V U 690/25

<p>Sygn. akt V U 690/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 17 kwietnia 2026 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w następującym składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: Sędzia Beata Łapińska</p> <p>Protokolant: sekr. sądowy Monika Daras</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie</p> <p> <strong> <!-- --> sprawy z wniosku <span class="anon-block">T. R.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o świadczenie uzupełniające</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> na skutek odwołania <span class="anon-block">T. R.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia <span class="anon-block">(...)</span> sygn.: <span class="anon-block">(...)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oddala odwołanie.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VU 690/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia <span class="anon-block">(...)</span> Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> odmówił <span class="anon-block">T. R.</span> prawa do świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Organ rentowy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że Komisja lekarska w orzeczeniu z dnia <span class="anon-block">(...)</span> orzekła, że wnioskodawca nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji.</p> <p>Od powyższej decyzji odwołał się wnioskodawca podnosząc, że przy wydawaniu decyzji nie uwzględniono rzeczywistego i przewlekłego charakteru jego schorzeń psychicznych oraz ich wpływu na codzienne funkcjonowanie. Wskazał, że zdiagnozowana u niego schizofrenia istotnie ogranicza jego zdolność do samodzielnego funkcjonowania.</p> <p>Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie, powielając argumentację wskazaną w decyzji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Wnioskodawca <span class="anon-block">T. R.</span> urodzony w <span class="anon-block">(...)</span>, był uprawniony do pobierania świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji do dnia <span class="anon-block">(...)</span> W dniu <span class="anon-block">(...)</span> złożył wniosek o przyznanie prawa do świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: wniosek k. 11 – w aktach ZUS)</em> </p> <p>Orzeczeniem z dnia <span class="anon-block">(...)</span>. lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że wnioskodawca nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. W opinii lekarskiej wskazał, że wnioskodawca cierpi na schizofrenię paranoidalną i otyłość. W ocenie lekarza orzecznika ZUS stwierdzane w badaniu i udostępnionej dokumentacji objawy chorobowe powodują naruszenie sprawności w stopniu niepowodującym konieczności stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych.</p> <p>(<em> <!-- -->dowód: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS k. 13 – w aktach ZUS; opinia lekarska k. 42 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej ZUS)</em> </p> <p>Od powyższego orzeczenia skarżący złożył sprzeciw.</p> <p> <em> <!-- -->( dowód: sprzeciw k. 43 - dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej ZUS) </em> </p> <p>W wyniku rozpatrzenia sprzeciwu Komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia <span class="anon-block">(...)</span> nie stwierdziła niezdolności wnioskodawcy do samodzielnej egzystencji. Komisja w swojej opinii wskazała, że rozpoznała u wnioskodawcy schizofrenię paranoidalną i otyłość oraz ustaliła, że ubezpieczony w formularzu oceny funkcjonowania osób z zaburzeniami psychicznymi uzyskał 90 punktów i <span class="anon-block">N.</span> nie stwierdziła niezdolności do samodzielnej egzystencji.</p> <p>(<em> <!-- -->dowód: orzeczenie komisji lekarskiej ZUS k.15 – w aktach ZUS; formularz k. 41,opinia lekarska k. 44 – akt dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej)</em> </p> <p>Aktualnie występująca u wnioskodawcy schizofrenia paranoidalna nie powoduje u <span class="anon-block">T. R.</span> niezdolności do samodzielnej egzystencji. Choroba przebiega u skarżącego w sposób stabilny, występujące dysfunkcje związane z chorobą powoduj ograniczenia w jakości życia codiznnego, ale nie powodują niezdolności do samodzielnej egzystencji, bowiem wnioskodawca nie jest osobą całkowicie zależną od otoczenia, nie wymaga pielęgnacji w zakresie higieny osobistej, karmienia lub wykonywania podstawowych czynności samoobsługowych.</p> <p> <em> <!-- --> (dowód: opinia biegłego z zakresu psychologii <span class="anon-block">S. M.</span> oraz z zakresu psychiatrii <span class="anon-block">K. C.</span> k. 11 – akt sprawy)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, zważył co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.</strong> </p> <p>Zgodnie z art. 1 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 1649), dalej ustawa, celem świadczenia uzupełniającego jest dodatkowe wsparcie dochodowe osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są:</p> <p>1)  obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej lub</p> <p>2)  posiadającymi prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub</p> <p>3)  cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.</p> <p>W myśl art. 2 ust. 1 i 2 ustawy świadczenie uzupełniające przysługuje osobom, które ukończyły 18 lat i których niezdolność do samodzielnej egzystencji została stwierdzona orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji albo orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do służby i niezdolności do samodzielnej egzystencji.</p> <p>Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była okoliczność, czy istniejące u wnioskodawcy naruszenie sprawności organizmu powoduje konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, tj. czy wnioskodawczyni jest niezdolna do samodzielnej egzystencji.</p> <p>W przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych orzeka się niezdolność do samodzielnej egzystencji - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 13;art. 13 ust. 5)">art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 1631) stosowany na podstawie art. 7 ustawy o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji.</p> <p>W przedmiotowej sprawie w celu ustalenia, czy pełnoletni wnioskodawca jest niezdolny do samodzielnej egzystencji, a jeśli tak to na jaki okres stwierdza się naruszenie sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy ze strony innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, Sąd dopuścił dowód z pisemnej opinii biegłych psychologa i psychiatry, biegłych w zakresie, których specjalności mieszczą się rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia.</p> <p>Biegli z zakresu psychologii <span class="anon-block">S. M.</span> oraz z zakresu psychiatrii <span class="anon-block">K. C.</span> po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną oraz po osobistym zbadaniu skarżącego wskazali, że z historii choroby wynika, że skarżący był jednokrotnie hospitalizowany psychiatrycznie w 2012 r., Leczony jest ambulatoryjnie do dnia dzisiejszego. Z przeprowadzonego badania psychiatryczno-psychologicznego wynika, że posiada deficyt intelektualny, jednak nie jest osobą upośledzoną umysłowo w stopniu umiarkowanym bądź znacznym.. Posiada zdolności umożliwiające mu zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych takich jako samoobsługa, zaspokajanie potrzeb fizjologicznych, utrzymywanie higieny, komunikacja, poruszanie się, składanie wizyt u lekarza. Wymaga jedynie stałego zewnętrznego nadzoru w załatwianiu spraw wykraczających poza rutynę dnia. Na tej podstawie biegła z zakresu psychiatrii wskazała, że <span class="anon-block">T. R.</span> jest niezdolny do pracy i nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji.</p> <p>Opinię sporządzone przez biegłych psychologa i psychiatrę Sąd ocenia jako rzetelną, rzeczową, jasną, pełną i należycie uzasadnioną. Biegli sporządzili opinię po zapoznaniu się z całą dokumentacją lekarską wnioskodawcy znajdującą się w aktach sprawy i aktach organu rentowego oraz po dokonaniu osobistego zbadania.</p> <p>Sąd podzielił zatem wnioski opinii biegłych, jako nie budzące zastrzeżeń.</p> <p>Przeprowadzone dowody z opinii biegłych nie zostały przy tym w sposób skuteczny zakwestionowane w toku postępowania przez skarżącego. Nie zgłosił on bowiem żadnych zastrzeżeń do wydanych opinii.</p> <p>Dlatego też Sąd dokonując ustaleń w niniejszej sprawie oparł się na ustaleniach poczynionych przez biegłych sądowych, którzy w sposób dokładny, jasny i wyczerpujący opisali występujące u ubezpieczonego schorzenia i brak podstaw do stwierdzenia niezdolności do samodzielnej egzystencji.</p> <p>W niniejszej sprawie Sąd oceniał prawidłowość decyzji ZUS z <span class="anon-block">(...)</span>. Powyższe wiązało się z koniecznością ustalenia, czy stan zdrowia skarżącego czyni go osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji oraz ewentualnie od kiedy i na jaki okres.</p> <p>Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd doszedł do przekonania, że u wnioskodawcy nie występuje niezdolność do samodzielnej egzystencji.</p> <p>Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477^{<!-- -->14} § 1 k.p.c.</a> orzekł jak w sentencji wyroku.</p> </div>