od dnia zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów (Druk nr 833). Tym samym interpretacja jest zgodna z intencją ustawodawcy. Pismem z dnia 27 maja 2013r. wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ nie znalazł podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie O. sp. z o.o. w M.e zarzuciła: - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 14c § 1 w zw. z § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie wskazania przez organ w sposób pełny i wyczerpujący prawidłowego stanowiska odnośnie interpretacji art. 15b ust. 2 oraz ust. 4 ustawy o pdop oraz uzasadnienia prawnego w/w. stanowiska, w sytuacji uznania oceny prawnej przedstawionej przez skarżącego za nieprawidłową, - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest zaniechanie wszechstronnej, kompleksowej analizy stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego w niniejszej sprawie, w szczególności poprzez nierozważenie wszystkich możliwych sytuacji, w jakich - w zależności od spełnienia bądź niespełnienia przesłanek wskazanych w art. 15b ust. 2 ustawy o pdop - może powstać obowiązek korekty kosztów uzyskania przychodu, oraz sytuacji, w których taki obowiązek po stronie skarżącego nie powstanie, oraz - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15b ust. 2 ustawy o pdop w związku z jego ust. 4, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędną ocenę stanowiska skarżącego, polegającą na przyjęciu, że w stanie faktycznym przedstawionym przez skarżącego zmniejszenie kosztów przychodu o kwotę poprzednio do nich zaliczoną w związku ze sprzedażą produktów, do wytworzenia których została wykorzystana część zakupionych przez skarżącego surowców, następuje w każdym hipotetycznym przypadku, który może mieć miejsce w granicach opisanego stanu faktycznego, co doprowadziło do wydania interpretacji podatkowej z naruszeniem prawa. Uzasadniając skargę wskazano, iż przy ocenie stanu faktycznego konieczna jest wykładnia funkcjonalna i systemowa spornego przepisu, w tym uwzględnienie nowych zasad księgowania kosztów uzyskania przychodu metodą memoriałowo – kasową, wprowadzoną na mocy art. 4 ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych z dnia 16 listopada 2012r. Nadto w ocenie skarżącej wykładnia zastosowana przez organ kreuje po stronie wnioskodawcy negatywne skutki podatkowe pomimo terminowego wywiązywania się z zaciągniętych przez niego zobowiązań, co narusza zasadę swobody umów z art. 3531 kc. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga nie jest zasadna, albowiem kontrola sądowa nie doprowadziła do ujawnienia wad przeprowadzonego przez organ postępowania podatkowego, które w istotny sposób rzutowałyby na wynik sprawy, a dokonana w interpretacji ocena prawna przedstawionego przez skarżącego zdarzenia przyszłego nie została skutecznie podważona. Z przepisów art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej wyprowadzić można i należy ocenę granic sprawy, w której organ uprawniony jest do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 14b § 1 interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na podstawie art. 14c § 1 interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Zgodnie zaś z art. 14c § 2, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawny. Z przytoczonego przepisu art. 14b § 1 wynika wnioskowy charakter postępowania interpretacyjnego i wydanej w jego wyniku interpretacji indywidualnej. Zainteresowany składa bowiem wniosek o przeprowadzenie postępowania interpretacyjnego i wydanie interpretacji w określonym przedmiocie. Zainteresowany dysponuje więc przedmiotem postępowania interpretacyjnego w tym znaczeniu, że określa przedmiot faktyczny i prawny, w jakim dochodzi wydania interpretacji. Przedmiotem faktycznym jest przedstawiony wyczerpująco przez zainteresowanego we wniosku o wydanie interpretacji zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Przedmiotem prawnym jest natomiast zagadnienie oceny prawnej zaprezentowanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wskazywane przez zainteresowanego w zapytaniu o tę ocenę oraz w będącej odpowiedzią na to pytanie: własnej, to jest zainteresowanego, ocenie prawnej stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stanowisko prawne zainteresowanego dotyczy więc tego samego obszaru i zagadnienia prawnego co zapytanie interpretacyjne, ponieważ stanowi własną odpowiedź zainteresowanego na własne pytanie w przedmiocie możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego. Analizowany przedmiot prawny konstytuują przywołane przez zainteresowanego we wniosku o wydanie interpretacji przepisy prawa odnoszące się do określonego - tymże wnioskiem - stanu faktycznego. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dokonuje się bowiem oceny możliwości zastosowania i wykładni prawa w odniesieniu do danego stanu faktycznego. Stanowisko prawne zainteresowanego, zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, oceniane jest przez organ interpretacyjny. W razie negatywnej oceny tego stanowiska, organ, na podstawie art. 14c § 2, wskazuje prawidłowe stanowisko wraz uzasadnieniem prawnym. Z treści art. 14c § 1 i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej wynika więc, że wskazanie przez organ interpretacyjny, na podstawie art. 14c § 2, prawidłowej oceny możliwości stosowania i wykładni prawa, dokonuje się w odniesieniu do nieprawidłowego, zdaniem organu, stanowiska własnego zainteresowanego w tym przedmiocie. Z kolei, stanowisko prawne zainteresowanego, jest jego własną odpowiedzią (oceną prawną) w relacji do przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji zapytania o możliwości stosowania i wykładni prawa do zaprezentowanego w tymże wniosku stanu faktycznego. Z powyższego wynika, że na podstawie art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa organ podatkowy uprawniony jest do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyłącznie w zakresie wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji przedmiotu sprawy, który określają: pytanie i stanowisko prawne zainteresowanego dotyczące możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego w relacji do przedstawionego w tym wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. ( wyrok NSA z 22.11.2012r. , II FSK 553/11 ) Składający wniosek jest zatem obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub opisu zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie tego typu opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny. Z merytorycznego punktu widzenia wniosek o udzielenie interpretacji musi wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, gdyż przedstawiony przez stronę opis wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne.(wyrok WSA w Poznaniu z 29.03.2012r.I SA/Po 199/12 ) W sprawach o wydanie interpretacji indywidualnych nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Organ podatkowy nie może wydać interpretacji w oparciu stan faktyczny wyinterpretowany ze stanowiska wnioskującego w sprawie oceny prawnej. Także dalsze wyjaśnienia wnioskodawcy co do stanu faktycznego podane w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa nie mogą powodować weryfikacji stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i zmiany interpretacji przez sam organ. ( wyrok WSA w Poznaniu z 13.06.2013r. I SA/Po 260/13. ) W obliczu wyżej zarysowanych reguł uprawniona jest konstatacja, iż organ wydający interpretację nie naruszył art. 14c § 1 w zw. z § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Jednocześnie art. 14c § 2 stanowi, że w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Przedmiotowa interpretacja istotnie więc wypełnia dyspozycję zawartą w przepisie. Zawiera wszak ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny oraz wskazanie prawidłowego stanowiska. Nieuzasadniony jest przy tym zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż interpretacja zawiera pełne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a wydana została w granicach stanu faktycznego opisanego we wniosku. Jak wyżej wywiedziono niedopuszczalna jest modyfikacja opisu stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, ani też domniemywanie stosownych okoliczności. W realiach kontrolowanej sprawy organ związany był przedstawionym przez skarżącą stanowiskiem przypisanym do zadanego przez nią pytania i dokonał oceny tego stanowiska wraz uzasadnieniem prawny. Oceny tej nie zmienia późniejsze rozwinięcie opisu stanu faktycznego dokonane w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Brak także podstaw do formułowania zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 15b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z jego ust. 4, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Spółka nie kwestionuje literalnego brzmienia przepisu, lecz wskazuje, że rozwiązanie to budzi wątpliwości wnioskodawcy w zakresie jego zgodności z ogólną zasadą swobody umów wyrażoną w kodeksie cywilnym, gdyż kreuje negatywne dla podatnika skutki podatkowe pomimo terminowego wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań. Jednocześnie wskazuje na konieczność zastosowania wykładni celowościowej i systemowej. Zgodnie z art. 15 ust. 1ustawy o pdop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, należy ocenić jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz możliwość osiągnięcia przychodu. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu - w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości. W związku z po wyższym, kosztami są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak. i pozostające w związku pośrednim. Ponadto, zaliczenie danego wydatku do kosztów podatkowych uzależnione jest od tego, czy nie mieści się on w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, który zawiera art. 16 ust. l ww. ustawy. Poddany interpretacji art.. 15 b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wprowadzony został przez art. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce. Wedle jego treści w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury (rachunku), a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury (rachunku) - kwoty wynikającej z umowy albo innego dokumentu, i nieuregulowania tej kwoty w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów. Stosownie do art. 15b ust. 2 ustawy, jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z dokumentów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się z upływem 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została ona uregulowana w tym terminie. Jak z kolei wynika z art. 15b ust. 3 ustawy o p.d.o.p. , zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, dokonuje się w miesiącu, w którym upływa termin określony w tych przepisach. Jeżeli po dokonaniu zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, zobowiązanie zostanie uregulowane, podatnik w miesiącu, w którym uregulował zobowiązanie, zwiększa koszty uzyskania przychodów o kwotę dokonanego zmniejszenia. Jeżeli w miesiącu, w którym podatnik ma obowiązek dokonać zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, podatnik nie ponosi kosztów uzyskania przychodów lub poniesione koszty są niższe od kwoty zmniejszenia, wówczas ma obowiązek zwiększyć przychody o kwotę, o którą, nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów(art. 15b ust. 5 ustawy). Wchodzące z dniem 1 stycznia 2013 r. regulacje dotyczące korekty kosztów podatkowych nie znajdą zastosowania do podatnika, który kwot wynikających z faktury lub innego dokumentu nie zaliczył do kosztów podatkowych; zatem nieuregulowanie kwoty wynikającej z ww. faktury lub innego dokumentu nie będzie powodowało obowiązku korygowania kosztów podatkowych. W świetle tak wyartykułowanego stanu normatywnego uprawniona jest ocena, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku (przy terminie płatności określonym na fakturze na 180 dni) - w sytuacji braku uregulowania zobowiązania - wnioskodawca w każdym przypadku będzie zobowiązany pomniejszyć koszty uzyskania przychodów z upływem 90 dni od daty zaliczenia kwoty zobowiązania do kosztów uzyskania przychodów. Słusznie więc za nieprawidłowe uznano stanowisko spółki, iż w sytuacji, gdy podatnik należycie wywiązuje się z zaciągniętych przez siebie zobowiązań również w przypadku, gdy termin płatności uzgodniony przez strony umowy jest dłuższy niż 60 dni i wynosi 180 dni, a dokonuj e zapłaty w terminie, to brak jest podstaw do korygowania kosztów uzyskania przychodów. Stanowisko to istotnie nie znajdowało bowiem oparcia w literalnym brzmieniu art. 15b ust. 2 ustawy o p.d.o.p. W ocenie sądu błędne byłoby sięganie w tej sytuacji przez organy podatkowe do wykładni systemowej, czy celowościowej. Brzmienie przepisu jest bowiem jasne i czytelne, a zatem jego treść można ustalić przez zastosowanie wykładni językowej. Sąd podziela tym samym analogiczne stanowisko wyrażone w orzecznictwie. (por. wyroki: z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. I SA/Wr 483/13, z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 269/13, z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 158/13, z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 520/13) Przyjąć więc należy, iż w procesie interpretacji przepisów prawa podatkowego pierwszoplanowe i dominujące znaczenie ma wykładnia językowa (gramatyczna, literalna), tj. odnosząca się do tekstu ustawy, a dopiero niejednoznaczny rezultat tej wykładni może być weryfikowany lub modyfikowany w drodze innych metod wykładni. Nie można zatem stosować wykładni celowościowej, systemowej lub historycznej w opozycji do rezultatu wykładni językowej (gramatycznej). Nie można też czynić skutecznie zarzutu, że organ na potwierdzenie swojego stanowiska powołał się na uzasadnienie nowelizacji. Przytoczenie w uzasadnieniu spornej interpretacji fragmentu uzasadnienia do rzeczonej nowelizacji, nie może świadczy o tym, aby motywy organu były inne, niż zamiar potwierdzenia zgodności dokonanej wykładni z intencją ustawodawcy. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 ustawy o p.p.s.a.