III FZ 457/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 17 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 października 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1276/20 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16 października 2020 r. Nr [....], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...], [...], w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 28 października 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1276/20 w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 16 października 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącego pismem z 27 sierpnia 2021 r., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 kwietnia 2021 r. o sygnaturze II SA/Kr 1276/20. Skarga kasacyjna została opłacona w kwocie 200 zł. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez oznaczenie zaskarżonego orzeczenia oraz oznaczenie zakresu zaskarżenia, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia (k.75 akt sąd.). W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik strony oświadczył, że skarga kasacyjna dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 kwietnia 2021 r. o sygn. akt II SA/Kr 1276/20. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przytoczył treść art. 173 § 1 p.p.s.a. i wyjaśnił, że w sprawie o sygn. II SA/Kr 1276/20 nie zapadł wyrok z dnia 22 kwietnia 2021 r., zatem skarga kasacyjna z 27 sierpnia 2021 r. jest niedopuszczalna, gdyż została złożona od nieistniejącego wyroku. Pełnomocnik skarżącego w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, mimo oczywistej omyłki pisarskiej co do oznaczania numeru porządkowego wydziału WSA w Krakowie (zamiast I SA/Kr 1276/20 oznaczono błędnie II SA/Kr 1276/20) w treści wskazania przedmiotu zaskarżenia skargi kasacyjnej, mimo, że prawidłowo oznaczono: 1) główny numer sygnatury (wskazany prawidłowo nad petitum pisma jako "I SA/Kr 1276/20"); 2) skarga kasacyjna trafiała do właściwej sprawy I SA/Kr 1276/20. 3) opis wyroku z prawidłowym wskazaniem daty jako "22 kwietnia 2021 roku", a to w tej dacie - w sprawie do której trafiła prawidłowo skarga - wydano wyrok w sprawie I SA/Kr 1276/20. 4) opis wyroku z prawidłowym wskazaniem pozostałej części sygnatury prawidłowo, tj. "1276/20", a to właśnie w sprawie o tym numerze 1276/20 - w sprawie do której trafiła prawidłowo skarga - wydano wyrok w sprawie I SA/Kr 1276/20; 5) opis okoliczności (wskazany przez autora skargi kasacyjnej) co do daty podjęcia wyroku z uzasadnieniem, który bez wątpliwości wskazywał na wyrok WSA z dnia 22 kwietnia 2021 r. ze sprawy I SA/Kr 1276/20 (bo to właśnie w tych datach, które wskazał pełnomocnik i autor skargi, doręczono mu odpis wyroku z uzasadnieniem co do wyroku WSA z dnia 22 kwietnia 2021 r. ze sprawy I SA/Kr 1276/20). 6) treść skargi. Dotyczyła ona sprawy podatkowej, która porządkowo w WSA w Krakowie rozpoznawana jest przez Wydział I a nie II. 7) finalnie, także po wezwaniu do uzupełnienia braków, dokonano opłaty, w której tytule prawidłowo wskazano sygn. I SA/Kr 1276/20, a które to potwierdzenie wpłaty załączono do pisma, które trafiło do sprawy I SA/Kr 1276/20 i również było prawidłowo oznaczone nad petitum jako I SA/Kr 1276/20, a więc co uzupełniało brak fiskalny potwierdzając intencje skarżącego co do wniesienia skargi kasacyjnej wobec wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. I SA/Kr 1276/20. 8) Naruszenie art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 45 Konstytucji RP - w zakresie w jakim stosując kontrolę formalną skargi kasacyjnej skierowanej do sprawy do sygn. I SA/Kr 1276/20 (przy uwzględnieniu okoliczności wymienionych szczegółowo w powyższym zarzucie oraz dalej w uzasadnieniu zażalenia) co prowadziło do zbytniego i nieuzasadnionego rygoryzmu, który nie jest niczym usprawiedliwiony (z perspektywy rygoryzmu systemu postępowania przed sądami administracyjnymi w zakresie skarg kasacyjnych) a co prowadziło to wydania postanowienia, które pozostaje rażąco niesprawiedliwie. Wskazując na powyższe naruszenia pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz nadanie sprawie skargi kasacyjnej wobec wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. I SA/Kr 1276/20 dalszego biegu oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego oraz uiszczonej opłaty sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Oznaczenie zaskarżonego orzeczenia powinno zawierać dane takie jak: nazwa sądu, nazwa orzeczenia, data i sygnatura, pozwalające na jego identyfikację. W rozpoznawanej sprawie zasadne są zarzuty pełnomocnika skarżącego dotyczące wskazania w główce pisma skargi kasacyjnej właściwej sygnatury zaskarżonego wyroku oraz wskazania właściwej sygnatury w opłacie dotyczącej wpisu od skargi kasacyjnej. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skargę kasacyjną wniesiono od wyroku z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1276/20 (k. 65 akt sądowych), prawidłową sygnaturą został także oznaczony przelew dotyczący wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (k. 72). Ponadto w piśmie z 21 października 2021 r. stanowiącym odpowiedź na zarządzenie wzywające do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego w główce pisma także zamieścił prawidłową sygnaturę. Możliwe zatem było przypisanie skargi kasacyjnej do zaskarżonego wyroku. W związku z tym nie można uznać, że w skardze kasacyjnej nie oznaczono zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie zatem zastosował art. 178 p.p.s.a. i skargę kasacyjną odrzucił. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 § 2 orzekł jak w sentencji postanowienia. Na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w odpowiedzi na zażalenie żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym.