III SA/Gl 184/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...]r. Nr [...] Wojewoda Śląski działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1482 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M.K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] r., Nr [...] o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawił stan faktyczny sprawy. Podniósł, że organ I instancji decyzją wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (zwanej dalej ustawą), odmówił uznania odwołującego za osobę bezrobotną z dniem 21.10.2019 r., ponieważ poczynione ustalenia świadczyły o tym, że pełni funkcję członka zarządu A sp. z o.o. W złożonym odwołaniu, wnosząc o zmianę podjętej przez organ I instancji decyzji, poprzez uznanie za osobę bezrobotną, odwołujący zaakcentował, że jako osoba bezrobotna ma dużo czasu. Ponadto – oprócz innych zarzutów - podniósł, iż wypis z KRS, w którym widnieje jako członek zarządu A sp. z o.o., nie jest najmniejszą przesłanką do podjęcia decyzji o odmowie uznania go za osobę bezrobotną. Na podstawie akt administracyjnych organ II instancji ustalił, że odwołujący: 1) 21.10.2019 r. za pośrednictwem portalu [...], poszukując wsparcia w zalezieniu odpowiedniej pracy na terenie oddziaływania organu I instancji, wystąpił z wnioskiem o dokonanie rejestracji jako osoby bezrobotnej; do nadesłanego wniosku załączył m.in.: - zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt stały pod adresem w K., - dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku inżynieria materiałowa, - świadectwa pracy potwierdzające zatrudnienie w okresach: [...] r., [...] r., [...] r. i [...]r., - wydruk informacji z Centralnej Informacji KRS (dokument odpowiadający odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców), który świadczył o tym że jest wspólnikiem i członkiem zarządu [...]sp. z o.o., zarejestrowanego pod numerem [...]; 2) zaznajomiony z warunkami pozwalającymi przyznać status osoby bezrobotnej, prawami oraz obowiązkami przysługującym osobom bezrobotnym, w nadesłanych oświadczeniach wskazał: - jako adres do korespondencji adres w N., - że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej, w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Po przeanalizowaniu treści nadesłanych dokumentów, organ I instancji pismem z Nr [...] z [...] r. poinformował odwołującego o tym, że osoba będąca członkiem zarządu spółki kapitałowej obowiązana jest do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania, dlatego też nie można uznać, iż jest zdolna i gotowa do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, co będzie skutkowało wydaniem decyzji o odmowie statusu bezrobotnego. Ponadto nadmienił, że odwołujący jako uczestnik postępowania ma prawo wypowiedzieć się w sprawie, przedstawić - w terminie 7 dni od dnia doręczenia korespondencji - uchwałę o odwołaniu z funkcji członka zarządu bądź rezygnację z funkcji, celem wykazania spełnienia przesłanek pozwalających przyznać status osoby bezrobotnej. W odpowiedzi skarżący złożył 10.11.2019 r. pismo, w którym podniósł, że podjęcie decyzji o odmowie przyznania statusu osoby bezrobotnej z powodu pełnienia funkcji osoby członka zarządu jest absurdalne i wydane z naruszeniem prawa. Stawiając organowi I instancji zarzut bezprawnego rozszerzenia przepisów o własną interpretację, przytoczył wybrane fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych, podejmowanych w indywidualnych sprawach na przełomie lat 2008-2012. Odnośnie tego organ odwoławczy stwierdził, że znane są mu przywołane wyroki sądów administracyjnych, jednak podejmowane orzeczenia, które zawsze odnoszą się do specyfiki i dowodów konkretnej sprawy, bywają także odmienne. Stwierdził, że stosownie do postanowień wyrażonych art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, ilekroć mowa w ustawie o bezrobotnym, oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją, jako osoba bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 6 miesięcy oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i pkt 4 niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia przesłanki określone w lit. a-l. W rozpatrywanej sprawie, zagadnienie prawne sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy fakt pełnienia przez odwołującego funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego przesądza o podstawach do odmowy uznania go za osobę bezrobotną. Dla rozstrzygnięcia tego zagadnienie odniósł się do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, z którego wynika warunek stanowiący istotny element definicji bezrobotnego, a mianowicie "gotowość do podjęcia pracy". Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Chodzi przy tym o możliwość podjęcia nie jakiejkolwiek działalności zarobkowej, lecz gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ stwierdził, że kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego gotowości do pracy nie można utożsamiać wyłącznie z deklarowaną poprzez złożone oświadczenie chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy, ale z rzeczywistymi możliwościami jej wykonywania. Pomimo, że ustawa w żadnym z przepisów wprost nie stanowi, że osoba będąca członkiem zarządu nie może być uznana za osobę bezrobotną, to nie można takiej sytuacji wykluczyć, z uwagi na indywidualne aspekty danej sprawy. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 338/11 z 28.06.2011 r., na którego treść przed organem I instancji zwrócił uwagę odwołujący, wskazano że ustawa nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do pracy", jednakże kierując się zasadami wykładni funkcjonalnej, celowościowej i systemowej, nie można tego pojęcia utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Gotowość do podjęcia pracy musi być oceniana także w kategoriach obiektywnych i oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Z uzasadnienia wskazanego orzeczenia wynika także, że pełnienie funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, czy też likwidatora spółki lub innej osoby prawnej powoduje brak gotowości do podjęcia pracy w pełnym wymiarze, a tym samym uniemożliwia przyznanie statusu bezrobotnego. Sąd jednoznacznie wskazał, że domniemanie, iż osoba pełniąca wskazane funkcje nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia i tym samym nie kwalifikuje się do grona bezrobotnych może być obalone tylko przez złożenie rezygnacji z przedmiotowej funkcji. Nie jest natomiast rolą organu zatrudnienia badanie zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Stwierdzenie prowadzenia wymienionej aktywności stanowi dostateczną podstawę do uznania niespełnienia przesłanki gotowości do pracy. Zdaniem organu odwoławczego stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje odzwierciedlenie w realiach badanej sprawy. Z prawidłowych i niekwestionowanych przez odwołującego ustaleń wynika, że występując z wnioskiem o zarejestrowanie jako osoby bezrobotnej pełnił funkcję członka zarządu A sp. z o.o. W takim przypadku istotne znaczenie ma nie to, czy takie czynności są wykonywane, lecz to, iż na każdej z osób pełniących taką funkcję ciążą określone zadania, które muszą one wykonywać co do zasady osobiście. Jak wynika z informacji zamieszczonych w Krajowym Rejestrze Sądowym, przedmiotem działalności Spółki, w której odwołujący jest wspólnikiem i zarazem członkiem zarządu są m.in.: doradztwo techniczne, roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych, roboty związane z budową dróg i autostrad, dróg szynowych i kolei podziemnych, mostów i tuneli, rozbiórka burzenie obiektów budowanych, przygotowywanie terenu pod budowę, wykonywanie instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych gazowych i klimatyzacyjnych. W myśl art. 201 § 1 ustawy z 15.09.2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 505 z póżn. zm.) zarząd jako jedyny organ prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Oznacza to, że w zakresie działalności gospodarczej to zarząd jest jedynym upoważnionym do prowadzenia tejże działalności. Prowadzenie spraw jest zaś pewnym procesem, polegającym na podejmowaniu uchwał, wydawaniu decyzji i opinii, organizowaniu działalności spółki w ten sposób, aby było to zgodne z jej przedmiotem działalności, w celu realizacji jej zadań (prawo do reprezentowania spółki stanowi jeden z przejawów działania wspólników dla osiągnięcia wspólnego celu i powinno być realizowane zgodnie ze spoczywającym na wspólnikach obowiązkiem współdziałania oraz obowiązkiem lojalności). W niniejszej sprawie te uprawnienia i zarazem obowiązki dotyczyły również odwołującego, jako że będąc wspólnikiem [...] sp. z o.o. objął funkcję członka zarządu, który obok prezesa zarządu został upoważniony do reprezentowania Spółki, składania oświadczeń w imieniu Spółki samodzielnie. Nie jest istotne, czy i jak zarząd podzielił pracę między siebie, zatem bez znaczenia pozostaje sposób wykonywania swoich obowiązków przez zarząd. W kontekście podniesionych w postępowaniu odwoławczym argumentów nie sposób uznać, aby piastowana funkcja - nawet jeżeli równolegle odwołujący był związany umową o pracę - miała charakter wyłącznie "tytularny". Stanowisko to jest zgodne z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych, które organ powołał. Dopóki nie dojdzie do odwołania członka zarządu albo do złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji, ma on określone obowiązki. W omawianej sprawie odwołujący nie podważył faktu, iż na dzień 21.10.2019 r. pełniąc funkcję członka zarządu miał prawo oraz obowiązek reprezentować A sp. z o.o. Ponadto nie wskazał, aby z pełnionej funkcji członka zarządu został odwołany, złożył rezygnację z jej pełnienia, ani też w żaden inny sposób nie wykazał, że posiadany w Krajowym Rejestrze Sądowym skład zarządu i sposób reprezentacji Spółki jest nieaktualny. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 3204/15 z 01.03.2017 r., sygn. akt I OSK 2666/17 z 16.01.2018 r. wskazano wprost, że skoro przyjmuje się według powołanego a także akceptowanego orzecznictwa, że niespełnieniem przesłanki gotowości podjęcia zatrudnienia, jest aktywność w postaci członkostwa w zarządzie osoby prawnej, to nie ma potrzeby badania zakresu dyspozycyjności osób ubiegających się o status osoby bezrobotnej w oparciu o inne dowody. Stwierdzenie takiej aktywności stanowi dostateczną podstawę do uznania niespełnienia przesłanki gotowości do pracy zawartej w definicji bezrobotnego. W skardze na te decyzję, skarżący wniósł o zmianę decyzji organu II instancji i uznanie go za osobę bezrobotną. Podkreślił, że pełniąc funkcję członka zarządu cały czas był zatrudniony na pełny etat. Przytaczając korzystne dla niego wyroki sądów administracyjnych wyraził pogląd, że pozbawienie bezrobotnego tego statusu jest możliwe jedynie wówczas, gdy w konkretnym przypadku organ ustali, że pełnienie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia. Zarzucił, że organy obu instancji nie dosyć wgłębiły się w sprawę i potraktowały ją szablonowo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z 26.06.2020r. skarżący przytoczył orzecznictwo sądowe, dotyczące omawianego zagadnienia. Stwierdził także, że: 1. Pojęcie "gotowości do podjęcia zatrudnienia" oznacza, że osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę. Stąd też na "gotowość do podjęcia zatrudnienia" składają się dwa elementy: 1) subiektywny - chęć danej osoby do podjęcia zatrudnienia; 2) obiektywny - brak przeszkód występujących po stronie osoby, która chce się zarejestrować jako bezrobotna. 2. Warunek gotowości do podjęcia pracy musi być spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Chodzi tu przy tym o możliwość podjęcia nie jakiejkolwiek działalności zarobkowej lecz gotowość - co do zasady (z wyjątkiem osób niepełnosprawnych) - do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. 3. Gotowości do podjęcia zatrudnienia nie należy też utożsamiać z brakiem jakiegokolwiek zajęcia lub całkowitym zakazem podejmowania przez osobę bezrobotną innego zajęcia, lecz z brakiem takiej działalności lub obowiązków, które nie będą kolidować z realną możliwością podjęcia zatrudnienia. 4. Odmowa przyznania statusu osoby bezrobotnej może nastąpić jedynie wtedy, jeśli w konkretnym przypadku organ wykaże w sposób niebudzący wątpliwości, że pełnienie funkcji w zarządzie spółki wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia, np. z uwagi na zakres działalności gospodarczej, udziału podmiotu na rynku poprzez wysokość osiągniętego dochodu, czy też wielkość zatrudnienia. W związku z powyższym zarzucił organom wydającym decyzję i ją podtrzymującym naruszenie prawa materialnego w szczególności: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w związku z niepodjęciem wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności nieustalenie faktycznego zaangażowania w działalność spółki i oparcie się w tym zakresie jedynie na informacjach ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym, 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności poprzez nieuzasadnienie z jakich przyczyn organ nie uwzględnił oświadczenia skarżącej dotyczącej zdolności i gotowości do podjęcia pracy, 3. art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony w wyniku niezbadania przez organ zarówno I, jak i II instancji faktycznego zaangażowania w działalność spółki 4. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędne uznanie, iż pełnienie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego wyklucza posiadanie zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Istotą sporu jest zasadność odmowy przyznania stronie statusu osoby bezrobotnej z uwagi na pełnienie przez nią funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego. Organy stanęły na stanowisku, że zajmowanie tego stanowiska stoi w sprzeczności ze stałą i pełną gotowością do podjęcia zatrudnienia, co jest warunkiem koniecznym do posiadania statusu osoby bezrobotnej; zdaniem strony nie utraciła ona możliwości do podjęcia zatrudnienia. W tak zarysowanym sporze Sąd podzielił stanowisko organów. Definicję legalną osoby bezrobotnej zawiera art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1482 z późn, zm.). Stanowi on, że termin "bezrobotny" oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przy czym w pkt. pkt. a – m ustawa zawiera szereg warunków dodatkowych. W ocenie Sądu z cytowanego przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia wynika przesłanka stanowiąca istotny element definicji bezrobotnego, a mianowicie "gotowość do podjęcia pracy". Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu, gdyż w przeciwnym razie zasadne będzie pozbawianie lub nieprzyznanie stronie statusu bezrobotnego, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Chodzi tu o możliwość podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego gotowości do pracy nie można utożsamiać wyłącznie z deklarowaną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy, ale z rzeczywistymi możliwościami jej wykonywania. W ocenie Sądu zaś w sytuacji pełnienia funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego rzeczywiste możliwości podjęcia pracy są co najmniej ograniczone w stosunku do tych, jakie istnieją, gdy bezrobotny nie wykonuje żadnego zajęcia i "jest gotowy do podjęcia zatrudnienia". Skarżący argumentuje, że organy nie zbadały jego rzeczywistej możliwości podjęcia pracy, która rzekomo istnieje pomimo pełnienia funkcji w zarządzie spółki. Zdaniem Sądu jednak brak takiej analizy nie stanowi naruszenia prawa. Nie jest bowiem rzeczą organu ciągłe monitorowanie jakie czynności, w jakim wymiarze czasowym i kiedy podejmuje skarżący jako członek władz spółki i dokonywanie bieżącej analizy, czy i kiedy przybiorą one rozmiary uniemożliwiające jego pełną dyspozycyjność czyli usuwające przesłankę pełnej gotowości do podjęcia pracy. Zauważyć bowiem należy, że żaden przepis nie nakłada na organ takiego obowiązku, zatem nie wprowadza także kryteriów, według których organ miałby badać dyspozycyjność osoby bezrobotnej lub ubiegającej się o przyznanie jej takiego statusu, ani nie przewiduje ku temu żadnych instrumentów prawnych, zatem podjęcie takiej próby przez organ mogłoby stanowić działanie bez podstawy prawnej. Zgodnie natomiast z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wyrażającym zasadę praworządności, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zasada ta powołana jest także w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Na analogicznym stanowisku stanął NSA w wyroku z 14.05.2019r. sygn. akt I OSK 4159/18, gdzie stwierdził, że "w pełni podziela pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którym nie jest rolą organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy badanie rzeczywistego zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Stwierdzenie wykonywania przez skarżącego obowiązków Prezesa działającej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiło dostateczną podstawę do uznania, że nie spełnił on przesłanki gotowości do pracy." Nie było zatem podstaw do przypisania organowi nieuwzględnienia słusznego interesu strony i naruszenia przez to art. 8 K.p.a. Dlatego Sąd wyraża pogląd, że co do analizy gotowości do podjęcia zatrudnienia obowiązuje rozłączne kryterium 0-1 – bezrobotny wykonuje jakieś zajęcie (i wówczas nie jest gotowy do podjęcia pracy) albo go nie wykonuje (i znajduje się w stanie gotowości do podjęcia pracy, a tym samym posiadania statusu bezrobotnego, oczywiście w przypadku spełnienia wszystkich pozostałych koniecznych przesłanek). Świadczy to prawidłowości wykładni dokonanej przez organ – z woli ustawodawcy wykonywanie zajęć ograniczających pełną dyspozycyjność bezrobotnego jako potencjalnego pracownika (za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w ustawie o promocji zatrudnienia, np. nauka w szkole dla dorosłych, studia niestacjonarne) musi skutkować pozbawianiem go lub nieprzyznaniem mu statusu bezrobotnego. Sąd orzekający w pełni aprobuje pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z 8.02.2018r. sygn. akt IV SA/Gl 1010/17 (dostępny w CBOSA), gdzie Sąd stwierdził, że celem ustawodawcy było uznanie za bezrobotną osoby, która jest niezatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej oraz jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Taki cel wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a inne rozumienie tego przepisu może być wręcz zachętą do podejmowania okazjonalnej pracy w warunkach tzw. szarej strefy. Na podobnym stanowisku stanął WSA w Szczecinie w wyroku z 7.02.2018r. sygn. akt II SA/Sz 974/17 stwierdzając, że "Status osoby bezrobotnej może uzyskać tylko osoba nieaktywna w sferze pracy, bez jakiejkolwiek dochodu z tego tytułu, a podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, niezależnie od jej wymiaru czasowego, czy też wysokości uzyskiwanych dochodów stanowi przesłankę utraty statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku z tego tytułu." Uzupełniając powyższe można dodać, że wszystkie niezbędne wymogi do uznania za osobę bezrobotną muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyłącza nabycie czy zachowanie omawianego statusu osoby bezrobotnej. Tak więc nawet sytuacja, gdy osoba nie osiąga dochodów z pracy, ale podejmuje jakąś formę aktywności zawodowej jest wystarczająca dla uznania jej za osobę niespełniającą warunku gotowości do pracy, co wyklucza nadanie jej statusu osoby bezrobotnej. Status bezrobotnego traci zatem nie tylko ten, kto osiąga dochody z pracy świadczonej na podstawie zawartej umowy, lecz także ten, kto faktycznie ją wykonuje, nawet dochodów tych nie osiągając. Elementem decydującym jest tu fakt wykonywania pracy. Analogiczne stanowisko wyraził NSA w wyroku z 16.01.2018r. o sygn. I OSK 2666/17, w którym wypowiedział tezę, że skoro niespełnieniem przesłanki gotowości podjęcia zatrudnienia, jest aktywność w postaci członkostwa w zarządzie osoby prawnej, potwierdzona dokumentami statutowymi, to nie ma potrzeby badania zakresu dyspozycyjności osób ubiegających się o status osoby bezrobotnej w oparciu o inne dowody. Poglądy te Sąd orzekający w pełnym zakresie podziela. Wbrew zarzutowi wyrażonemu w piśmie procesowym nie doszło więc do naruszenie przepisów art. 7 i 77 K.p.a. dotyczących wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zbierania i oceny dowodów ani art. 107 § 3 K.p.a. dot. uzasadnienia decyzji, które jest wyczerpujące i jasno przedstawia stanowisko organu znajdujące oparcie w przepisach prawa. Sąd nie tyle odmówił wiarygodności twierdzeniu strony o gotowości do podjęcia pracy, ile inaczej zinterpretował to pojęcie i fakt ten uzasadnił. Zatem także zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez błędne uznanie, że pełnienie funkcji członka zarządu spółki wyklucza zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia okazał się nieuzasadniony Podsumowując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W takim zaś przypadku, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.